stern-gerlach

ΕΝΑ ΠΙΣΤΟΛΙ ΔΡΟΜΟΣ

2011-12-31T22:33:00.009+02:00

Ένα μοναδικό δώρο μου φύλαγε για τα γενέθλιά μου του ’83 ο αδελφικός μου φίλος, ο Σπύρος Χυτήρης. Σπουδάζοντας στην Αθήνα τότε, ο Σπύρος είχε τη χαρά, την τύχη και την ευκαιρία να βλέπει αρκετές από τις συναυλίες που γίνονταν εκεί, αλλά κυρίως να ενημερώνεται άμεσα μέσω πολύ καλών του φίλων για ότι καινούργιο έβγαινε εκείνη την εποχή. Και, το πιο σπουδαίο απ’ όλα, να μπορεί να βρίσκει κάποιους δίσκους που ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν στα Γιάννενα (του τότε) ή ακόμη περισσότερο στην Κέρκυρα. Τα περισσότερα απο αυτά τα ακούσματα τα μοιραζόταν και εξακολουθεί να τα μοιράζεται με τους φίλους του. Έτσι, όταν εμφανίστηκε στο σπίτι εκείνο το μεσημέρι κρατώντας ένα κουτάκι, ήμουν σίγουρος πως επρόκειτο για κάτι πολύ σπουδαίο.
Σε ένα περιτύλιγμα που ξέφευγε από τα όρια της κριτικής και φλέρταρε με αυτά του κομψοτεχνήματος, η κασέτα είχε δυο από τα απόλυτα φετίχ της εποχής.
Θα ασχοληθούμε απόψε, παραμονή πρωτοχρονιάς, με το ένα:
Τα άλμπουμ – ιεροτελεστία των Gun Club, “Fire of Love” (1981) και “Miami” (1982). Το πρώτο, το έλιωσα στην κυριολεξία, μέχρι που όταν βρέθηκα με τη σειρά μου στην Αθήνα για τη θητεία μου φρόντισα –κάπου προς το τέλος της- να τα πάρω και σε βινύλιο (για να το λιώσω κι αυτό). Το Fire of Love είχε όλα αυτά που ανέβαζαν τους σφυγμούς μου ή αν προτιμάτε, ταίριαζαν με κάτι που για τα δικά μου αυτιά τότε οριζόταν ως πάθος (She is like Heroine to me), οργή (For the love of Ivy), περιπέτεια (Ghost in the Highway, Black Train). Και μόνο αυτά; Όχι βέβαια. Από τα άλμπουμ που από το πρώτο κιόλας τραγούδι σε ξεσηκώνουν και σε προειδοποιούν ότι τα επόμενα σαράντα λεπτά θα είναι πολύ συναρπαστικά. Θα είχε ενδιαφέρον αν μέτραγε κανείς τους σφυγμούς του πριν και μετά το άλμπουμ. Επίσης να σημειώσω ότι είναι από τους δίσκους που πρέπει να αποφεύγει κανείς κατά την οδήγηση.
Κατά κανόνα, αυτό ήταν και το άλμπουμ που μου άρεσε περισσότερο. Τότε. Μάλιστα, σε 1 – 2 μπαράκια από αυτά που σύχναζα στην Αθήνα κάποια τραγούδια από κει (λέγε με Sex Beat) ήταν σε τακτική «εμφάνιση».
Το Miami από την άλλη, μου φαινόταν πολύ «βαρύ» ή καλύτερα πιο «μυστήριο» και ΄γω δεν είχα τη διάθεση να αναζητήσω άλλες περιπέτειες μέσα σε αυτό. Μου αρκούσε (πολύ κακή λέξη) το σκοτάδι, η μαυρίλα της βρετανικής σκηνής που μου άρεσε πολύ τότε. (Με το επόμενο επίσημο άλμπουμ των GC το Las Vegas Story, ξεκαθάρισε και η εικόνα που έμελε να έχω πια για τον σπουδαίο –συγχωρεμένο, δυστυχώς, σε μια ατέλειωτη σειρά θυσίας στο βωμό των οπιοειδών – Jeffrey Lee Pierce. Μια εικόνα που με την πάροδο των ετών αντί να ξεθωριάζει γίνεται όλο και πιο λαμπρή)
Το “Miami” λοιπόν. Ένα πολύ ώριμο άλμπουμ, λίγο διαφορετικό από το πρώτο και πιο συγκρατημένο. Αυτά θα έλεγε ένας μουσικοκριτικός αν ξαφνικά του άφηναν στο γραφείο του 50 άλμπουμ για κριτική του επόμενου τεύχους. Ίσως, αυτό να σκεπτόμουν κατά βάθος κι εγώ όταν το άκουγα, τότε, τη δεκαετία του 80, μέσα από τις δικές μου – λίγες – μουσικές εμπειρίες. Δεν είναι έτσι, όμως.
Ή μάλλον, είναι έτσι, αλλά…
Εδώ, έχουμε να κάνουμε με κάτι που θα σκαρφιζόταν το φεγγάρι να τραγουδήσει κάποιο βράδυ που η σκιά της Γης θα το έκρυβε από τον ουρανό. Η κραυγή της έρημης πόλης. Ένα άλμπουμ που κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες αυτών που κατόρθωσαν να το κάνουν «δικό τους». Ποιοι είναι αυτοί? Έχει σημασία;
Από το Μαϊάμι λοιπόν, το τελευταίο αριστούργημα του δίσκου, το αλληγορικό “Mother of Earth” (δεν είναι οικολογικό τραγούδι φυσικά).

Ι've gone down the river of sadness
I've gone down the river of pain
in the dark, under the wires.
I hear them call my name
I gave you the key to the highway
and the key to my motel door
and I'm tired of leaving and leaving
so, I won't come back no more
Oh, my dark-eyed friend
I'm recalling you again
soft voices that speak nothing
speak nothing to the end
Oh, Mother of Earth
the blind they call
but, yet stay behind the wall
their sadness grows like weeds
upon my thighs and knees
Oh, Mother of Earth
the wind is hot
I tried my best, but I could not
and my eyes fade from me
in this open country

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις περιηγήσεις μου στα μέρη που μεγάλωσε ο πατέρας μου και για τα οποία τόσα έχω γράψει εδώ – πικρά κατά κανόνα – έτυχε να έχω στο αυτοκίνητο εκείνη την κασέτα (ένα αντίγραφό της). Φυσικά και υπάρχει ακόμη η κασέτα, με την αρχική της συσκευασία και με την πρώτη ευκαιρία θα ανεβεί και η φωτογραφία της. Έφτασα μέχρι σχεδόν το Φλαμπουράρι, κατέβηκα σχεδόν μέχρι τη Μονή Βουτσάς και τελικά πήρα το δρόμο της επιστροφής μια και άρχισε να σουρουπώνει και ο δείκτης της βενζίνης είχε πάρει πολλή κλίση προς τα αριστερά. Ομολογώ ότι δεν περίμενα να ταιριάξει τόσο πολύ το ζεστό Μαϊάμι με το κρύο του Ανατολικού Ζαγορίου και η μουσική της ερήμου με το γεμάτο πεύκα και έλατα τοπίο γύρω μου.
Επιστρέφοντας στην Κέρκυρα, το συζήτησα με τον πατέρα μου (χωρίς Gun Club και λοιπά). Και μου διηγήθηκε μια ιστορία:
Ήταν αρχές του χειμώνα του ’44. Οι Γερμανοί είχαν ήδη φύγει από την Ήπειρο, όμως είχαν αρχίσει τα Δεκεμβριανά, και τα χιόνια είχαν καλύψει για τα καλά όλη την περιοχή. Τα σπίτια του χωριού, μέσα σε αυτά και του παππού μου, καμένα κατά 90%. Ο θάνατος με τις εικόνες του, πολύ πρόσφατος. Ο πατέρας μου 16 χρονών τότε, με τους γονείς του να έχουν επιστρέψει από το δάσος όπου είχαν βρει καταφύγιο, μια και σπίτι δεν υπήρχε πια, ξεκίνησε ένα πρωί, να φέρει αλεύρι από το μύλο, όπως του ζήτησε η γιαγιά μου. Έμεναν πλέον σε μια παράγκα που είχε φτιάξει ο παππούς μου, στη θέση του σπιτιού, και στην οποία είχαν βρει καταφύγιο μεταξύ των άλλων, μια εγκυκλοπαίδεια - του γιατρού γείτονα Ρογκότη - και οι σέλες της κυρίας Τζώρτζη (που φοβόταν μη τις κλέψουν για να φτιάξουν σόλες για παπούτσια..). Η παράγκα είχε συρόμενη είσοδο - για εξοικονόμηση χώρου. Α, ρε μπαρμπα Σωτήρη..
Στο δρόμο για το μύλο, εμφανίζεται κάποιος με κάπα που από κάτω φαινόταν στρατιωτική στολή, βρετανική, χωρίς διακριτικά, αλλά ο πατέρας μου αναγνώρισε ότι ήταν στολή αξιωματικού. Τον ρώτησε που είναι η Μονή Βουτσάς. Ο πατέρας μου του έδειξε «εκεί κάτω, φαίνεται και ο καπνός». Ο άγνωστος του ρώτησε πως θα πάει, ο πατέρας μου του έδειξε το μονοπάτι, οπότε αυτός του είπε: «θα με πας εκεί».

Ο πατέρας μου αρνήθηκε ευγενικά «δεν μπορώ κύριε, τα παπούτσια μου είναι τρύπια και το χιόνι με έχει ήδη παγώσει». Ο άγνωστος, επανέλαβε την φράση του, μόνο που τώρα είχε βγάλει και ένα πιστόλι και το είχε βάλει στον κρόταφο του ταλαιπωρημένου από τον πόλεμο έφηβου. Έτσι, σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία του Αγγελόπουλου, ένα παιδί μπροστά και ένας οπλισμένος άντρας πίσω να ακολουθεί με το πιστόλι προτεταμένο έχοντας την έγνοια μην τυχόν κι αυτός ο πιτσιρίκος που έτρεμε και από το κρύο αλλά και από την απειλή του περιστρόφου, τον πάει σε κάποια παγίδα. Φτάνοντας στη Μονή, ο πατέρας μου δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι ο ξένος θα τον σκότωνε για να μην έχει μάρτυρες. «Εξαφανίσου πριν αλλάξω γνώμη» του είπε μέσα από τα δόντια και μπήκε στο μοναστήρι. Στην επιστροφή, τα άκουσε και από τη γιαγιά μου γιατί – φυσικά – είχε ξεχάσει το αλεύρι και γιατί τα παπούτσια είχαν διαλυθεί τελείως και ήταν ξυπόλυτος στο χιόνι.
Πέρασαν μερικοί μήνες. Από τους πιο οδυνηρούς στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Στο χωριό, από καιρό σε καιρό έκαναν την εμφάνισή τους αποσπάσματα παρακρατικών, άλλοτε στρατού και -πολύ πιο σπάνια- αριστερών ενόπλων (εποχή λίγο πριν τη συμφωνία της Βάρκιζας). Ουσιαστικά, ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών περισσότερο. Κάποια μέρα, ο πατέρας μου βρήκε ένα πιστόλι παλιό, Browning όπως θυμάται, που το είχε ο παππούς Σωτήρης για ασφάλεια όταν πήγαινε στα δάση, μην τυχόν και του έκανε επίθεση καμιά αγέλη λύκων, που εκείνα τα χρόνια έκαναν τακτικές εμφανίσεις, παρασυρμένοι – ίσως – από τα δίποδα αρπακτικά με τις γκρίζες στολές και το έμβλημα με το εντελβαις στο καπέλο. Το μπραουνινγκ δεν πρέπει να είχε ρίξει ποτέ και ήταν σκουριασμένο. Το παίρνει μαζί του ο πατέρας μου και πάει για να το δείξει στους συνομήλικους του και στο δρόμο τον σταματά ένα απόσπασμα του στρατού, που είχε μαζέψει αρκετούς «υπόπτους» για συνεργασία με τους αριστερούς. Τους οδήγησαν όλους στην εκκλησία του χωριού – της Παναγίας – και άρχισαν την ανάκριση. Τι είναι αυτό το όπλο; Δεν δουλεύει, έτσι το είχα, μίλα ρε κωλοπαιδο, αλήθεια λέω. Πολύ σύντομα εμφανίστηκε ο παππούς που δήλωσε «κύριε υπολοχαγέ, δικό μου είναι, το έχω για εκφοβισμό και για το δάσος. Αν μου ορμήσουν λύκοι θα έρθετε εσείς;». Θες που το όπλο ήταν άχρηστο, θες που ο χαφιές του χωριού μάλλον τον είχε ανάγκη τον παππού μου, έκλεισε το μάτι στον έξαλλο αξιωματικό και ο πατέρας μου επέστρεψε στο πρόχειρο σπίτι και έφαγε το ξύλο του – σε δυο δόσεις. Τα άλλα παιδιά που έπιασαν τα άφησαν μετά από 5-6 ώρες, εκτός από έναν 18χρονο που βρήκαν πάνω του 2 σφαίρες (από γερμανικά όπλα που είχαν πάθει εμπλοκή κατά την περίοδο της καταστροφής του χωριού..) τον σάπισαν στο ξύλο και ακόμη και τώρα όταν τα θυμάται ο πατέρας μου βουρκώνει. Μου έχει πει κι άλλες ιστορίες, αλλά απόψε την τιμητική τους είχαν τα όπλα. Τα είπα όλα;

Όχι, φυσικά.
Ελπίζω να ειμαι περισσοτερο συνεπής αυτη τη φορά και η επόμενη ανάρτηση να μη χρειαστεί άλλους τόσους μήνες. Ετσι, αφήνω και κατι για "του χρόνου", ευχόμενος σε όλο τον κόσμο να έχει υγεία, παιδεία, υπομονή και μνήμη, ετσι ωστε η ζωή μας να μην γίνει ποτέ "ένα πιστόλι δρόμος"

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ο ΜΑΡΛΟΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΝΔΙΑΝΑ

2011-04-26T00:27:00.013+03:00

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye

Θα έφτανε, αργά ή γρήγορα, η ώρα για το αφιέρωμα - το φτωχό, απ΄όποια πλευρά και να το εξετάσει κανείς- στον Neil Young.
Είχα την τύχη να μου τον γνωρίσει ένας από τους πιο αγαπημένους μου συμφοιτητές, μέσα από τα αυλάκια του "After the Goldrush" και στη συνέχεια του "Harvest". Ακολούθησαν, με τη σειρά αγοράς βινυλίων, εννοείται, τα Everybody Knows This is Nowhere, American Stars and Bars και Rust never Sleeps (1979). Ενδιάμεσα είχα πάρει και το Comes a Time, όλα αυτά στα φοιτητικά μου χρόνια!!
Ένα λεπτό! Το Rust never Sleeps δεν το αγόρασα παρα το 1985, σε κάποια έξοδο από τον Ασπρόπυργο, κάποιο απόγευμα στο 7+7 (το παλιό) στο Μοναστηράκι. Που ήταν τα προηγούμενα χρόνια? Καθήστε λίγο να θυμηθώ.
Έχουν περάσει και τόσα χρόνια, βλέπετε, και ο ρομαντικός 50αρης του 2011, δεν είναι ακριβώς ο φοιτητής του '80, όπως φαίνεται στη φωτό (δεξιά, ο μόνος χωρις μούσι!). Έτσι, η μνήμη συνηθίζει και παίζει περίεργα παιχνίδια. Ξεχνάς, θυμάσαι, ξαναξεχνάς, και ούτω καθεξής..
Είμαστε λοιπόν στο After the Goldrush και ακούμε το Southern Man και το πόδι καρφώνεται ρυθμικά στο πάτωμα με την τραγουδάρα, όταν ακούμε το Till the Morning Comes και νοσταλγούμε αυτό που δεν έχουμε ζήσει ακόμη, και μετά βάζουμε το Harvest και να η "καρδιά απο χρυσάφι" ή καλύτερα η "φλέβα χρυσού" ή όπως διάολο θέλει να το μεταφράσει ο καθένας, και να το Old Man και να το Needle and the Damage done και φτάνουμε στο Words που είναι το ιδανικό τραγούδι να τελειώνει η μέρα σου, όχι όμως και η ζωή σου, γιατι είναι κρίμα...
Kαι μετά, "παιδιά βρήκα το Everybody Knows This is Nowhere, εχει δυο απίστευτα τραγούδια", αλλά την ίδια εποχή που το έχω αγοράσει απο την εβδομάδα προσφορών στην Κέρκυρα, έχει βγεί η "Σκουριά που δεν κοιμάται" και όλα περνούν σε δευτερη μοίρα.
Και δώστου "Hey hey My My" με κάθε τρόπο, με το στερεοφωνικό, με την κιθάρα στην παρέα (την κιθάρα που ΔΕΝ επαιζα εγω, μια και ποτε μου δεν έμαθα να παίζω - πέρα απο φυσαρμόνικα - αλλά αυτό ειναι μια άλλη ιστορία) και ξανα και ξανα ... Rock n roll can never die και ξανα και ξανα..
Α! Και φυσικά ...
Look out, Mama,
there's a white boat
comin' up the river...
Ιστορίες...
ιστορίες με περιπλανώμενους, με ποτάμια, με αγάπες ανεκπλήρωτες, με αγάπες προδομένες, ιστορίες με υποσχέσεις, με φιλίες που χαθήκανε στο χάος που ονομάζουμε "ζωή" και κάπου εκεί, έρχεται ενα πρωί που σε ξαναβρίσκει ο Μαρλον Μπραντο με την Ποκαχόντας και σε τραβάνε απο το χέρι, να σε πάνε βόλτα, μυθικά πρόσωπα κι οι δυο πια.
Βόλτα σε μέρη που δεν έχεις ξαναπάει ή καλύτερα που ίσως έχεις φτάσει κοντά.

Pocahontas
Aurora borealis
The icy sky at night
Paddles cut the water
In a long and hurried flight
From the white man
To the fields of green
And the homeland
We've never seen.

They killed us in our tepee
And they cut our women down
They might have left some babies
Cryin' on the ground
But the firesticks
And the wagons come
And the night falls
On the setting sun.

They massacred the buffalo
Kitty corner from the bank
The taxis run across my feet
And my eyes have turned to blanks
In my little box
At the top of the stairs
With my Indian rug
And a pipe to share.

I wish a was a trapper
I would give thousand pelts
To sleep with Pocahontas
And find out how she felt
In the mornin'
On the fields of green
In the homeland
We've never seen.

And maybe Marlon Brando
Will be there by the fire
We'll sit and talk of Hollywood
And the good things there for hire
And the Astrodome
And the first tepee
Marlon Brando, Pocahontas and me
Marlon Brando, Pocahontas and me
Pocahontas.

Απο εκείνη, τη μαγική εποχή είναι και η παρακάτω φωτογραφία, μια μερική περιγραφή της οποίας έδωσα στην αρχή της ανάρτησης, έχοντας δικαίωμα να προσδιορίσω μόνο την αφεντιά μου.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που μας έκανε έτσι ξαφνικά, να πάμε και οι τέσσερις και να μείνουμε για 2 μέρες στο σπίτι μου στην Κέρκυρα. Οι γονείς μου ακόμη τη θυμούνται αυτή τη φάση με νοσταλγία, παρότι είχαμε στριμωχτεί. Και ο αδερφός μου, μικρός 10 χρονών τότε, ακόμη τη θυμάται. Βόλτες, όπου μπορούσαμε να πάμε με το αυτοκίνητο, Πέλεκα, Μπενίτσες, Αχίλλειο, απλά πράγματα δηλαδή και μετά σπίτι - οχι φυσικά μπαράκια και τέτοια, δεν υπήρχε και χρήμα γι αυτά, αλλά γενικά μια τρελή παρέα. Ακόμη και στο ταξίδι της επιστροφής υπήρχε άφθονο γέλιο.... Περιαυτολογώντας, ήταν και η τελευταία φορά που εμφανίζομαι με πολύ μαλλί (ή με μαλλί γενικώς)

...
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο φέρνω τακτικά μεσα στο μυαλό μου αυτά τα πέντε φτωχα φοιτητικά χρόνια. Ίσως η απάντηση έχει να κάνει με την ποιότητα αυτών των ανθρώπων που έκανα τότε παρέα. Ίσως, για τα κοινά μουσικά γούστα και τις αλληλεπιδράσεις με όλα αυτά που μας άρεσαν τότε.. Ακόμη, γαμώ το και με τους ...City.. αλλά γι αυτούς έχουμε ήδη πει.
Πήγαινα στα Γιάννενα, και μετά, αφού πήρα πτυχίο. Πήγαινα για 1-2 μέρες, αλλά ήταν η παρέα τέτοια που δεν επέτρεπε τη νοσταλγική διάθεση, τουλάχιστο την έντονη. Άλλωστε, δεν είχαν περάσει δα και πολλά χρονια.
Απο το 2003 που ξεκίνησα ξανα τα παρε δωσε με το πανεπιστημιο, άρχισα να τα ξαναβλέπω με άλλο μάτι. Κάθε πέρασμα απο παλιά γειτονιά, απο στέκι, απο παλιό σπίτι, έγινε ενα μαρτύριο.
Δεν μπορώ να γράψω κατι άλλο, για το πως αισθάνομαι πια εκεί. Ίσως, είναι αυτό που μου είπαν οι καλοί μου φίλοι ο Γιώργος και η Δήμητρα, μόλις χτες: "Τα Γιάννενα που ζήσαμε δεν υπάρχουν πια, ειναι μια ΑΛΛΗ πόλη". Και πραγματικά, αυτό είναι.
Χωρίς τους ανθρώπους, οι πόλεις είναι τραγικά διαφορετικές.
Και μένει πια μια ανάμνηση, κάτι σαν παραμύθι, λες και δεν υπήρξε ποτέ, ούτε ο Μαρλον Μπράντο, ουτε η Ποκαχόντας, ουτε ο Νηλ Γιανγκ.
Ούτε τα Γιάννενα, ούτε οι τρελές φοιτητικές εκδρομές. Ούτε το σπίτι που έμενες, εκεί πίσω απο το γήπεδο ή πάνω στην πλατεία Ομήρου, ή οι συμφοιτητές σου εκεί πιο δίπλα. Ούτε το βδομαδιάτικο ματσάκι στο γιαννιώτικο σαλόνι, συνήθως μετα απο βραδινή φοιτητική έξοδο..
Ή μήπως δεν ήταν παραμύθι?
Στην επιστροφή, πέρασα απο τον Αρδα, θεωρώντας πως το ποτάμι θα ξέπλενε τη στενοχώρια μου αλλά η φωτογραφία απο εκεί μάλλον δεν βοηθάει να βγούν ασφαλη συμπεράσματα

Αφιερώνω την αποψινή ανάρτηση στον Γιωργο, τον Ηλία και στη μνημη του Γιάννη. Και φυσικά στις οικογένειές τους

ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

2010-12-31T16:38:00.008+02:00

Σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις αυτού του -όχι πια και τόσο συνεπούς- ιστολόγιου-, είχα αναφερθεί σε έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους, το "Nothing Can Stop Us" (1982). Περισσότερο μια συλλογή από ΕΡ και 45αρια και μάλιστα με φαινομενικά ετερόκλητες διασκευές, το άλμπουμ αυτό του Robert Wyatt, είναι ταυτόχρονα σπουδαίο κομμάτι του παζλ για όποιον θελήσει να κάνει μια κατάδυση στο συναρπαστικό έργο του.
Σπουδαίο είπα, ε? Μάλλον απαραίτητο ίσως είναι η καλύτερη έκφραση. Απαραίτητο από πολλές απόψεις. Και τι δεν περνάει από μπροστά μας είτε ως εικόνες είτε ως ήχοι, αυτά τα -(στην ελληνική έκδοση) περίπου- 45 λεπτά! Μπαγκλαντες, Κούβα, Στάλινγκραντ, αμερικάνικος ρατσιστικός Νότος, λατινική Αμερική... Ένας μεγάλος μουσικός σε αναπηρικό καροτσάκι, να σου κάνει μαθήματα πραγματικού διεθνισμού, χωρίς συνθηματολογίες.

Ήταν τα πρώτα χρόνια της ελληνικής Virgin και το βινύλιο ήρθε σχεδόν αμέσως στα δισκάδικα, ακόμη και στην Κέρκυρα που ως μη φοιτητούπολη (τότε) εμφάνιζε δυσκολίες στην αναζήτηση τέτοιου είδους μουσικής.

Ανεπανάληπτες στιγμές χαράς! Παραμονή πρωτοχρονιάς του '82 προς '83..

Το σφραγισμένο πλαστικό κάλυμμα του άλμπουμ είχε ήδη καταλήξει σε ένα κάδο πριν καλά καλά φτάσω στο σπίτι. Ήθελα να δω αν υπάρχουν οι ..στίχοι. Δεν υπήρχαν φυσικά αλλά και δεν ...χρειαζόταν!!

Η αποψινή ανάρτηση, τελευταία της -αρκετά δύσκολης όπως αποδείχθηκε- φετινής χρονιάς είναι αφιερωμένη σε ένα από τα τραγούδια (βεβαίως διασκευή) του άλμπουμ αυτού, του Arauco της σπουδαίας Violetta Parra (1917-1967). Τραγούδι που γράφτηκε το 1962, αλλά τελικά βρήκε τη θέση του σε επίσημη κυκλοφορία μόλις το 1971, στο άλμπουμ της "Canciones Reencontradas en París", τέσσερα χρόνια μετά τον ανελέητα πρόωρο χαμό της. Σαφείς και ευθείες αναφορές σε κοινωνικούς αγώνες, σε δικαιώματα, σε θυσίες, χθεσινές, του σήμερα και του αύριο. Ένα απίστευτο ποίημα που η δημιουργός του το έντυσε με μια εξίσου απίστευτη μελωδία. Ή μήπως έγινε το αντίθετο? Ισπανοί κατακτητές με τη γεύση του ματωμένου χρυσού .. Ινδιάνοι αγωνιστές που η Παρα καλεί να σηκωθούν απο το χώμα.. Αιώνες αδικίας, μαθήματα ιστορίας και κοινωνικής πάλης, μέσα σε πάνω κάτω τρια λεπτά.

Arauco tiene una pena
Arauco tiene una pena
Que no la puedo callar,
Son injusticias de siglos
Que todos ven aplicar,
Nadie le ha puesto remedio
Pudiéndolo remediar.
Levántate, Huenchullán.

Un día llega de lejos
Huescufe conquistador,
Buscando montañas de oro,
Que el indio nunca buscó,
Al indio le basta el oro
Que le relumbra del sol.
Levántate, Curimón. .

Entonces corre la sangre,
No sabe el indio qué hacer,
Le van a quitar su tierra,
La tiene que defender,
El indio se cae muerto,
Y el afuerino de pie.
Levántate, Manquilef

Adónde se fue lautaro
Perdido en el cielo azul,
Y el alma de galvarino
Se la llevó el viento sur,
Por eso pasan llorando
Los cueros de su kultrún.
Levántate, pues, Callfull.

Del año mil cuatrocientos
Que el indio afligido está,
A la sombra de su ruca
Lo pueden ver lloriquear,
Totora de cinco siglos
Nunca se habrá de secar.
Levántate, Callupán.

Arauco tiene una pena
Más negra que su chamal,
Ya no son los españoles
Los que les hacen llorar,
Hoy son los propios chilenos
Los que les quitan su pan.
Levántate, Pailahuán.

Ya rugen las votaciones,
Se escuchan por no dejar,
Pero el quejido del indio
¿por qué no se escuchará?
Aunque resuene en la tumba
La voz de caupolicán,
Levántate, Huenchullán.

και μαζί κάποιες σκέψεις..

Τον περασμένο Νοέμβρη, βρέθηκα πάλι στο χωριό του πατέρα μου για λιγότερο απο μια ώρα, αυτή τη φορά μαζί με τον αδελφό μου, έτσι, για να βγάλουμε καμιά φωτογραφία να του δείξουμε. Αγαπημένο μέρος, ο χώρος μπροστά απο το σχολείο, σαν να λέμε, η αυλή του, μια και είναι μοιρασμένος νοητά με την εκκλησία. Το δημοτικό είναι γνωστό (και αυτό) σε όσους παρακολουθούν τούτο το ιστολόγιο. Αυτή τη φορά, δεν ήταν κάποια ξεχασμένη υδρόγειος που μου τράβηξε την προσοχή, αλλά μια μεγάλη χούφτα φύλλα, χρυσά φύλλα που είχαν πέσει απο τα δυο τεράστια πλατάνια.

Τι να πω?

Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε απο το μυαλό ήταν ακριβώς αυτή η φράση που δανείστηκε τελικά ο τίτλος. Πέρασαν τα χρόνια -όλα- απο το 1982, όταν πρωτάκουσα αυτό το άλμπουμ, αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι. Όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στα οποία από φοιτητής του φυσικού τμήματος μεταλλάχθηκα σε καθηγητή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και χάρηκα, φίλοι μου, πραγματικά χάρηκα, γιατί ξέρω πως έχω στα χέρια μου κάθε μέρα, χρόνια τώρα, χρυσάφι.

Όχι αυτό φυσικά που αναζητούσαν οι κονκισταδόρες στο τραγούδι της Violetta Parra, αλλά το γνήσιο, αυτό που διαμορφώνεται, αλλά δεν κοστολογείται, δεν αγοράζεται και δεν πωλείται. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Αφιερωμένο στους μαθητές και στις μαθήτριες μου (πρώην - νυν και μέλλοντες)

και ...καλύτερη χρονιά σε όλους

ΗΒΑΝΣΤΟΝ, ΙΛΙΝΟ'Ι' (Evanston, Illinois) - ΔΙΚΑΙΑ, Εβρος

2010-09-08T00:13:00.004+03:00

Φαίνεται πως με τα χρόνια αρχίζω (και 'γω) να αποκτώ ιδιοτροπίες. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτη η πολύ "επιφυλακτική" στάση που κρατώ απέναντι σε νέους καλλιτέχνες. Οχι οτι είμαι "πιουρίστας" - ίσα ισα, μ αρέσει να αναζητω συνεχως καινούργιους ήχους. Μάλιστα, μετά την εμπλοκή μου εδω και αρκετά χρόνια με το διαδίκτυο, οι πληροφορίες για όλων των ειδών τα ακροαματα έρχονται με τρομερούς ρυθμούς, κάτι που φυσικά δεν με ενοχλεί καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Κάθε φορά που έρχομαι απέναντι σε κατι καινούργιο (έστω κι αν είναι είτε 400 ετών, είτε μερικών μηνών) που μου αρέσει, αισθάνομαι μια γνώριμη χαρά, αυτή της ανακάλυψης. Πολλά λέω όμως και ολη τούτη την ωρα περιαυτολογώ.

Η καινούργια χιλιετία, μέσα σε αυτα που έφερε, καλά ή κακά δεν είναι το θέμα μας, αναβίωσε 'η τουλάχιστον προσπάθησε να αναβιώσει ενα κλίμα πολύ κοντά σε αυτό που λέμε ψυχεδελική φολκ, εναλλακτική φολκ, καντρι φολκ, lo-fi φολκ κλπ. Δεν θα καθήσω απόψε να ασχοληθώ με ενα προς ενα τα πολύ ενδιαφέροντα αυτά είδη, όχι γιατι δεν μου αρέσουν - εντάξει, είμαι λιγο ιδιότροπος, αλλά όχι και τόσο!- αλλά γιατί θα είναι σαν να αδικώ τον καλλιτέχνη που είναι ο καλεσμένος της αποψινής ανάρτησης. Που δεν είναι άλλος απο τον
Sufjan Stevens

Μοναδική ευαισθησία, κοινωνικός πολυδιάστατος προβληματισμός, φοβερό μουσικό ένστικτο, οτι και να πει κανείς ειναι λίγο γι αυτόν τον σπουδαίο σύγχρονο τροβαδούρο.

Την εποχή που ξεκίνησε να δραστηριοποιείται και να φτάνει στο peak της -μέχρι τώρα- μουσικής του διαδρομής, δυστυχώς δεν είχα τον ελεύθερο χρόνο να ακούσω πιο προσεκτικά το έργο του, κάτι που τελικά έγινε πριν απο ενα δυο χρόνια (όχι ο ελευθερος χρόνος, αυτός εξακολουθέι να είναι δέσμιος του διδακτορικού μου, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα..).

Προσωπική επιλογή, το υπέροχο Illinoisε (2005) και απο το οποίο επιλέγω το John Wayne Gacy, Jr., ενα συγκλονιστικό κομμάτι για τον ομώνυμο serial killer της δεκαετίας του '70

John Wayne Gacy, Jr.
His father was a drinker
And his mother cried in bed
Folding John Wayne's t-shirts
When the swingset hit his head
The neighbors they adored him
For his humor and his conversation
Look underneath the house there
Find the few living things, rotting fast, in their sleep
Oh, the dead

Twenty-seven people
Even more, they were boys
With their cars, summer jobs
Oh my God

Are you one of them?

He dressed up like a clown for them
With his face paint white and red
And on his best behavior
In a dark room on the bed
He kissed them all
He'd kill ten thousand people
With a sleight of his hand
Running far, running fast to the dead
He took off all their clothes for them
He put a cloth on their lips
Quiet hands, quiet kiss on the mouth

And in my best behavior I am really just like him Look beneath the floor boards For the secrets I have hid

Νομίζω πως -σχεδόν- κλείσαμε με το Ιλλινόι. Δεν ξεμπερδέψαμε βέβαια με το Ηβανστον.
Πως θα μπορούσα άλλωστε.

Βλέπετε, ο Σαφτζαν Στήβενς δεν θα μου ζητήσει ποτέ το λόγο γιατί δεν έγραψα παραπάνω πράγματα για το έργο του, για τις επιρροές του (που ξεκινούν απο Στραβίνσκι, περνούν σε Σοστακόβιτς, κάνουν στάση σε Φίλιπ Γκλας και μεταξύ των άλλων ξεγελούν τον Τέρι Ράιλυ - ΟΛΟΙ αγαπημένοι!). Δεν πρόκειται ποτέ -λέμε τώρα, γιατι καμια φορά δεν ξέρεις!!- να μου παραπονεθεί λέγοντάς μου οτι δεν έγραψα κάτι για τους φανταστικούς στίχους τους οποίους ντύνει με τη μουσική του (ή καλύτερα τις μουσικές του), την ίδια ώρα που αυτοί, οι στίχοι δηλ. γίνονται αντικείμενο μελέτης απο φοιτητπές του Χάρβαρντ (τουλάχιστον).

Όμως, το Ήβανστον..
Μια πόλη λίγο μικρότερη απο τα Γιάννενα (75000 κόσμο), που ψήφισε Ομπάμα (87% παρακαλώ..) του αμερικανικού βιομηχανικού (σχεδόν) βορρά, αν θέλουμε να το δούμε απο πλευράς γεωγραφίας. Ε και?

Καποτε λοιπόν, πριν απο πολλά χρόνια, μια -τότε- φίλη μου από κει, μου δήλωσε μεταξύ σοβαρού και αστείου και υπο υπόκρουση Pretzel Logic πως το Ηβανστον δεν είναι η "πολη του Ηβανς (Evans)" , αλλά κανονικά λέγεται Ηeavenston, κάτι που μ εκανε να ξεκαρδιστώ με την αφέλεια του μέσου αμερικανού/ίδας. Αλλά και κατι που όσο τρελό και αν ακούγεται ...υπάρχει στα όσα αναφέρει η wikipedia γι αυτη την αμερικάνικη μικρή πόλη.

Παραδεισούπολη (!) λοιπόν..
Φέτος το καλοκαίρι, μη έχοντας κανονίσει τίποτε για διακοπές (προσπαθούσα ο "έρμος" να μάθω μερικά βασικά πράγματα για ενα στατιστικό πρόγραμμα επεξεργασίας), αποφασίσαμε μαζί με τη σύζυγο να πάμε μια ολιγοήμερη εκδρομή κάπου που να μην εξαρτώμαστε απο πλοία. (Αρκεί το φερι Κερκυρα-Ηγουμενίτσα)
Ο "εύκολος" προορισμός έγινε αρχικά Ξάνθη (υπέροχη), μετά Κομοτηνή (πολύ ενδιαφέρουσα) και τέλος Αλεξανδρούπολη.. Ετσι, 2 μερες σε καθε μια. Φοβερά μέρη, ωραίες διαδρομές, ας πούμε ενα διάλλειμμα απο τη ρουτίνα.
Φτάνοντας στην Αλεξανδρούπολη (ψέμματα, ήδη απο την Ξάνθη), άρχισε μια ιδέα να ξεδιπλώνεται στο μυαλό μου: Να επισκεφτώ... έστω και καθυστερημένα, τον φίλο μου τον Γιάννη, να του αφήσω κάποια λουλούδια και -ίσως- να ανάψω και κάποιο καντήλι, που πιθανόν να είχε εκει κοντά.
Ειναι απερίγραπτο ενα τέτοιο ταξίδι, ανήμερα δεκαπενταύγουστο. Σε κάθε τοπίο ερχόταν οι αφηγήσεις του αδικοχαμένου μου συμφοιτητή, για τα χωράφια, για το τρακτέρ που όργωνε, για το Οπελ Ασκόνα του πατέρα του (τούχε σβήσει το 1.2 ο μπαγάσας ο Γιάννης και του είχε βάλει ταμπελίτσα 1.9 !!!) , τη μουσική που έβαζε στο χωριό τα καλοκαίρια, οι Τζεθρο Ταλ, οι Κινκς, ο Αλ Στιουαρτ... Λες και ο απέραντος κάμπος εκεί ψηλα στο τριεθνές, έφτιαχνε εικόνες και εφερνε ήχους που ξεπερνούσαν το θόρυβο της μηχανής και μεταλλάσσονταν σε ατέλειωτες φοιτητικές συζητήσεις για Σοφτ Μασιν, Βαν ντερ Γκραφ και Φλητγουντ Μακ. Για τη Μαρία, για τη Θένη, για την Άννα. Την Άννα... Για τον απειροστικό, τη μηχανική, τη στατιστική. Γέλια, φωνές, πλάκες...
Ήλιος και πολλή ζέστη. Kαι μια ατέλειωτη, βασανιστική ευθεία -μάρτυρας η φωτογραφία- λες και ο προορισμός έκανε αστεία.
Μια αίσθηση περίεργη, σαν να ταξιδευεις έξω απο αυτόν τον κόσμο.
Και, φαντάζομαι - είμαι δηλ σίγουρος- πως και η γυναίκα μου είχε καταλάβει τη συγκίνησή μου (είχε χάσει κι αυτή πριν απο μερικά χρόνια μια καλή της φίλη, έτσι τζάμπα, λες και οι καλοί άνθρωποι πρέπει να αφήνουν ενα μικρό στίγμα σ αυτό τον κόσμο, τόσο δα..)
Φτάσαμε στο χωριό. Για πάνω απο μια ωρα κάναμε γύρες μέσα στους τάφους.
Τίποτε. Ημουν σίγουρος όμως, έτσι μου είχαν πει οι συγκάτοικοί του και αδερφικοί μου φίλοι. Εκεί ήταν. Αλλά, που?
Απογοητεύτηκα. Ντράπηκα και ξεκίνησα να φύγω. Λίγο παραπέρα, δυο κυρίες γύρω στα 65 στον κήπο τους παρατηρούσαν ενα "ξένο" αυτοκίνητο, 3 η ωρα το μεσημερι να ερχεται απο το νεκροταφείο. "Τι θέλετε?"
"Ψάχνω να βρω... να, ο Αργυριάδης ο Γιάννης, ξέρετε.."
"Όχι, δεν ξέρουμε, τέτοιο όνομα εδω"....
Τάχασα.
Το μόνο που δεν σκέφτηκα ήταν πως, όπως γίνεται συνήθως, ο Γιαννάκης ήταν απο διπλανό, μικρότερο χωριό και έλεγε τα Δίκαια σαν χωριό του. Κεφαλοχώρι.. Είχαν και σταθμό τραίνου άλλωστε!!!
Λίγα χιλιόμετρα (ενα? δυο?) πιο πάνω ήταν... Πάλι μου την έσκασε. Αλλά θα ξαναπάω.. Τώρα που ξέρω και το δρόμο..

υγ: Κόσμος έρχεται και -δυστυχώς- κόσμος φευγει. Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στη μνήμη της Ρόης Λαμπρίδου (έστω και με καθυστέρηση) και του Νίκου Γαλατσάνου..

ΗΒΑΝΣΤΟΝ, ΙΛΙΝΟ'Ι' (Evanston, Illinois) - για τη ζωή

2010-06-19T23:57:00.006+03:00

Τι "ζημιά" ήταν αυτή που είχε κάνει εκείνη η φοβερή και τρομερή λίστα του Αργύρη Ζήλου στον "Ήχο" στα τέλη της δεκαετίας του '70..
Και μια τρελή παρέα είχε βαλθεί να αποκτήσει όλα αυτά τα άλμπουμ, τα 50 καλύτερα του ροκ, σύμφωνα με τον κορυφαίο μουσικοκριτικό, τα 50 καλύτερα μέχρι εκείνη την εποχή, θα συμπλήρωνα εγώ και δεν νομίζω να διαφωνούσε ο Αργύρης.
Βέβαια, ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν όλα. Ήταν ακόμη μια εποχή πολύ δύσκολη στο να βρεις ότι δίσκο ήθελες. Καλά καλά δεν γνώριζες ονόματα, πέρα από αυτά που έγραφαν οι καλοί συντάκτες του Ήχου, της Μουσικής και του -τότε Ποπ και Ροκ. Έτσι, μια τέτοια λίστα ήταν κάτι σαν πυξίδα για όλους εμάς που είχαμε αποφασίσει -χωρίς να το ξέρουμε- πως η ζωή μας θα ήταν κατά κάποιο τρόπο "ταγμένη" στην αναζήτηση ήχων, ήχων και άλλων ήχων, με όλο το κόστος (και δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στο οικονομικό μέρος) που συνεπάγεται μια τέτοια αφιέρωση.
Ενα απο τα άλμπουμ που υπήρχε στη λίστα των "50 καλύτερων" ήταν και το Pretzel Logic των Νεουορκέζων Steely Dan (1974). Το όνομα λοιπόν αυτό, με την παρουσία του στη λίστα, με έσπρωξε να αγοράσω το καλοκαίρι του '80, το "Gaucho". Απογοητεύτηκα. Όχι πως δεν ήταν καλό, να εξηγούμαστε. Απλά, ήταν έξω απο τα νερά που κολυμπούσα τοτε.
Μυαλό δεν έβαλα - τι είδηση!- και μερικούς μήνες αργότερα, νάσου και το Can't buy a Thrill, το πρώτο τους.
Ωπ! Εδω τα πράγματα ήταν πολύ, μα πολύ καλύτερα.
Αρχές λοιπόν του καλοκαιριού του '82, δίνω μια δική μου λίστα με αναζητήσεις βινυλίων σε ενα φίλο - που με κοροιδευει απο ψηλά- και εκεί γύρω στον Ιούνιο, έρχεται το Λογικό κουλουράκι του εξαιρετικού δίδυμου των Fagen και Becker.
Μα... δεν υπήρχε ουτε ενα απλά καλό τραγούδι!
Αλλά...
Ενα Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο αριστούργημα, ενα μπουκέτο απο λουλούδια, μια βροχή απο συναισθήματα που ξεπηδούσαν απο τα αυλάκια του βινυλίου (εισαγωγής και εκπληκτικής εγγραφής, ακόμη και για το φτηνό μου τότε στερεοφωνικό)
Πόσες φορές έχει τύχει να ακόυσετε κάτι και να αισθανθείτε πως αγαπάτε ΟΛΟ τον κόσμο?
Δυσκολευομαι πραγματικά να βρω κάποιο τραγούδι να πρωτοδιαλέξω..

Pretzel Logic
I would love to tour the Southland
In a travelling minstrel show
Yes I'd love to tour the Southland
In a traveling minstrel show
Yes I'm dying to be a star and make them laugh
Sound just like a record on the phonograph
Those days are gone forever
Over a long time ago, oh yeah

I have never met Napoleon
But I plan to find the time
I have never met Napoleon
But I plan to find the time
'Cause he looks so fine upon that hill
They tell me he was lonely, he's lonely still
Those days are gone forever
Over a long time ago, oh yeah

I stepped up on the platform
The man gave me the news
He said, You must be joking son
Where did you get those shoes?
Where did you get those shoes?

Well, I've seen 'em on the TV, the movie show
They say the times are changing but I just don't know
These things are gone forever
Over a long time ago, oh yeah

Μα, δεν είναι δίκαιο.. Αμέσως μετά ακολουθεί το With a Gun, μετα το Charlie Freak...
Ή μήπως να πάμε στην πρώτη πλευρά?? Με το Rikki don't loose that number, για την Erica DeGre, το Barrytown...
To άλμπουμ γράφτηκε κατευθείαν σε μια Maxell, 90αρα και ήταν η συντροφιά μου στο παλιό Πεζώ 104 του πατέρα μου, για εκείνο το καλοκαίρι (μα και για πολλά ακόμη). Μουντιαλικό καλοκαίρι, στα γήπεδα της Ισπανίας, με Σουμάχερ, Πλατινί, Μπατιστόν και Αλτομπέλι.
Αλλά και ατέλειωτα υγρά μπάνια σε θάλασσες, σε παραλίες και αμμουδιές. Και φυσικά, αυθόρμητα η ερώτηση "Have you ever met Napoleon?"
Mια ερώτηση χωρίς την πιθανότητα σοβαρής απάντησης, απο την ίδια της τη φύση.
Και κάπου εκεί γύρω και το ...Evanston.
Που, φαινομενικά, δεν πολυκολλάει σε όλα αυτά. Ετσι δεν είναι?
Ε, δεν πειράζει, ας μείνει κάτι και για μένα..

(αφιερωμένο στον Ηρακλή, τον Ηλία, τον Σπύρο, τον Νίκο και φυσικά στη Mary, άσχετα αν δεν το διαβάσουν ποτέ)

Στο επόμενο: ΗΒΑΝΣΤΟΝ, ΙΛΙΝΟ'Ι' (Evanston, Illinois) - για το θάνατο

Ο ΣΑΙΞΠΗΡ, Ο ΜΠΕΡΝΟΥΛΙ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ

2010-05-21T23:46:00.007+03:00

(απο εδώ)

Είχα ήδη ολοκληρώσει την φοιτητική μου περιπέτεια, όταν - εβδομάδες πριν ξεκινήσω την αμέσως επόμενη, την στρατιωτική- έπεσε στα χέρια μου (εννοώ δηλαδή πως το αγόρασα..) το άλμπουμ των This Mortal Coil "It 'll End in Tears" (1984). Αποκτήθηκε την ίδια μέρα με ένα άλλο αγαπημένο άλμπουμ, των Dead Can Dance, λες και κάποια μυστηριώδης οντότητα ήθελε να με στενοχωρήσει εν όψει της παρατεταμένης - όπως λανθασμένα πίστευα- αποχής μου από τις πολύωρες ακροάσεις λόγω της στρατιωτικής θητείας.

(Ανοίγω μια μικρή παρένθεση εδώ, μια και εκείνη την τρομερή περίοδο 1984-86, όχι απλά δεν σταμάτησα την αγορά βινυλίων, αλλά -εξ αιτίας της διετούς παραμονής μου στην Αττική γη- του έδωσα που λέμε και κατάλαβε. Είτε στο Βασιλακα, ειτε στο τζαζ-ροκ, είτε αλλού, όλα σχεδόν τα λεφτά των συντηρήσεων μετατρέπονταν σε δίσκους/δευτερο χέρι... μα τα εχω ξαναπει αυτά)

Φοβερή κολεκτίβα - όπως πίστευα στην αρχή - ίσως όμως "απλώς" ένα υπερ-σχήμα κάτω απο την εποπτεία του Ivo Watts-Russell της 4AD, σε εκείνο το άλμπουμ έδινε μια άλλη διάσταση σε τραγούδια που ήδη είχαν γράψει τη δική τους ιστορία και διαδρομή, αλλά στην πλειοψηφία τους είχαν μείνει άγνωστα για το λεγόμενο "ευρύ κοινό", βάζω και την αφεντιά μου σε αυτό.

Συγκλονιστικά τραγούδια, όπως το Song to the Siren (του Tim Buckley, απο τις πρώτες αναρτήσεις μου εδώ σε αυτό το μπλογκ, χωρίς όμως πολλές ιστορίες) ή το Another Day (του Roy Harper, και αυτό έχει τη δική του παρουσία εδώ), αλλά και άλλα, του Chilton, Colin Newman (ναι, δεν έχω κάνει ακόμη αφιέρωση στους Wire, το ξέρω..), μα και δικά τους, της υπερ-παρέας...

Τα δυο τραγούδια που χρωμάτισα, ήταν και αυτά που "καταδίκασαν" το βινύλιο πολύ σύντομα σε μερικές γρατσουνίτσες, μια και ακούγονταν περισσότερο απο τα άλλα, κάτι απόλυτα λογικό (ετσι δεν είναι?)

Φυσικά, κάθε κυκλοφορία των TMC ήταν "είδηση" για τα αυτιά μου - και όχι μόνο. Ακολούθησαν άλλα δυο απίστευτα άλμπουμ και η παρέα σταμάτησε το σχήμα αυτό. Εγινε μια προσπάθεια ακόμη, εκει στα μέσα των '90s, με άλλο όνομα (Hope Blister), αλλά τιποτε το ιδιαίτερο.

και

Δεν χρειάζεται να γράψω ΤΙ σημαίνουν αυτά τα δυο τραγούδια για μένα, και ακόμη περισσότερο ΤΙ σημαίνουν αυτά τα τρια αλμπουμ των TMC, όταν έχουν σηματοδοτήσει μια φοβερή και τρομερή δεκαετία που την συναισθηματική αξία της δεν έχω ακόμη προσδιορίσει ακριβώς. Ξέρω το μέγεθός της, αλλά δεν έχω καθορίσει το σχήμα της, σαν ένα τροχιακό που ενω γνωρίζω τον κύριο κβαντικό του αριθμό, αγνοώ τον αζιμουθιακό.

Αλλά... ωπ! Ενα λεπτό!
Κατι για Μπερνούλι λέει ο τιτλος. Τι δουλειά έχει η κβαντική εδω? Για να συμμαζευτούμε λίγο! Και Σαίξπηρ!
Σαίξπηρ???? Ε, καλά τώρα! Είπα να σχεδιάσω ενα σύνθετο τίτλο, ετσι για εφε (αν και το γκρουπ πήρε το όνομά του απο μια φράση απο τον Αμλετ του μεγάλου άγγλου συγγραφέα..)

Εκεί λοιπόν στα τέλη της δεκαετίας του '80, με τις πολλές αλλαγές, είχα αρχισει για βιοποριστικούς λόγους - και δεν είναι ντροπή να το λέω - να κάνω κάποια μαθήματα (φυσικη/χημεία). Δύσκολη εποχή, δεν ήμουν κάποιο όνομα, τα παιδιά που βοηθούσα ήταν κατα κανόνα της γειτονιάς μου και τα χρήματα πολύ λίγα. Δεν με ένοιαζε όμως. Ειδικά, οταν ακουγα ωραίες ιστορίες, όπως π.χ. γιατί "βάφτισε" ο καλός μου φίλος/μαθητής Λούκας (που ασχολούνταν απο τοτε με τη μουσική) τη γάτα του Μπερνούλι, ή πως μπέρδεψε κάποιος την ιστορία με τα ημισφαίρια του Μαγδεμβούργου...

Και έρχεται μετά απο 20 τόσα χρόνια και μου τα θυμίζει χτες μέσω facebook αυτά ο Λούκας και μάλιστα μου λέει και για την κασετα που του έγραψα τότε και είχε και αυτό το τραγούδι (Song to the Siren) μέσα...

Εσείς στη θέση μου δεν θα του αφιερώνατε αυτό το τραγούδι?

Το Another Day, φυσικά και εγωιστικά, το κρατάω για μένα....

ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΕΡΠΕΤΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΥ

2010-04-16T23:00:00.006+03:00

υπάρχουν ανθρωποι που αγωνίζονται για μια μέρα

και είναι καλοί
υπάρχουν ανθρωποι που αγωνίζονται για ενα χρόνο
και είναι καλύτεροι
υπάρχουν κι αλλοι που αγωνίζονται για πολλά χρόνια
και είναι ακόμη πιο καλοί

Μα, υπάρχουν κι αυτοί που αγωνίζονται όλη τους τη ζωή
αυτοί είναι οι απαραίτητοι
(Μπ. Μπρεχτ)

Θα πρέπει να ήταν 1982. Αρχές του καλοκαιριού. Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν είχαμε τελειώσει με την εξεταστική του Ιουνίου ή αν τότε θα ξεκιναγε. Πιθανόν να ήταν και μέσα στην εξεταστική, κάποιο τριήμερο. Ότι και ναταν όμως, ήταν απο αυτά τα ωραία πράγματα που σε γεμίζουν εμπειρίες, όχι λόγω κάποιου "κοσμοιστορικού γεγονότος" ή ακόμη περισσότερο λόγω κάποιου μετα-ανοιξιάτικου φλερτ. Φλερτ.. Να, ξέρετε, αυτά τα φλερτ που συνοψίζονται σε ενα δυο βλέμματα, ενα ζευγάρι μάτια, κάποια αθλητικά παπούτσια ίσως ή ενα μπλουζάκι απλο λιτό, κοριτσίστικο. Μην ξεχνάμε, είμαστε στις αρχές του 80, δεν υπάρχουν στον κόσμο μου ακριβά και λούσα και αυτό το περιβάλλον με μαγευει ακόμη και -δεν το κρύβω- μου λείπει όταν πηγαίνω τώρα πια στα Γιάννενα. Για να γίνω και πιο πειστικός σε αυτά που λέω, δηλώνω ρητά πως πικραινομαι πια όποτε πηγαίνω εκεί, μια και αισθάνομαι παντελώς .."ξένος". Χωρίς εκείνους τους φίλους διπλα, χωρίς εκείνη την συναρπαστική ρουτίνα της συνεχούς ανακάλυψης. Εντάξει, και τώρα έχω αυτό το χόμπι, αλλά, να, το τότε με τα μάτια του σήμερα είναι απόλυτα μαγικό και νοσταλγικό.

Είναι αργά το απόγευμα λοιπόν, σχεδόν βράδι και γίνονται κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Κάστρο της πόλης, κάτι σαν φεστιβάλ. Α! Νά το! Ήταν η γιορτή κάποιας νεολαίας, αλλά τελείως "φρι" κατάσταση, πρέπει να ήταν και κάποιος πολιτιστικός σύλλογος μαζί. Από δημοτικά και χορούς, μέχρι Παπάζογλου (θα είπε τον "υδροχόο" 3-4 φορές - πριν καν κυκλοφορήσει σε δίσκο - και το ψάχναμε οι άρρωστοι), ροκ συγκροτήματα γιαννιώτικα και τζαζ... Φρι τζαζ. Ελληνικά γκρουπ, θυμάμαι ενα τρομπονίστα, καλοντυμένο, που μετά από 5 λεπτά είχε το πουκάμισό του απ έξω, κτυπιότανε ολόκληρος και μια απίστευτη ενέργεια να βγαίνει επι μια ώρα. Και μετά, κάποιοι συμφοιτητές με ένα ακουστικό σχήμα και ξανά δημοτικά.

Δεν είχε -φυσικά- είσοδο όλη αυτή η γιορτή, ξεκινούσε απόγευμα και τέλειωνε βράδι, αργά - είπαμε στο κάστρο, πριν αναβαθμιστεί ο χωρος των νυν μουσείων. Και ανάλογα με τους φίλους, την παρέα, ξαναπήγαινες στην πόλη, ξαναρχόσουν και αισθανόσουν πως ο κόσμος είχε αλλάξει διαστάσεις. Λες και είχε μικρύνει για να μπορείς να κινείσαι μέσα στα όνειρά σου. Ή από την άλλη, αυτός ο μικρούλης χώρος του κάστρου, είχε γίνει τεράστιος, όλος ο κόσμος.. Και κάπου να λες, "μα που ήταν πριν? κάπου εδώ? για κάτσε, εκείνο το κίτρινο μπλουζάκι? ..όχι", μα μετά ξανά οι ήχοι να σε τραβάνε από το μπράτσο και να σου δίνουν άλλους δρόμους. Και ξανά πάλι, "α εκ ει!", έτσι, για να υπάρχει κι ένα παραπάνω νόημα σε εκείνη την -το ξανάπαμε- ασαφή χωροχρονικά ζωή.

Μέσα σε αυτό το πανηγύρι, κάποιοι πουλούσαν κασέτες. Γνωστά ονόματα, κυρίως αντιγραμμένες, όλα αυτά που ακούγονταν τότε. Και Doors και Fleetwood Mac και Εκδίκηση της Γυφτιάς και Λοίζο και Αλεξίου, έλα τώρα, ξέρετε..

Και κάποια βινύλια, δεύτερο χέρι (?). Δεν αγόρασα μια και δεν το επέτρεπε -κυρίως- η οικονομία που προς το καλοκαίρι ήθελα να κάνω, αλλά να μην κρύβομαι, δεν ήξερα και την κατάσταση των δίσκων Και δω που τα λέμε, σε βραδινές αγορές σε υπαίθριο χώρο, ε! δεν το ρισκάρεις. Ξέρεις πόσες γρατσουνιές μπορεί νάχε?

Και κάποια ονόματα, δεν τα ηξερα! Κι αν έβγαινε "πατάτα"?
Θυμομουν πάντως, καθαρά ενα εξώφυλλο - μόνο το εξώφυλλο. Μου είχε φανεί ψυχεδελικό, αλλά τίποτε άλλο.

Πριν απο εννια χρόνια, το 2001, ξεφύλλιζα το Τζαζ κ Τζαζ, και σε μια στήλη που ασχολείται με "χαμένα αριστουργήματα" (δεν λέγεται έτσι, αλλά ετσι ειναι!) εμφανίζεται πανηγυρικά το ...εξώφυλλο. Ναι, του 1982!

Με το κανάλι επικοινωνίας που είχα ανοίξει τότε με ένα εξαιρετικό βιβλιοπωλειο/δισκάδικο στο Σαν Σεμπαστιάν, βρίσκω το cd (πλέον), πάμφθηνο, μαζι με 4-5 ακόμη άλμπουμ βασκικού προγκρέσιβ (πρέπει να τα ακουσει κανείς για να καταλάβει τι απίστευτα πράγματα παίζουν εκεί) και νάσου, ο κύριος Silvio Rodriguez με το υπέροχο άλμπουμ Mujeres, μου ξαναφέρνουν στην ψυχή όλα αυτά που έζησα εκείνες τις μέρες. Αυτά τα συγκλονιστικά μικρά και μεγάλα, τα σχεδόν τιποτε. Ξαναπαρελάσανε φίλοι, γνωστοί, άσπρα φτηνα αθλητικά παπούτσια, μεχρι που σχεδόν φοβήθηκα να κοιτάξω προς την πόρτα, μην τυχόν δω και κανα βλέμμα που έχω πια ξεχάσει...

Το τραγούδι του Rodriguez που διάλεξα να βάλω απόψε, δεν είναι απο το Mujeres. Είναι το "Sueño con serpientes" απο το Dias y Flores (1974)

Ξεκινάει με το ποίημα του Μπρεχτ που έγραψα πιο πάνω. Και συνεχίζει..

Sueño con serpientes
Sueño con serpientes,
con serpientes de mar,
con cierto mar Ay!
de serpientes, sueño yo.

Largas, transparentes y en sus barrigas llevan
lo que puedan arrebatarle al amor.

¡Oh!
La mato y aparece otra mayor
¡Oh! con mucho más infierno en digestión.

No quepo en su boca me trata de tragar
pero se atora con un trébol de mi sien
creo que está loca le doy de masticar una paloma
y la enveneno de mi bien.

¡Oh! La mato...

Esta al fin me engulle
y mientras por su estomago paseo
voy pensando en que vendrá
pero se destruye
cuando llego a su estomago
y planteo con un verso una verdad.

¡Oh!
La mato y aparece una mayor
¡Oh!
con mucho mas infierno
en digestión.
La mato y aparece una mayor
¡Oooooooh!

Βλέπω στο όνειρό μου ερπετά,
ερπετά της θάλασσας
Ναι, ονειρευομαι μια θάλασσα με ερπετά
Μακριά, διαφανή και στις κοιλιές τους κουβαλούν
όλα αυτά που μπορούν να κλέψουν απο την αγάπη
Σκοτώνω ενα, κι ενα μεγαλύτερο εμφανίζεται
με πιο πολλή κόλαση να καίει μέσα του
Δεν χωράω στο στόμα του, προσπαθεί να με καταπιεί,
μα πνιγεται απο το κεφάλι μου
Νομιζω, είναι τρελό. Του δίνω ενα περιστέρι να μασήσει
και με την καλωσύνη μου δηλητηριάζεται
Να, τελικά με καταπίνει και καθώς
περνω απο τον οισοφάγο του
σκέφτομαι τι θα γίνει
Μα καταστρέφεται καθως φτάνω στο στομάχι του
καθώς απαγγέλλω ενα στίχο , μια αλήθεια

(σε μια πολύ "χαλαρή" μετάφραση)

Βέβαια..
Ο αιώνιος αγώνας για τη ζωή.

(Θεωρώ πως "αδίκησα" τον μεγάλο Silvio Rodriguez, μια και θα πρεπε να γράψω πολλά, πραγματικά πολλά γι αυτόν τον σπουδαίο Κουβανό συνθέτη. Όμως, πιστέψτε με, όσοι αναζητήσουν τη μουσική του και την προσωπικότητά του, θα βρεθούν μπροστά σε ευχάριστες εκπλήξεις.
Α! Και δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για τις γρατσουνιές)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ

2010-03-29T22:30:00.007+03:00

Πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία ανάρτηση, μπορώ να πω πως ήμουν πολύ πιεσμένος από την εργασία και το σχολείο . Ε, όχι πως δεν είμαι και τώρα πολύ απασχολημένος, αλλά ήταν πολλές και οι σκέψεις που με συνόδεψαν αυτό το διάστημα.

Όμως, δεν "γύρισα" απόψε για να γράψω αυτές τις σκέψεις, αλλά για να μοιραστώ ένα ζευγάρι τραγουδιών με αρκετά κοινά σημεία μεταξύ τους.

Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή:

Το 1970 κυκλοφορεί το εξαιρετικό From Home to Home των Βρετανών Fairfield Parlour. Σχεδόν παράλληλο σχήμα με τους Kaleidoscope απο τους οποίους προέκυψαν - τους Βρετανούς πάντα. Ιστορία οι Kaleidoscope... Δυο υπέροχα άλμπουμ και ενα ακόμη, το 1971 - ενώ έχουν μεσολαβήσει ενδιάμεσα οι FP. Το άλμπουμ του '71 κυκλοφόρησε τελικά είκοσι χρόνια μετά.. Βρετανική ψυχεδέλεια στις πολύ καλές της στιγμές. Και φυσικά, όπως είπαμε, οι ταμπέλες δεν κάνουν καλό σε αυτές τις ιστορίες. Απο την άλλη, τα εξώφυλλα πολύχρωμα και γευστικά. Αλλά όχι, το From Home.. δεν έχει χρώματα και εξοχές. Είναι ένα μισοσκότεινο δωμάτιο - σοφίτα- με μια μεσήλικη (και βάλε) φιγούρα που ξεφυλλίζει αναμνήσεις και που το πρόσωπο φαίνεται σε ενα καθρέπτη. Πολύ συναισθηματικό άλμπουμ, πολύ ωραία τραγούδια - το ξανάγραψα, ε?- και μεταξύ αυτών το απίστευτο Αries.. Όταν κάπου στη μέση μπαίνει το mellotron, νομίζω πως η φιγούρα σηκώνει το βλέμμα από το χαρτί...

Aries
I used to collect cigarette cards
Emma Crabley was a face I knew
Spike Kasperak, he owned the pub
He had a wooden leg,
oh the names we used to call him

Me and my friends found a motorbike
Whitey died flying through Woollies window
Pilot Boat Park was our paradise
Oh the summers with the girls,
if you want to I'll show you the scars

Hold my hand and tell me where we are
Hold my hand, hold my hand, Aries
And tell me where we are
Hold my hand

We smoked a million cigarettes
Often woke behind the factory wall
Spike Kasperak got twenty years
I really don't know why, and just now I can't think back that far

Hold my hand and tell me where we are
Hold my hand, hold my hand, Aries
And tell me where we are
Hold my hand

And upon the wall hangs the legend, "I love the Beatles"
And the moss grows between the crumbling bricks
And the boys play tricks on the girls

And somewhere that I've never seen
It's still raining

Μαγικό...
Και ερχόμαστε στον Bill Fay.
Τι να πω? Η καλύτερα τι να πρωτοπώ..

Πρωτοάκουσα τραγούδι του, το "Scream in the Ears" πριν απο καμμιά 20αριά χρόνια σε μια συλλογή (Marmalade Skies). Εθιστικό, μεθυστικό αλλά και πικρό (κυρίως) κομμάτι. Τότε - φυσικά- δεν είχα πρόσβαση σε διαδίκτυο και τέτοιες ιστορίες, έτσι έμεινα με την απορία του τι άλλο είχε βγάλει αυτός ο καλλιτέχνης. Πριν απο λίγα χρόνια, βρηκα πολλά στοιχεία, βρήκα τους δίσκους του (δυο επίσημους και μερικές συλλογές) και περιμένω το χαμένο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει .. φετος. Τα λογια για αυτά τα δυο άλμπουμ είναι διχως αλλο φτωχα. Φυσικά, και τα δυο, στην εποχή τους (1970 το ομότιτλο και 1971 το Time of the Last Persecution) πήγαν "άκλαυτα". Δεν πούλησαν και όπως ήταν αναμενόμενο η εταιρία του, η Deram τον έδιωξε χωρίς πολλά πολλά.

Mε στίχους εμπνευσμένους απο τη Βίβλο - δίχως όμως ίχνος θρησκευτικού μανδύα, αλλά κυρίως απο τη ζωή των απλών ανώνυμων ανθρωπων. Χρησιμοποιεί ιστορίες του πολέμου , εμπνέεται απο τον Sassoon (Sing Us One Of Your Songs May) για να δείξει τον παραλογισμό της ανθρώπινης φύσης, την απώλεια ιστορικής μνήμης (Pictures of Adolf again) αλλά προχωράει ακόμη πιο βαθειά στη σκέψη και στην ψυχή..

Απο το πρώτο άλμπουμ του ακούμε το Gentle Willie.

Gentle Willie

Willie was a sailor
He sailed on the sea
And Willie said a sailor’s life
Is the life for me
But they sent him into battle
For to lay down his life
And Willie said a sailor’s life is not for me

So Willie joined the air force
He learnt how to fly
And Willie said how happy
He was flying in the sky
But they sent him into battle
For to lay down his life
And Willie said the air force is no life for me

Now Willie got to thinking
People were plotting for his life
So he bought himself a watchtower
And locked himself inside
But the tower looked o’er a battlefield
Where men laid down their lives
And Willie had to laugh but then he cried

Να που τελικά τις ιστορίες απόψε δεν τις είπα εγω.
Η μόνη παρουσία μου εδώ είναι αυτή της φωτογραφίας, 1964, στην αγκαλιά του παππού μου, και με αγαπημένες παρουσίες - απουσίες γύρω μου. Το δασακι αυτό υπάρχει ακόμη -φυσικά- στα περίχωρα των Τρικάλων, εχει δίπλα και εγκαταστάσεις για αθλοπαιδιές πια - τρόμαξα να το γνωρίσω πέρυσι που ξαναβρέθηκα κάπου κει. Μαζί μου, σαν μουσική (και ισως οχι μόνο) ατμόσφαιρα, ήταν και ο "Ευγενικός Ουίλλι", συγκινητική προσφορά του τυχαίου που καμμιά φορά το λέμε και ζωή μας

ΣΑΝ ΕΝΑ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ...

2010-02-06T20:42:00.006+02:00

Αχ, εκείνη η μεγάλη Παρασκευή. Τίποτε δεν έδειχνε πως θα ήταν κάτι το ξεχωριστό. Όπως πάντα, από νωρίς το μεσημέρι, πολύς κόσμος - κυρίως επισκέπτες, ξεκινούσαν το καθιερωμένο μποτιλιάρισμα στους δρόμους της πόλης προκειμένου να δουν όσο γίνεται περισσότερους επιτάφιους. Παρκαρίσματα σε πεζοδρόμια, διαβάσεις, ράμπες για αμεα, δηλ. ότι κάνει ένας καλός και ευσεβής πιστός. Το αποκορύφωμα φυσικά, ο τελευταίος επιτάφιος, ο μετά τις 10 το βράδυ

Ομολογώ πως δεν είχα και ιδιαίτερη διάθεση να κατέβω, για τους δικούς μου λόγους και το ίδιο σκεφτόταν αν θυμάμαι καλά και η σύζυγός μου. Όλη αυτή η επιτηδευμένη φασαρία είχε αρχίσει να με ενοχλεί. Το μόνο ίσως που μου άρεσε, ίσως πάντα γιατί μου θύμιζε παιδικά χρόνια, ήταν μια μυρωδιά στην ατμόσφαιρα. Μυρωδιά που μόνο εκείνες οι μέρες φέρνουν. Να ναι από τα λουλούδια που νιώθουν την άνοιξη, να είναι από τις εκκλησίες που κάνουν "υπερωρίες", να ναι ιδέα μου? Δεν ξέρω, πάντως είναι μια μοναδική μυρωδιά που με κάνει να αισθάνομαι νοσταλγία αλλά και να έχω πολύ καλή διάθεση.

Κάτι όμως, κάτι πολύ γνώριμο, ερχόταν να "χαλάσει" αυτή την ατμόσφαιρα. Πριν από μερικές εβδομάδες κιόλας μια από τις γάτες μας που κυκλοφορούσαν στον κήπο και η μοναδική μη στειρωμένη, μας είχε προσφέρει πέντε διαβολάκια, που ήδη είχαν ξεφύγει από το υπόγειο και είχαν βρει καταφύγιο σε πιο άνετο χώρο, όπου μας χάριζαν άφθονο γέλιο με τις κουταμάρες τους, πρόσχαροι συνεχιστές της γατικής παράδοσης.

Αλλά.. μια στιγμή! Αυτά τα αδύναμα νιαουρίσματα δεν ήταν δικά τους. Προέρχονταν από κάπου αλλού. Μετά από αρκετή ώρα, αποφασίσαμε να εντοπίσουμε το μικρό. Ψάξαμε στον κήπο, τίποτε. Τα νιαουρίσματα σταματούσαν περιοδικά. Η πρώτη σκέψη που κάναμε ήταν πως κάποιος, ξέροντας πως στο σπίτι υπάρχουν γάτες, μας πέταξε κάποιο με το σκεπτικό πως θα το φροντίσουμε. Πολύ ευφυές και πολύ ανήθικο.

Συνεχίζοντας, τάχα μου να κοιτάω τον κόσμο που πήγαινε στους εδώ και εκεί επιτάφιους, διαπίστωσα κάποια στιγμή πως ένα μικρό κουτάκι, λίγο μεγαλύτερο από κουτί παπουτσιών, ήταν αφημένο στον διπλανό κήπο. Και από εκεί, έβγαινε αυτή η ξεψυχισμένη φωνούλα.

Περίμενα υπομονετικά μέχρι να σουρουπώσει και όταν ο δρόμος κάπως άδειασε απο κόσμο, πέρασα στο διπλανό κήπο, που την εποχή εκείνη - να το σημειώσω - δεν έμενε κανείς Αυτός που είχε αφήσει το κουτί, είχε κάνει απλά λάθος.

Άρπαξα το κουτί, δεν κοίταξα καθόλου μέσα και το έφερα στο σπίτι. Να με πάρει η οργή! Ήταν τέσσερα γατουλίνια μέσα σε μια πετσετούλα -με σχέδια παρακαλώ - και μόνο το ένα φώναζε, ενα ασχημούλι μίζερο μαύρο. Ενα αλλο ακόμη μαύρο και δυο ασπρόμαυρα. Στα ματια, τα τρια ειχαν κάτι σαν "κόλλα", μια μόλυνση που συναντάται στα γατάκια και το τέταρτο τα είχε ανοιχτά, αλλά μια και ήταν ακομη μπλε, έβλεπε σκιές γιατι κουνούσε το κεφαλάκι αριστερά δεξιά με περιέργεια. Ήταν και ο μόνος που δεν νιαούρισε ΄΄οταν τον σήκωσα. Μωρε, τι κεφάλα ήταν αυτή! Λες και αυτές τις λίγες μέρες (6 - 7 ?) που το τάισε η μαμα-γατα, ήταν αυτός που έτρωγε και το περισσότερο. Και αυτή η μαύρη κηλιδούλα στη μύτη, σαν ελίτσα!

Αυθόρμητα, μου ξέφυγε η φράση "μωρε τι μπούμπος είναι αυτός!"

Τις επόμενες μέρες τα άλλα γατιά, άρχισαν και φεύγαν ενα ενα. Μου το είπε άλλωστε και ο καλός μας κτηνίατρος πως είναι πολύ δύσκολο σε αυτή την ηλικία να τα σώσεις. Τελευταίος, έμεινε ο μπούμπος. Το είχα βάλει όμως πείσμα πια, αλλά κι αυτός ο διαβολάκος ήταν πολύ δύσκολος στο φαγητό. Κάποιο μεσημέρι, αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου να τον βγάλουμε έξω στον κήπο μια και δεν είχε νόημα πια καμμιά προσπάθεια. Ξαφνικά, το ασπρόμαυρο αυτό τερατάκι άρχισε να ξαπλώνει και να κάνει κάποια κολπάκια που αργήσαμε να καταλάβουμε πως ήταν ...τουμπίτσες. Τον αφήσαμε λοιπόν όλο το μεσημέρι εκεί, θεωρώντας πως έχει λίγες ωρες ακόμη και είπαμε να χαρεί τουλάχιστον τον ήλιο.

Μα.. αυτή η αρχέγονη πηγή ενεργειας μας έφερε αντιμέτωπους το ίδιο απόγευμα με ένα γατί που του είχε ανοίξει η όρεξη και που σε λίγες μέρες άρχισε να συναναστρέφεται τα άλλα, τα "δικά" μας. Όχι πάντα με επιτυχία θάλεγα, μια και ήταν μικρούλης και τα άλλα, οι παλιοσειρές πλέον, το "ξυλοφορτώνανε", για να του υπενθυμίσουν ποια είναι η θέση του.

Είχε όμως απίστευτη πλάκα, βλέποντας τα άλλα να τρέχουν για φαγητό και απο πισω να τρέχει σαν βαρυφορτωμένη βαρκούλα, ο Μπούμπος με τα εμβόλιά του - φυσικά (με κεφαλαίο Μ πλέον, μια και έγινε αυτό το όνομά του - υπήρξε και η πρόταση "Παρασκευάς", ως διασωθείς γάτος και μάλιστα Παρασκευή, αλλά δεν ευδοκίμησε)
Γράφω πολλά και δεν θέλω. Με παρασέρνουν όμως οι σκέψεις.

Ας κάνουμε ενα διάλλειμμα και ας ακούσουμε την πασιγνωστη άρια "Ebben? Ne andrò lontana" απο την όπερα La Wally του Alfredo Catalani (1854-1893), αυτού του χαρισματικού συνθέτη που η φυματίωση δεν τον άφησε να χαρίσει και άλλο μουσικό πλούτο πέρα απο λίγα έργα. Πρώτη φορά άκουσα την άρια - όπως και αρκετοί άλλοι φαντάζομαι- μέσα απο την εκπληκτική Diva (1981) του Jean-Jacques Beineix, μια ταινία που είδα και ξαναείδα τα επόμενα χρόνια. Η φωνή της Wilhelmenia Fernandez καθηλώνει.

Ebben? Ne andrò lontana,
Come va l'eco della pia campana,
Là, fra la neve bianca;
Là, fra le nubi d'ôr;
Laddóve la speranza, la speranza
È rimpianto, è rimpianto, è dolor!

O della madre mia casa gioconda,
La Wally ne andrà da te, da te
Lontana assai, e forse a te,
E forse a te, non farà mai più ritorno,
Nè più la rivedrai!
Mai più, mai più!

Ne andrò sola e lontana,
Come l'eco è della pia campana,
Là, fra la neve bianca;
Ne andrò, ne andrò sola e lontana!
E fra le nubi d'ôr!

Τι να πρωτοθυμηθώ καλοί μου φίλοι;

Κάποια στιγμή, μετα απο κανα χρόνο, ήταν στα πόδια μου και τον πείραζα, όταν είπα στη γυναίκα μου που ασχολούνταν με τα άλλα, "έλα κανε του κάποιο χάδι, κοίτα πως σε κοιτάει", εκείνη είπε για πλάκα "δεν σε θέλω, ψυχοπαίδι!", τοτε, λες και κατάλαβε τι είπε ...πήγε και άρχισε τις τούμπες στα πόδια της με εκείνο το χαρακτηριστικο "πφφφρρρρρτττ", τον ήχο της αφοσίωσης και της ένδειξης χαράς!!!!

Ή μετά απο δυο μήνες που τον παρατηρήσαμε να είναι μαζεμένος και να μην περπατάει. Τον είχε χτυπήσει μάλλον μηχανάκι, μια και έβγαινε απο τον κήπο και πέρναγε άνετος το δρόμο απέναντι. Αντε δυο - δυομιση μήνες με ..λάμα στο πόδι. Και μετά..

Και κάποιο πρωινό, εξαφανισμένος. Και το επόμενο, και το μεθεπόμενο. Τον αναζητήσαμε. Πουθενά. Το τέταρτο βράδι, πήγα να κλειδώσω την εξώπορτα και μια γνωστή ασπρόμαυρη φιγούρα έκοβε βόλτες στον κήπο.

"Μπούμπο?"
"Πφφφφρρρρρρτττ"
Κωλόπαιδο.
Η γυναίκα μου δάκρυσε μόλις τον είδε. Μα τι διάολο είχαμε πάθει πια. Ειχαμε γάτο στο σπιτι, δεν θέλαμε άλλον, αλλά η χαρά μας, χαρά μας. Κάποιες ώρες όμως, κρυφά, τον αφήναμε να χαρεί τη ζέστη που ήθελε και δεν μιλάω για τη ζέστη του καλοριφέρ ή της σόμπας.
Μάλιστα, είχε βρει και εναν κώδικα:

Ανέβαινε απο το κλαδί ενός δέντρου σε ενα μπαλκόνι και απο κει έβγαινε στις σκάλες. Στην εξώπορτα ήταν πάντα ενα πορτ κλε και αυτός ο πανέξυπνος γατούλας, σηκωνόνταν στα δυο πόδια και το χτυπούσε στην πόρτα.

Ο Μπένυ έφυγε απο κοντά μας πριν απο 2 χρόνια και αυτό το διαμαντάκι σε μαυρόασπρη συσκευασία, ανέλαβε τα γατικά ηνια. Πάντα έτσι, με τις εξόδους του, με κανονικό ωράριο και πάντα να χτυπάει την πόρτα.

Πόσες δεν ήταν οι φορές που με αυτά τα χτυπήματα μας έφτιαχνε η διάθεση? Όταν ανοίγαμε, πάντα "πφφφρρρρρτ" και το απαραίτητο χάδι κάτω απο το οποίο ξαναέκανε "πφρρρρττ" και τούμπες, κλείνοντας σχεδόν λάγνα τα μάτια του -που σημειωτέον είχαν μείνει με ελάχιστα βλέφαρα - (είχε κολλήσει κι αυτός μικρός εκείνη την ασθένεια των ματιών).

Έβγαινε και αγχωνόμασταν μια και ενα προς ένα, τα άλλα αγόρια της παρέας, εκείνης της τρομερής και φοβερής πεντάδας, είχαν εγκαταλείψει τον κόσμο αυτό, άλλη στεναχώρια εκείνη...

Και κάθε πρωί, που είναι, γύρισε, γιατι δεν ήρθε, αλλά το μεσημέρι που γυρνούσαμε απο το σχολείο, "ο Μπούμπος είναι κλεισμένος στην αποθήκη, ήρθε μόλις φυγατε", η πεθερά μου. Ναι, έμπαινε μόνος του - συνήθως- και περίμενε. Και μετά, μπρος, πρώτος να μπει στο ασανσερ, να κάνει την τουμπίτσα του ήλιου και πφρρρρττ.

Κι όποιος ερχόνταν στο σπίτι, ο αδελφός μου, ο πατέρας μου, η μάνα μου, σε όλους έπρεπε να πάει στην αγκαλιά σαν γνήσιος γάτος-οικοδεσπότης.
Και κάθε βράδι "τακ-κλακ-τακ" τα χτυπήματα στην πόρτα άλλοτε πολύ σιγά και αλλοτε με ένταση, είτε γιατι πεινούσε είτε γιατι τις είχε αρπάξει και είχε τσαντιστεί.
Υπάκουος, αν τον φωνάζαμε "Μπουμπούλη, κ - κ - κ - κ", μετα απο λίγο έτρεχε προς το σπίτι λες και τον είχαμε πιασει επ αυτοφώρω στην ξένοιαστη περιπλάνησή του. Kαι πάλι στον κτηνίατρο για μια φοβερή γρατσουνιά και πάλι λεβέντης αν και -μέτριος- εραστής.

Πέρυσι το Νοέμβρη με τις τρομερες καταιγίδες ήταν έξω. Πέρασαν τρεις μερες, είχε πλημμυρίσει ο τοπος και ετουτος πουθενά. Σκάσιμο, ψάξιμο ξανα και ξανα. Τον ξεγράψαμε.

Αλλά, όπως και τις άλλες φορές, μετα απο το τριήμερό του, καμαρωτός στον κήπο και ξανά "τακ-κλακ-τακ"
Τον τελευταίο χρόνο, μάλλον βαριόταν. Έβγαινε για λίγες ώρες, έκανε την περιπολία του και γυριζε γρήγορα. Δίπλα μου στο γραφείο και ώρες ύπνου.
Τα χριστούγεννα που μας πέρασαν παρακοιμόταν. Μετά την πρωτοχρονιά άρχισαμε να προβληματίζομαστε για κάποιες συνήθειες περίεργες που μαζί με τον υπερβολικο υπνο δεν μας άρεσαν, συν το οτι ήταν σχετικά αδύνατος.

Οι δείκτες ήταν κατηγορηματικοί. Ο αιματοκριτης μισός του φυσιολογικού και η λοιμώδης αναιμία σε προχωρημένο στάδιο. Καταδικασμένος μέρα με τη μερα. Η φυγή με αξιοπρέπεια. Η φυγή με χάδι. Η φυγή στην αγκαλιά μας. Η φυγή με αγάπη, αυτή την ίδια που πήρε αυτά τα -σχεδόν- 5 χρόνια απλόχερα και μας την επέστρεψε στο πολλαπλάσιο. Ενας μήνας τώρα, αργό μαρτύριο. Για όλους μας. Γι αυτόν χωρις επιστροφή. Η φυγή χωρίς να φύγει απο δίπλα μας. Μας ήθελε εκεί κοντά του, να μας βλέπει. Εμάς πρωτοείδε, άλλωστε...

Και μεις?

Well? I will go far away,

As far as the echo of the church bell,
There, through the white snow,
There, through the golden clouds,
There, where hope is regret and pain.

Oh, Wally is going far away,
Far from her mother's happy house.
Maybe she won't come back to you
You'll never see her again.
Never again, never again.

I will go alone and far
As far as the echo of the church bell,
There, through the white snow;
I will go, I will go alone and far
Through the golden clouds

Εμείς, βγάλαμε το πορτ κλε απο την πόρτα, αλλά ποιος λέει πως δεν θα συνεχίσουμε να ακούμε τα χτυπήματα πίσω απο τα χρυσά σύννεφα;

ΛΙΓΟ ΝΕΡΟ ΜΕΣ' ΣΤΟ ΠΙΟΤΟ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

2010-01-09T10:41:00.007+02:00

Γέννημα - θρέμμα της Λουιζιάνα, ο Dewey Balfa (1927-1992), είναι μια από τις σπουδαιότερες μορφές της μουσικής των γαλλόφωνων αποίκων αυτής της περιοχής, των Cajuns. Μεγάλη και ενδιαφέρουσα ιστορία αυτή η κοινωνία των ανθρώπων στις ΗΠΑ, σχετίζεται άμεσα με τους Acadiens του Καναδά, που συναντήσαμε εδώ και πολλούς μήνες μέσα από τη μουσική του Daniel Lanois.

Και, με τη σειρά τους οι Acadiens σχετίζονται με την ...Αρκαδία.

Το όνομα Acadiens οφείλεται στον εξερευνητή Giovanni de Verrazzanο (1485-1528), ο οποίος σε χάρτη του 16ου αιώνα χαρακτήρισε όλη την περιοχή των ακτών του ατλαντικού πάνω από την Βιρτζίνια, ως "Αρκαδία" - που ταυτίζεται με κάτι το παραδεισένιο, το ειδυλλιακό- λόγω του τοπίου με τα πανέμορφα δέντρα. Δεν θα γράψω τουριστικό οδηγό βέβαια εδω πέρα, ούτε έχω πάει και κατα τα φαινόμενα ούτε πρόκειται, απλά να σημειώσω πως μετα απο δυο περίπου αιώνες, το "ρ" πάει περίπατο και η περιοχή των ατλαντικών ακτών του Καναδά, λέγεται πια Ακαδία. (Και έτσι, για να διεγείρω το ενδιαφέρον, Quebec σημαίνει "εκεί που στενεύει το ποτάμι")

Αυτοί λοιπόν οι Cajuns είναι απόγονοι εξόριστων Acadiens και η "πλάκα" είναι πως αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστό "εθνικό γκρουπ" επίσημα απο το αμερικανικό κράτος, το 1980 δηλαδή σχετικά αργά.

Ξαναγυρνάμε στον Balfa ή καλύτερα στα αδέλφια Balfa για να ακούσουμε το εξαιρετικό "Parlez nous a Boire" που υπάρχει σε κάθε αξιοπρεπή συλλογή με μουσική της περιοχής. Το δικο μου αντίγραφο το έχω απο το άλμπουμ "The Balfa Brothers Play Traditional Cajun Music, Vols. 1-2"

Parlez Nous A Boire
Oh, parlez-nous à boire
Non pas de marriage
Toujours en regrettant
Nos jolis temps passés
Si que tu te maries
Avec une jolie ﬁlle
T’es dans le grand danger ça va te la voler
Oh, parlez-nous à boire
Non pas de marriage
Toujours en regrettant
Nos jolis temps passés
Si que tu te maries
Avec une villaine ﬁlle
T’es dans le grand danger faudra tu vies ta vie avec
Oh, parlez-nous à boire
Non pas de marriage
Toujours en regrettant
Nos jolis temps passés
Si que tu te maries
Avec une ﬁlle bien pauvre
T’es dans le grand danger faudra tu travailler toute ta vie
Oh, parlez-nous à boire
Non pas de marriage
Toujours en regrettant
Nos jolis temps passés
Si que tu te maries
Avec une ﬁlle qui a de quoi
T’es dans le grand danger tu vas attraper les grands reproches
Fameux toi grand bon à rien
Toi t’as tout gaspillé mon bien
Oh, parlez-nous à boire
Non pas de marriage
Toujours en regrettant
Nos jolis temps passés

Eνα τραγούδι γλεντιού και χαράς, με σαφείς υπαινιγμούς για τις απολαύσεις της ζωής πριν απο το γάμο
"Μιλα μας για πιοτό κι όχι για παντρειά,
πάντα στενοχωριέσαι για τον παλιό καλό καιρό"

Το φθινόπωρο του '85 πήγαμε με 2-3 φίλους απο το στρατό να δούμε την ταινία του Walter Hill "Ανθρωποκυνηγοί" (Southern Comfort - 1981). Είχα διαβάσει γι αυτήν σε κάποιο κινηματογραφικό αφιέρωμα του Ηχου μερικούς μήνες πριν και χωρίς κόπο "έψησα" τα φιλαράκια μου να πάμε να τη δούμε. Εξαιρετική ταινία, απο τις καλύτερες της δεκαετίας του '80 και στο κλίμα των ταινιών του Πέκινπα, την συζητούσαμε αρκετούς μήνες μετά.

Μάλιστα, σε μια- δυο ασκήσεις (απ' όπου και η φωτό) ξαναήρθε στο μυαλό μας η ταινία. Στη δεύτερη μάλιστα, που είμασταν άοπλοι (εννοώ χωρίς συμβατικά όπλα - αλλά δεν μπορώ να γράψω τίποτε άλλο), ελάχιστο καιρό πριν απολυθώ, τα χωράφια της Θήβας, τα αρδευτικά κανάλια και τα βουνά του Κιθαιρώνα, λες και τραγουδούσανε αυτό το τραγούδι της ανάρτησης.

Στο τελευταίο, πολύ δυνατό κομμάτι της ταινίας, το Ρarlez-nous à boire (όπου βιολί παίζει ο ίδιος ο Balfa, ενω οι υπόλοιποι μουσικοί είναι απλά η κομπανία του!) επικρατεί με την απλότητά του και ενω - όπως είπαμε - είναι ενα γιορτινό τραγούδι γλεντιού, βάζει και τις τελευταίες πινελιές στον εφιαλτικό πίνακα της.

Έψαχνα πάρα πολλά χρόνια (μα πάρα πολλά!) να βρω το συγκεκριμένο τραγούδι μια και το σάουντρακ της ταινίας - που το υπογράφει ο μεγάλος Ry Cooder- δεν το περιέχει. Νομίζω πως άξιζε τον κόπο μια και (τουλάχιστον) μου ξανάφερε μια τεράστια σειρά απο αναμνήσεις στο μυαλό μου. Όχι πως έχουν φύγει ποτέ απο εκεί, αλλά λίγο νεράκι που και πού δεν κάνει κακό!

ΟΙ ΠΛΑΣΤΙΚΟΙ ΗΧΟΙ ΜΙΑΣ ΚΟΡΝΕΤΑΣ

2009-12-25T00:34:00.009+02:00

Αν κρίνω καλά απο τη φωτογραφία, θα πρέπει να ήμουν τότε 7-8 χρονών. Δυστυχώς δεν γράφει τίποτε πίσω. Κάποιες λεπτομέρειες όμως, την χρονοθετούν εκεί.

Θυμάμαι επίσης πολύ καλά πως ήταν η τελευταία φορά που φωτογραφήθηκα δίπλα σε χριστουγεννιάτικο δέντρο ανεβασμένος σε ..καρέκλα (με τις κάλτσες φυσικά) μια και έπρεπε να φαίνεται και το δέντρο - που για μερικά χρόνια, μέχρι την εφηβεία μου, το στόλιζα εγώ. Ναι, και το τραπέζι και το σερβάν που βρισκόταν εκεί και μετά απο 20 χρόνια. Τα αποχωρίστηκαν οι δικοί μου εδω και πολλά χρόνια, με τη μητέρα μου να εξομολογείται "ασε μωρε, πιάναν πολύ χώρο κι είχαν παλιώσει". Ευτυχώς, υπάρχουν οι φωτογραφίες, δια βιου τροφοδότες των αναμνήσεων...

Όπως και στην περίπτωση της αποψινής "γιορταστικής" (!) ανάρτησης.

Μίλησα πιο πάνω για λεπτομέρειες.. Κάπου λοιπόν εκεί είναι και μια κορνέτα. Πλαστική, βαμμένη με ενα χρυσαφί (αρκετά πειστικό) χρώμα, που συνοδευόταν απο ενα ..προσπέκτους με οδηγίες παιξίματος για παιδιά. Συγκεκριμένα, είχε μερικούς σκοπούς - απο αδιάφορους εως ανόητους- και βάζοντας μια αρίθμηση στα πλήκτρα, σε καθοδηγούσε με 1-2-2-4, 3-4-4-1 και κάτι τέτοια. Περιττό να πω, δεν τα κατάφερα ποτέ μου να παίξω, μια και δεν με ενδιέφεραν εκείνοι οι σκοποί, αλλά κάποιοι άλλοι, εναν απο τους οποίους θα μάθουμε στη συνέχεια.

Ω... μα τι χαρά ήταν εκείνη, όταν 25 μέρες πριν, στα γενέθλιά μου, είχε γίνει πραγματικότητα η επιθυμία μου! Μοναχοπαίδι ακόμη, τότε, και τα χατιρια μου πραγματοποιούνταν μεν, αλλά με επετειακό ρυθμό (δηλαδή στη γιορτή μου, στα γενέθλιά μου και τα χριστούγεννα).

Ίσως γι αυτό, τα δώρα να είχαν πάντα μια ξεχωριστή αξία: ήξερα πως οι γονεις μου στερούνταν για να μου πάρουν κάτι και έτσι ήμουν πάντα χαμηλών τόνων στο τι ζητούσα. Ε, και διάβολε, εκείνη η πανέμορφη κορνέτα, αν και πλαστική κόστιζε αρκετά (απ' ότι θυμάμαι) .

Ο πατέρας μου λίγα χρονια πριν είχε αγοράσει ενα μαγνητόφωνο με μπομπίνες, ενα Philips και είχε φτιάξει μια πολύ ενδιαφέρουσα μουσική συλλογή, αντιγράφοντας δίσκους απο τη δισκοθήκη του ραδιοφωνικού σταθμού, στις ταινίες του μπομπινοφώνου (που ζει ακόμη!). Δημοτικά, κάποιες εκπομπές και ...κλασσική μουσική!

Κλασσική???

Ε, ναι, μια και το ραδιόφωνο τότε ήταν λίγο διαφορετικό απ ότι τώρα αφού δεν υπήρχε ο ανταγωνιστής-τηλεόραση. Με είχε μαγέψει θυμάμαι η ιστορία της Τυραντό (με την χαρακτηριστική αφήγηση της Αθηνάς Σπανούδη - που τη θυμήθηκα!!!), στη "βραδιά όπερας" και ο πατέρας μου συντονίστηκε αμέσως!

Κυρίως όπερα: Βέρντι (Αίντα, Ναμπούκο), Ροσίνι, Μασκάνι και ένα ασύλληπτο κομμάτι, εκεί γύρω στα 6-7 λεπτά... Ένα κομμάτι που έκρυβε μέσα του μύρια πράγματα, χρώματα και συναισθήματα. Σαν να παρουσιάζει αρκετά απ' όσα μπορει να συναντήσει κάποιος στη ζωή του.. Χαρά, θλιψη, αναγνώριση, φθορά.

Περίμενα κάποιο σαββατοκύριακο, αλλά κυρίως τις γιορτές για να ακούσω αυτές τις ταινίες (κάτι σαν ιεροτελεστία το αντιλαμβάνομαι τώρα) και πάντα η εισαγωγή απο το "Ελαφρύ Ιππικό" (Leichte Kavallerie - 1866) του Franz von Suppé (1816-1895), γέμιζε με τη μονοφωνική της ένταση το σαλόνάκι του μικρού διαμερίσματος του δευτέρου ορόφου.

Γεννημένος στο Σπλιτ ο Σουπέ, αυστριακής καταγωγής, έγραψε πολλές οπερέττες, με πιο γνωστές (σε μένα) το "Ελαφρύ Ιππικό" και το "Ποιητής και χωρικός" (αυτά ήταν γραμμένα στις μαγνητοταινίες), ενω πριν μερικά χρόνια βρήκα και το Requiem του - πολύ καλό!

To "Ελαφρύ Ιππικό", μελοποιημένο λιμπρέττο του Carlo Costa, έπαιξε το δικό του - προπαγανδιστικό - ρόλο την εποχή της δημιουργίας της πανίσχυρης - τότε- αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Στα χέρια του ευφυούς Σουπέ, η μουσική -όλου του έργου, αλλά κυρίως της εισαγωγής- δίνει το στίγμα της ουγγαρέζικης μουσικής εικόνας, τσιγγάνικα βιολιά και ταυτόχρονα στρατιωτικές τρομπέτες, που τοποθετούσαν την Ουγγαρία ως ισότιμο εταίρο της Αυστρίας στη συμμαχία τους.

Θυμάμαι, άκουγα και ξανάκουγα το κομμάτι και η φαντασία μου οργίαζε. Ναι, το κομματι ξεκινά σαν μιλιταριστικό κάλεσμα, κάτι σαν ένα αυτοκρατορικό εμβατήριο, συνεχίζει με ένα τσιγγάνικο σκοπό, κι άλλο εμβατήριο, επινίκια, προβληματισμός, που πάμε, θάνατος και ξανά το ίδιο. Μετά απο πολλά χρόνια διαπίστωσα πως δεν είχα πέσει και πολύ έξω..

Τυχαία διασταυρώθηκα με αυτό κάποιο βράδι στο διαδίκτυο και διάλεξα αυτή την εκτέλεση επίτηδες. Χωρίς καμμιά εικόνα, πέρα απο αυτη του Σουπέ, και με μονοφωνικό ήχο.

Ετσι, για να γυρίσω ξανά μέσα στη φωτογραφία και να ξαναγγίξω αυτά τα πλαστικά πλήκτρα.

Και να προσπαθήσω, έστω κι αδέξια -και για ακόμη μια φορά χωρίς επιτυχία- , να παίξω κάποιο κομμάτι, έχοντας την αίσθηση πως σηκώνοντας το χέρι μου θα ακουμπήσω το μεγάλο κόκκινο μπαλόνι απο πάνω μου και μήπως κι αρχίσει η ζωή απ' την αρχή.

να είστε όλοι καλά

ΖΩΗ ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΑ, ΣΑΝ ΜΙΑ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ) ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

2009-12-12T22:53:00.007+02:00

Μια απο τις σημαντικότερες - για πολλούς λόγους- ταινίες που είδα στη ζωή μου, ήταν το Sweet Movie (1974) του Dušan Makavejev. Ξέρω πολλούς που την αντιμετώπισαν με ποικίλους τρόπους, με ειρωνία, με καχυποψία, με ..αποστροφή, δηλαδή πολύ αρνητικά. Κάποιοι άλλοι - σαφώς λιγότεροι - αφιέρωσαν λίγο χρόνο παραπάνω για να προβληματιστούν, να σκεφτούν ή έστω απλά να αφεθούν στην παρανοικη, αναρχική, ερωτική, αλλά με τίποτε αδιάφορη αλληλουχία των εικόνων.

Την ταινία την πρωτοείδα σε μια προβολή - απο τις πολλές που γινόταν σε διάφορους χώρους- στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια, και αν η μνήμη μου δεν με απατά, πρέπει να ήταν στην αίθουσα της φοιτητικής εστίας, τον Φλεβάρη του 1979.

Μάλλον πρέπει να μου άρεσε, μια και μερικούς μήνες αργότερα, επιδίωξα να δω και τα "Μυστήρια του Οργανισμού" (ελαφρώς πιο "κινηματογραφική"). Όμως, το Sweet Movie είχε και κάτι ακόμη, κάτι δραματικά πιο δυνατό: την μουσική.

Ή, καλύτερα ΤΗΝ μουσική...

Άργησε να συντονιστεί η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι (1925-1994) με τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, μην φανταστείτε όμως και αρκετά χρόνια. Απλά στα παιδικά μου χρόνια η μουσική του Χατζιδάκι ακουγόνταν πάρα πολύ στο ραδιόφωνο και εκτός αυτού συγκεκριμένα κομμάτια ήταν σήματα εκπομπών, ενω τακτικά ακούγονταν και εμβατήρια. Περίεργη εποχή, που βλέποντάς την τώρα, φαίνεται πολύ, μα πάρα πολύ μακρινή. Θα επιστρέψω σε αυτά σε λίγο καιρό (πάντα έτσι γίνεται άλλωστε)

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Χατζιδάκις χρησιμοποίησε για το έργο του Μακαβεγιεφ αρκετά κομμάτια που είχε συνθέσει απο πιο παλιά. Αυτό όμως έχει ελάχιστη σημασία, μια και το σάουντρακ της ταινίας είναι απλά συγκλονιστικό...

Και σαν να εξακολουθεί να παίζεται ακόμη ενα παιχνίδι, ανάμεσα σε αυτούς τους δυο πολύ μεγάλους δημιουργούς, ακούγοντας τη μουσική θέλεις να ξαναδείς την ταινία, και πάλι και το αντίστροφο. Και πάντα όλο και κάτι καινούργιο θα ανακαλύψεις, μέσα απο αυτή την απίστευτη αλληλεπίδραση γλυκών εικόνων που ίσως και να μην πρόλαβες να δεις- πικρών ήχων που ίσως και να μην πρόλαβες να ακούσεις - ανείπωτων συναισθημάτων που ίσως και να μην πρόλαβες να γευτείς.

Σαν μια παράσταση που λαχταράς να δεις και αυτή είναι τόσο γλυκιά που πριν προλάβεις να τη χορτάσεις, σβήνει...

..και μαζί της, κι εσύ

--Αφιερώνω την αποψινή ανάρτηση στη μνήμη του καλού συναδέλφου, σπάνιου ανθρώπου και λάτρη του θεάτρου, Αριστείδη Τσιλιμπάρη (1930-2009). 'Αρη, θα λείψεις πολύ απο αυτόν τον κόσμο..--

ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΜΕΣ' ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

2009-12-08T20:06:00.004+02:00

Από το Imagine (1971) του John Lennon, το Jealous Guy..

JEALOUS GUY
I was dreaming of the past
And my heart was beating fast
I began to lose control
I began to lose control
I didnt mean to hurt you
Im sorry that I made you cry
Oh no, I didnt want to hurt you
Im just a jealous guy

I was feeling insecure
You might not love me anymore
I was shivering inside
I was shivering inside

I didnt mean to hurt you
Im sorry that I made you cry
Oh no, I didnt want to hurt you
Im just a jealous guy

I didnt mean to hurt you
Im sorry that I made you cry
Oh no, I didnt want to hurt you
Im just a jealous guy

I was trying to catch your eyes
Thought that you was trying to hide
I was swallowing my pain
I was swallowing my pain

I didnt mean to hurt you
Im sorry that I made you cry
Oh no, I didnt want to hurt you
Im just a jealous guy, watch out
Im just a jealous guy, look out babe
Im just a jealous guy

Πριν απο 29 ακριβώς χρόνια ήταν που η φωνή του Γιάννη Πετρίδη σε εκείνη την απογευματινή του εκπομπή, έβγαινε με τα χίλια ζόρια.
Που οι εικόνες το ίδιο βράδι, αφόρητα ασπρόμαυρες, έκλεβαν και την τελευταία ελπίδα οτι μπορεί και να μην ήταν αλήθεια.
Που το Imagine που παίχτηκε στην αρχή -όλων- των δελτίων ειδήσεων ήταν σαν μια σπαρακτική κραυγή πως το αύριο μπορεί να είναι αλλιώτικο, χειρότερο και πιο πικρό.

Και φτάνεις στο τώρα, 29 ακριβώς χρόνια μετά, και αρκεί ένα σφύριγμα να σου πλημμυρίσει την ψυχή με δάκρυα και τα μάτια σου με αναμνήσεις...

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ

2009-11-21T21:14:00.005+02:00

'Ετσι, για να ξεφύγουμε λίγο από το υπερφορτωμένο συναισθηματικά κλίμα των τριών προηγούμενων αναρτήσεων (μόνο?), φέρνω απόψε μπροστά μας ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον progressive άλμπουμ της δεκαετίας του '70 - που έρχεται από το Ισραήλ.

Με εμφανείς τις επιδράσεις απο τους Genesis, τους Yes και τους King Crimson, οι Atmosphera με το μοναδικό τους lp "Lady of Shalott" (1977), έδωσαν το δικό τους στίγμα σε αυτή τη συναρπαστική, όσο και περίπλοκη μουσική εποχή. Απο το έργο αυτό, βρέθηκε στο youtube ένα -αρκετά σπάνιο, όπως λέει ο χρήστης που το ανέβασε- βίντεο, που έχει μια 10λεπτη εκδοχή του ομώνυμου κομματιού. (Στο άλμπουμ, το κομμάτι διαρκεί περίπου 17 λεπτά - λεπτομέρειες είναι αυτές).

Τους Atmosphera τους "γνώρισα" πριν απο μερικά χρόνια, μέσω του διαδικτύου και αμέσως μου προξένησαν το ενδιαφέρον τόσο για τη μουσική τους άποψη ( καμμία σχέση με τους Churchills, αυτό το εξαιρετικό γκρουπ των συμπατριωτών τους - τους αναφέρω απλώς τώρα, στο μέλλον πρέπει να τους αφιερώσω μια ανάρτηση) όσο και για το γεγονός πως οι στίχοι του άλμπουμ - όχι η επανέκδοση του 2002- δεν είναι τίποτε άλλο απο μελοποιημένα ποιήματα του Alfred Tennyson και του Σαίξπηρ (διατηρώ την κατα Μπαμπινιώτη προτροπή γραφής).

Lady of Shalott λοιπόν, και

Lady of Shalott

On either side the river lie
Long fields of barley and of rye,
That clothe the wold and meet the sky;
And thro' the field the road runs by
To many-tower'd Camelot;
And up and down the people go,
Gazing where the lilies blow
Round an island there below,
The island of Shalott.

Willows whiten, aspens quiver,
Little breezes dusk and shiver
Through the wave that runs for ever
By the island in the river
Flowing down to Camelot.
Four grey walls, and four grey towers,
Overlook a space of flowers,
And the silent isle imbowers
The Lady of Shalott.

By the margin, willow veil'd,
Slide the heavy barges trail'd
By slow horses; and unhail'd
The shallop flitteth silken-sail'd
Skimming down to Camelot:
But who hath seen her wave her hand?
Or at the casement seen her stand?
Or is she known in all the land,
The Lady of Shalott?

Only reapers, reaping early,
In among the bearded barley
Hear a song that echoes cheerly
From the river winding clearly;
Down to tower'd Camelot;
And by the moon the reaper weary,
Piling sheaves in uplands airy,
Listening, whispers, " 'Tis the fairy
Lady of Shalott."

There she weaves by night and day
A magic web with colours gay.
She has heard a whisper say,
A curse is on her if she stay
To look down to Camelot.
She knows not what the curse may be,
And so she weaveth steadily,
And little other care hath she,
The Lady of Shalott.

And moving through a mirror clear
That hangs before her all the year,
Shadows of the world appear.
There she sees the highway near
Winding down to Camelot;
There the river eddy whirls,
And there the surly village churls,
And the red cloaks of market girls
Pass onward from Shalott.

Sometimes a troop of damsels glad,
An abbot on an ambling pad,
Sometimes a curly shepherd lad,
Or long-hair'd page in crimson clad
Goes by to tower'd Camelot;
And sometimes through the mirror blue
The knights come riding two and two.
She hath no loyal Knight and true,
The Lady of Shalott.

But in her web she still delights
To weave the mirror's magic sights,
For often through the silent nights
A funeral, with plumes and lights
And music, went to Camelot;
Or when the Moon was overhead,
Came two young lovers lately wed.
"I am half sick of shadows," said
The Lady of Shalott.

A bow-shot from her bower-eaves,
He rode between the barley sheaves,
The sun came dazzling thro' the leaves,
And flamed upon the brazen greaves
Of bold Sir Lancelot.
A red-cross knight for ever kneel'd
To a lady in his shield,
That sparkled on the yellow field,
Beside remote Shalott.

The gemmy bridle glitter'd free,
Like to some branch of stars we see
Hung in the golden Galaxy.
The bridle bells rang merrily
As he rode down to Camelot:
And from his blazon'd baldric slung
A mighty silver bugle hung,
And as he rode his armor rung
Beside remote Shalott.

All in the blue unclouded weather
Thick-jewell'd shone the saddle-leather,
The helmet and the helmet-feather
Burn'd like one burning flame together,
As he rode down to Camelot.
As often thro' the purple night,
Below the starry clusters bright,
Some bearded meteor, burning bright,
Moves over still Shalott.

His broad clear brow in sunlight glow'd;
On burnish'd hooves his war-horse trode;
From underneath his helmet flow'd
His coal-black curls as on he rode,
As he rode down to Camelot.
From the bank and from the river
He flashed into the crystal mirror,
"Tirra lirra," by the river
Sang Sir Lancelot.

She left the web, she left the loom,
She made three paces through the room,
She saw the water-lily bloom,
She saw the helmet and the plume,
She look'd down to Camelot.
Out flew the web and floated wide;
The mirror crack'd from side to side;
"The curse is come upon me," cried
The Lady of Shalott.

In the stormy east-wind straining,
The pale yellow woods were waning,
The broad stream in his banks complaining.
Heavily the low sky raining
Over tower'd Camelot;
Down she came and found a boat
Beneath a willow left afloat,
And around about the prow she wrote
The Lady of Shalott.

And down the river's dim expanse
Like some bold seer in a trance,
Seeing all his own mischance --
With a glassy countenance
Did she look to Camelot.
And at the closing of the day
She loosed the chain, and down she lay;
The broad stream bore her far away,
The Lady of Shalott.

Lying, robed in snowy white
That loosely flew to left and right --
The leaves upon her falling light --
Thro' the noises of the night,
She floated down to Camelot:
And as the boat-head wound along
The willowy hills and fields among,
They heard her singing her last song,
The Lady of Shalott.

Heard a carol, mournful, holy,
Chanted loudly, chanted lowly,
Till her blood was frozen slowly,
And her eyes were darkened wholly,
Turn'd to tower'd Camelot.
For ere she reach'd upon the tide
The first house by the water-side,
Singing in her song she died,
The Lady of Shalott.

Under tower and balcony,
By garden-wall and gallery,
A gleaming shape she floated by,
Dead-pale between the houses high,
Silent into Camelot.
Out upon the wharfs they came,
Knight and Burgher, Lord and Dame,
And around the prow they read her name,
The Lady of Shalott.

Who is this? And what is here?
And in the lighted palace near
Died the sound of royal cheer;
And they crossed themselves for fear,
All the Knights at Camelot;
But Lancelot mused a little space
He said, "She has a lovely face;
God in his mercy lend her grace,
The Lady of Shalott."

Έβαλα όλο το ποίημα, μια και θεώρησα κρίμα να το πετσοκόψω..
Μάλιστα...
Ένα άλλο πράγμα που μου κίνησε το ενδιαφέρον στο άλμπουμ, ήταν το ...εξώφυλλο.

Είναι ιδέα μου, ναι, αλλά όταν το πρωτοείδα μου θύμισε εικόνες της Παμβώτιδας (αριστερά το νησάκι και δεξιά το τζαμί !?!) και ένα γεφύρι πέτρινο. Εντάξει, είμαι φαντασιόπληκτος, ναι, και δεν το έψαξα άλλο.
Ατμόσφαιρα...
Κι άλλο ενα συγκρότημα - απο τη Βραζιλία - έχει αυτό το όνομα (μπορεί κι άλλα, δεν ξέρω). Ενδιαφέρουσα πρόταση. Να ονομάσεις το συγκρότημά σου έτσι, εννοώ.

Γιατί, τι θα γινόταν άν δεν υπήρχε ατμόσφαιρα? Πέρα απο το ζωτικό θέμα της αναπνοής ή της αποτροπής όλων αυτών των καταστρεπτικών για τους οργανισμούς ακτινοβολιών (για να αναφερθώ απελπιστικά περιληπτικά σε σημαντικά πράγματα), απλά θα βλέπαμε τον ουρανό ..μαύρο (εννοώ αν προλαβαίναμε. Zωή δεν θα υπήρχε έτσι κι αλλιώς).

Ναι, ακριβώς σαν να είμασταν στη Σελήνη, ή σαν να περιπλανιόμαστε στο διάστημα.

Η ατμόσφαιρα είναι αυτή που αναλύει το φως απο τον ήλιο και το διαχέει στον ουρανό δίνοντάς του το χρώμα του (σε μια πάρα πολύ απλή - όχι απλο'ι'κή- εξήγηση).

Χάρη στην ατμόσφαιρα ακούμε ήχους, έχουμε ανέμους, έχουμε σύννεφα και ομίχλες.
Α! Και παιχνίδια της, όπως αυτό, το κόκκινο, που μου χάρισε προχτές όταν προσπάθησα να τραβήξω την ανατολή του ήλιου όπως φαίνεται απο το σχολείο μου...

ΕΝΣΤΙΚΤΑ ...

2009-11-16T19:43:00.004+02:00

Έχοντας χάσει εδώ και αρκετό καιρό το ρυθμό με τον οποίο τροφοδοτούνταν ετούτο το ιστολόγιο με σκέψεις, μουσική και αναμνήσεις, επιστρέφω απόψε για την ολοκλήρωση αυτής της -ας πούμε- τριλογίας, που ξεκίνησε πριν απο πολλές μέρες με την Πορνογραφία των Cure.

Φυσικά, το ξαναέγραψα νομίζω, είναι μάλλον επιφανειακά αυθαίρετη η επιλογή αυτών των τριών μερών.

'Ομως, πως αλλιώς να καλλιεργήσει κανείς το συναισθηματικό "έδαφος" για να εμφανίσει όσο γίνεται πιο αληθινά τις σκέψεις του για ενα απο τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης μουσικής; Χωρίς να σημαίνει αυτό βέβαια πως κάνω οποιοδήποτε είδος σύγκρισης -δεν μπορώ- ανάμεσα στους Cure, στους Echo and the Bunnymen και στους Joy Division που απόψε έχουν τη βραδιά τους σε αυτόν εδώ τον μικρό χώρο.

Ήμουν πολύ τυχερός εκείνο το απόγευμα του τρίτου έτους, όταν, κατά την προσφιλή μου συνήθεια επισκέφτηκα το δισκάδικο του Άγγελου Κώτση, στην 28ης Οκτωβρίου. Θυμάμαι, σαν ένα μακρινό παρελθόν, λες και το έζησε ένας άλλος άνθρωπος και όχι εγω, πως είχα περάσει κάποιο μάθημα -έ, δεν θυμάμαι και ποιο ήταν - (κάποιο ΜΜΦ ήταν, ξύπνα!) και όλο χαρά είχα πάει απο τον ΟΤΕ, να πάρω σειρά σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο, ωστε να μοιραστώ αυτή τη χαρά με τους δικούς μου.

Πόση διαφορά με το σήμερα.... Εκείνη την εποχή -να μην ξεχνιόμαστε πάντα- τα κινητά τηλέφωνα ήταν αντικείμενο επιστημονικης φαντασίας, έτσι η επικοινωνία ήταν σαφώς πιο δύσκολη, μα εξ αιτίας ακριβώς αυτής της δυσκολίας, ήταν και πιο ουσιαστική.

Μου είχαν κάνει φοβερή εντυπωση τα άρθρα που είχαν γραφτεί - σε συγκεκριμένες στήλες- τόσο στον Ήχο όσο και στη Μουσική, για τους Joy Division και για τον Ian Curtis (1956-1980). Τα πρώτα που είχα διαβάσει, τον είχαν προλάβει ακόμη εν ζωή, θα 'ταν αρχές του '80. Μουσική δεν είχα ακούσει, οι εκπομπές του Χρ. Δασκαλοπουλου δεν έφταναν στα Γιάννενα (πόσο μάλλον στην Κέρκυρα)

Όμως, απο τα επόμενα άρθρα, τα μηνύματα δεν ήταν καλά. Οι εξαιρετικοί αρθρογράφοι των περιοδικών έφτιαχναν ενα φοβερά αληθινό σκηνικό για το τι μπορούσε να περιμένει ή να μην περιμένει κανείς - μουσικά και στιχουργικά- απο ενα συγκρότημα που το κύριο πρόσωπο του, ο βασικός πρωταγωνιστής, είχε επιλέξει να βάλει τέλος στη σύντομη ζωή του, μετά απο το βουβό συναπάντημα με τον Stroszek του Werner Herzog και με τον "ηλίθιο" του James Osterberg Jr.

Mουσική..

Heart and soul

Instincts that can still betray us,
A journey that leads to the sun,
Soulless and bent on destruction,
A struggle between right and wrong.
You take my place in the showdown,
I'll observe with a pitiful eye,
I'd humbly ask for forgiveness,
A request well beyond you and I.

Heart and soul, one will burn.
Heart and soul, one will burn.

An abyss that laughs at creation,
A circus complete with all fools,
Foundations that lasted the ages,
Then ripped apart at their roots.
Beyond all this good is the terror,
The grip of a mercenary hand,
When savagery turns all good reason,
There's no turning back, no last stand.

Heart and soul, one will burn.
Heart and soul, one will burn.

Existence, well what does it matter?
I exist on the best terms I can.
The past is now part of my future,
The present is well out of hand,
The present is well out of hand.

Heart and soul, one will burn.
Heart and soul, one will burn.
One will burn, one will burn,
Heart and soul, one will burn.

Ακόμη θυμάμαι, μη μπορώντας να συγκρατήσω ένα ελαφρό όσο και πικρό μειδίαμα, οτι είχα μείνει για λίγη ώρα με δυο δίσκους στα χέρια να διαλέξω ποιον θα αγοραζα. Ο ένας ήταν το Closer (1980).. Όσο κι αν προσπάθησα να θυμηθώ ποιος ήταν ο άλλος, δεν τα κατάφερα. Ούτε καν λίγες μέρες μετά. Ο Κώτσης έκανε δικες του εισαγωγές δίσκων αρκετές φορές (πρέπει να είχε άκρες στην Ολλανδία, έτσι μου είχε πει), αν και η σφραγίδα στο βινύλιο έκανε σαφέστατη την προέλευση του. Μπολώνια.

Δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβός ο δίσκος (ακόμη γράφει 350 δρχ), είπαμε ήταν και η χαρά μου στη μέση, δεν το πολυσκέφτηκα όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Μα.. τι ήταν αυτό το αριστούργημα!!!
Ειδικά η δευτερη πλευρά, που ξεκινά με το τραγούδι της ανάρτησης...

Σαν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σαν ένα μακροβούτι στον Αχέροντα και όχι φυσικά στον γεωγραφικό.

Παραδέχομαι πως άλλα ήταν τα στοιχεία του άλμπουμ που με έκαναν να το αγαπήσω - The Eternal, Decades, Passover, Isolation - όμως, μετά απο τόσα χρονια, 29 πια, το Heart and Soul είναι αυτό που με φέρνει πισω ξανά. Και είναι δυο τα σημεία που ξεκλειδώνουν το δωμάτιο με τις αναμνήσεις: Μόλις μπαίνουν τα πλήκτρα του -συγχωρεμένου πια- Martin Hannett (ουσιαστικά μέλος του γκρουπ και ενας απο τους σπουδαιότερους παραγωγούς) και όταν ο ντράμερ, ο Stephen Morris, ξεφεύγει απο τον αυστηρό ρυθμό του κομματιού και τα χτυπήματα στα τύμπανα - τα ήδη αλλοιωμένα απο την παραγωγή- ακούγονται σαν πυροβολισμοί...

Ένα απο τα πρωτα πράγματα που έκανα - αφου (θέλω να πιστευω πως) συνήλθα απο το αρχικό σοκ, ήταν να γράψω το άλμπουμ σε μια κασέτα (μαζί με άλλα καλούδια της εποχής) και να τη δώσω στον καλό μου φίλο τον Χυτήρη, την επόμενη φορά που συναντηθήκαμε στην Κέρκυρα. Ο Σπύρος, ακόμη μου το θυμίζει και μάλιστα ακόμη έχει τη συγκεκριμένη κασέτα (καλά φυλαγμένη- όπως μου λέει) και όπως και να το κάνουμε, είναι κάτι που με συγκινεί. (Κάτι τέτοια "ασήμαντα" πράγματα, ίσως μεταφέρουν και την ουσία της ύπαρξής μας..)

Ο δίσκος, πάλεψε τόσα χρόνια με ενα σωρό άλλα ακούσματα. Είχε και την μοίρα να πέσει σε συγκυρίες, σε ατυχίες, σε χαρές, σε πρωινά του Ιουλίου, σε σκοτάδια, σε βροχές και σε λιακάδες. Πέρασε και αυτός, μαζί μου, σχεδόν όλα όσα πέρασα τα τελευταία τριάντα χρόνια (περιπου) απο τη ζωή μου.

Και συνεχίζει ακόμη, μαζί μου, σε μια στενή σχέση που ξεκίνησε εκείνο το -ξέχασα να το πω- πολύ ήσυχο απόγευμα. Μα, αυτός δεν είναι και ο τίτλος του;

υγ. Όχι, δεν πήγα να δω το Control. Λένε βέβαια πως ήταν πολύ καλή ταινία. Τι θα μπορούσε όμως να μου φέρει ξανά πίσω;

ΟΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

2009-10-25T00:24:00.011+03:00

Ερωτ. "Τι σημαίνει Zimbo?"

Απαντ. "Είναι αναγραμματισμός του Mozib, μιας αρχαίας αφρικανικής λέξης"

Ερωτ. "Και τι σημαίνει Mozib?"

Απαντ. "Zimbo"

Αυτή ήταν η απάντηση (!) που έδωσε ο Ιan McCulloch σε μια ζωντανή συνέντευξη στο MTV το 1995.
Ζimbο, είναι ο εναλλακτικός τίτλος του All My Colours απο το εξαιρετικό άλμπουμ Heaven Up Here (1981) των Εcho and the Bunnymen, αυτής της αγαπημένης μπάντας απο το Λίβερπουλ. Θυμάμαι τις συζητήσεις που είχαν γίνει τότε, αρχές της δεκαετίας του '80, για τον ήχο του συγκροτήματος και τις συγκρίσεις (οι περισσότερες άδικες και άστοχες) με άλλα παλιότερα γκρουπ. Συζητήσεις που δεν γινόνταν με τις πρώτες φοιτητικές μου παρέες, αλλά με καλούς συμφοιτητές και φίλους που κι αυτοί - όπως κι εγω - διανύαμε τον πέμπτο (θλιβερό πια - αφού 4 ήταν τα κανονικά) χρόνο των σπουδών μας.
Οι επιδράσεις, σαφείς βέβαια. Αλλά το κλίμα και οι συνθέσεις του Crocodiles, του πρώτου άλμπουμ απεδείκνυαν, με κατηγορηματικό τρόπο, πως το μεγάλο (κόκκινο) λιμάνι είχε ακόμη μια σπουδαία ομάδα να επιδείξει, μουσική (και) αυτή τη φορά.
Ομολογώ πως προβληματίστηκα με την επιλογή όχι απλά του τραγουδιού, αλλά και του άλμπουμ που θα διάλεγα.
Είπαμε, το Crocodiles έβγαζε ένα πάθος που περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν .. ψυχεδελικό νεύρο, αν είναι "καλή" μια τέτοια έκφραση. To αγάπησα πολύ αργότερα, τέλη της δεκαετίας, σχεδον δέκα χρόνια μετά. Ο λόγος, σκοτεινός μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω. Ίσως να περίμενα κάτι άλλο, ίσως η πολλή διαφήμιση, ο ντόρος που λέμε, να ανέβασε τις απαιτήσεις μου. Ίσως απο την άλλη να μην είχε αυτό που είχε ο δίσκος της προηγούμενης ανάρτησης ή καλύτερα να ήταν κατι επιμελώς ή ακόμη και τυχαία κρυμμένο.
Λίγο μετά τη μετακόμισή μου στο τελευταίο σπίτι που φιλοξένησε την φοιτητική μου παρουσία, με τους καλούς μου συγκάτοικους (τον Πέτρο και τον Παύλο - ναι, όπως οι απόστολοι- και πάντα συναισθηματικά πολύτιμοι φίλοι) έκανε την εμφάνισή του στο πικάπ το τρίτο άλμπουμ της παρέας, το Porcupine. Εδώ τα πράγματα έγιναν πιο σοβαρά. Ο λόγος; Κυρίως το μ ο ν α δ ι κ ό Higher Hell που σε έπειθε πως οι πάγοι στο εξωφύλλο του δίσκου βρίσκονταν σε θερμοκρασιες κοντά στο σημείο τήξης. Ας τα αφήσουμε όμως αυτά γιατι θα ξυπνήσει ο φυσικός και είπα απόψε για μια ώρα να τον ξεκουράσω λίγο.
Και μέσα στην ξεκούραση, εμφανίζεται η εικόνα τεσσάρων τύπων σε μια βάρκα, σε ενα άλλο παγερό τοπίο, η εικόνα του Ocean Rain, λίγο καιρό μετά την αποφοίτησή μου. Συντροφιά το καλοκαίρι πριν τη στρατιωτική θητεία, με ένα Killing Moon που ακόμη και τώρα, μετά απο τόσα χρόνια με κόβει κομμάτια, αναπόσπαστο κομμάτι του υπέροχου μουσικού λαβύρινθου που με τόση χαρά με φιλοξενούσε εκείνη την εποχή. Άλλωστε, πηγαίνω αρκετές φορές εκεί για να χαθώ.
Στα μισά της στρατιωτικής μου θητείας λάτρεψα το Bring on the Dancing Horses που μου έβγαζε μια αστείρευτη αισιοδοξία (όπως και ενα άλλο τραγούδι, απο κάποιους άλλους που δεν έχουν περάσει ακόμη απο εδώ - υπομονή ως την επόμενη ανάρτηση) και όπως έχω ξαναγράψει (και, φευ! θα ξαναγράψω) έχοντας την οικονομική άνεση που μου έδινε η αποζημίωση απο το στρατό (για τα άλματα), κυνήγησα κάποιο απόγευμα και το άλμπουμ που μου έλειπε - μέχρι τότε- απο τους Echo and the Bunnymen. Σε κάποιο απο τα δισκάδικα στο Μοναστηράκι, βρέθηκε το Heaven Up Here (εισαγωγής σε ελληνική τιμή, αρκετά φτηνό).
Φυσικά δεν το σκέφτηκα καθόλου, το αγόρασα (ήταν η δεύτερη φορά που το έβρισκα, την πρώτη ήμουν φοιτητής και κόστιζε σε σημερινά ευρώ σαν να λέμε γύρω στα 80) και το πήρα μαζί μου στο στρατόπεδο (ναι, στον Ασπρόπυργο!)
Μα, ας ακούσουμε το All My Colours ξεφεύγοντας απο την απολογητική μου πολυλογία...

All my colours
Flying
And you know I'm not coming down
You're trying
But you know you must soon go down
All my colours
Turn to clouds
All my colours
Turn to cloud

Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo

What d'you say
When your heart's in pieces
How to play
Those cards in sequence
That box you gave me
Burned nicely
That box you gave me
Burned nicely

Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo
Zimbo zimbo zimbo zimbo zimbo

Flying down
Flying down

All my colours
Turn to clouds
All my colours
Turn to cloud

Hey I'm flowing
Hey I'm flowing
That box you gave me
Burned nicely
That box you gave me
Burned nicely
Hey I've flown away
Hey I've flown away
All my colours

Μετά απο 2-3 μέρες, άκουσα το δίσκο (οχι στο στρατόπεδο, εννοείται).
Τι σπουδαίο πράγμα είναι να ακούς κάτι την εποχή ακριβώς που βγαίνει, παρακολουθώντας κυρίως το ενα βήμα μετά το άλλο.
Αλλά και πόσο ωραίο είναι το να ακούς κάτι που με την πρώτη επαφή να αισθάνεσαι πως δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ - και φυσικά ούτε κι εσύ.
Και, καλοί μου φίλοι, σε όλες τις ωραίες και αληθινές σχέσεις λένε πως χρειάζεται κάπου κάπου και κάποια ανανέωση. Η δική μου ας πούμε πως είναι όλα αυτά τα πράγματα που ακούω, όλα τα καινούργια ακούσματα που χαρίζει απλόχερα η διαδικτυακή αναζήτηση. Στο Heaven Up Here η ..ανανέωση ήρθε πριν απο λίγα χρόνια με τη μορφή ψηφιακού δίσκου. Ναι, το βινύλιο δεν έχει και τόση φθορά, αλλά βρήκα το cd με 5 ευρω και με μερικά ακυκλοφόρητα μέσα. Η ανανέωση που λέγαμε.
(Ε, και? Πάλι με το All my Colours δακρύζω)
Δεν μπορώ να κατατάξω το Heaven Up Here σε καμμία φάση της ζωής μου και είναι περίεργο. Πάντα, καποιο τραγούδι το συνδέεις διάβολε με .. κάτι, έστω πολύ απλό.. Είπα πριν για τα άλογα που χορεύουν, για το φεγγάρι που σκοτώνει, ναι αυτά είναι σαν τα αρωματα, φέρνουν φαινόμενα συναισθησίας.

To έργο όμως για το οποίο γίνεται αυτή η συζήτηση, έχει για μένα κάτι πολύ βαθύτερο. Κατι εξω απο τα εφήμερα, έξω από τα τραγούδια που θα ακούσεις στο ραδιόφωνο και θα χαρείς.
Δεν με ενδιαφέρει να μάθω πια τι είναι αυτό.
Υποψιάζομαι όμως ποιο είναι το χρώμα του

Επίλογος
Παρ' ότι οι Echo & the Bunnymen συνέχισαν τα επόμενα χρόνια να ηχογραφούν, δεν έφτασαν ποτέ σε αυτή την καταπληκτική τετράδα των πρώτων τους άλμπουμ (+ χορεύοντα άλογα).
Πήρα και το άλμπουμ του '87, το ομώνυμο. Όμως ήμουν αλλού ή ίσως ήταν αυτοί.

Στο επόμενο:
Ένστικτα, ψυχή, καρδιά και ένα σχοινί..

ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙΡΟ, ΣΕ ΜΙΑ ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ

2009-10-05T22:05:00.015+03:00

Ότι έπρεπε, στη φάση εκείνη του τέλους της εφηβείας, ήταν αυτά τα σκοτεινά έργα (τουλάχιστον έτσι νομίζαμε τότε). Μάλιστα, είχαν προβληθεί τόσο πολύ απο τα περιοδικά οι Cure (απο τον Ήχο, τη Μουσική και το Ποπ κ Ροκ), όπως και παρα πολλά άλλα σημαντικά γκρουπ της εποχής. Και φυσικά, όχι άδικα. Ίσως, ένας απο τους καταλληλότερους ήχους για τα αυτιά μου για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση που μου έχει μείνει, υπερβολική ναι, σίγουρα όμως ένα απο τα ποιοτικότερα συγκροτήματα εκείνης της εποχής.

Βέβαια, η καλύτερη "εμφάνιση" του κ. Robert Smith - ως κιθαρίστα- έγινε (κατα την ταπεινότατη γνώμη μου και εξαιρώντας το άλμπουμ της αποψινής ανάρτησης) , στο ..Hyæna της σπουδαίας του φίλης και αγαπημένης μου Siouxsie... Γνώμες, θα πείτε. Ε, ναι. Πιθανόν να με επηρεάζει το γεγονός πως το Swimming Horses απο εκείνο το άλμπουμ, ήταν - είναι - και θα είναι από τους ήχους που φέρνω συστηματικά στο μυαλό μου.

Όμως, η αποψινή ανάρτηση, μετά απο πράγματι αρκετό καιρό - αλλά πια έχουν δυσκολέψει τα χρονικά ελεύθερα όρια (το πρωί σχολείο, το απογευμα/βράδι μοιράζεται στην προετοιμασία γι αυτό και στη συνέχιση της διατριβής μου..) - έχει να κάνει με ενα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ που κυκλοφόρησε αυτή η παρέα.
Και, ομολογώ πως ακόμη και τότε, που οι μουσικές μου εμπειρίες ήταν παρα πολύ λίγες ώστε να κρίνω πιο καλά τι άξιζε και τι όχι, το Pornography (1982) ήρθε σαν μια ακουστικο/στιχουργική γροθιά να καταδείξει πως αυτό το συγκρότημα δεν ήταν μόνο το 17 Seconds ή το Βoys Don't Cry -αριστουργήματα, αλλά σε άλλο μήκος κύματος- αλλά σίγουρα κάτι πολύ περισσότερο. Σίγουρα το Faith θόλωσε τα νερά - μια αποτυχημένη και βαρετη απομίμηση των 17 δευτερολέπτων - αλλά έτσι κι αλλιώς το βρήκα πολύ μετά, φαντάρος πλέον, άρα η εικόνα μου για τους Cure της συγκεκριμένης εποχής παρέμεινε ως είχε. Όπως άλλωστε και τώρα, μετά απο εκείνα τα περίεργα σκοτεινοψυχεδελικά αραβουργήματα, το The Top ή το Head on the Door, ακόμη αγαπημένα. Όμως, όλοι μεγαλώνουμε και για τα αυτιά μου αρκετά πλέον πράγματα που έβγαιναν απο το μουσικό εργαστήρι αυτού του φανατικού θαυμαστή του Κάφκα, μου φαινόταν πλέον πολύ.. πως να το πω.... χωρίς λόγο υπαρξης (?). Προχώρησα πιο πέρα λοιπόν, ασχολήθηκα πάλι με τους Cure για μια δυο κυκλοφορίες τους (μαντευετε ποιες) και κράτησα καλά στην ψυχή μου τις δικές μου στιγμές που σημάδεψε η μουσική τους. Και τις κρατησα καλά..

Έτσι, το One Hundred Years εξακολουθεί να με δονεί ακόμη και να μου ανασύρει μνήμες, που ίσως αλλιώς να είχαν χαθεί. Περισσότερα μετα το τραγούδι..

One hundred years
It doesn't matter if we all die
Ambition in the back of a black car
In a high building there is so much to do
Going home time
A story on the radio

Something small falls out of your mouth
And we laugh
A prayer for something better
A prayer
For something better

Please love me
Meet my mother
But the fear takes hold
Creeping up the stairs in the dark
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow

Stroking your hair as the patriots are shot
Fighting for freedom on television
Sharing the world with slaughtered pigs
Have we got everything?
She struggles to get away . . .

The pain
And the creeping feeling
A little black haired girl
Waiting for Saturday
The death of her father pushing her
Pushing her white face into the mirror
Aching inside me
And turn me round
Just like the old days
Just like the old days
Just like the old days
Just like the old days

Caressing an old man
And painting a lifeless face
Just a piece of new meat in a clean room
The soldiers close in under a yellow moon
All shadows and deliverance
Under a black flag
A hundred years of blood
Crimson
The ribbon tightens round my throat
I open my mouth
And my head bursts open
A sound like a tiger thrashing in the water
Thrashing in the water
Over and over
We die one after the other
Over and over
We die one after the other
One after the other
One after the other
One after the other
One after the other

It feels like a hundred years
A hundred years
A hundred years
A hundred years
A hundred years
One hundred years

Χτές βράδι, ανάμεσα στα όσα δημιουργεί ο λανθάνων νους και που τα ονομάζουμε συνήθως όνειρα, βρέθηκα σε ένα χώρο πολύ γνωστό. Αναγνώρισα σχεδόν αμέσως που βρισκόμουν και όχι μόνο αυτό αλλά και την εποχή... 1983

Όμως δεν ήμουν όπως τότε, αλλά όπως είμαι τώρα. Σε μια τεράστια σκαμμένη έκταση, σαν εργοτάξιο, με ενα σχετικά μεγάλο και μοναδικό κτίριο σε ενα σημείο της. Έτσι, κατα τη διάρκεια της ημέρας άρχισα να θυμάμαι μερικά πράγματα και κυρίως ήχους - ωραίους , με πρωτόγνωρα παιγμένα ντραμς- στο μυαλό μου...

Έζησα τότε, το 1982-83, τη σταδιακή μεταφορά των τμημάτων του πανεπιστημίου στην περιοχή της Δουρούτης, εκεί δηλ. που βρίσκονται τώρα όλες οι σχολές. Το Φυσικό - αν δεν με γελάει η μνήμη μου- ήταν απο τα πρώτα τμήματα που ξεκίνησαν κάποια - όχι όλα- μαθήματα εκεί. Και μάλιστα όχι στο κτίριο που είναι τώρα το τμήμα, αλλά πολύ πιο χαμηλά. Στοιχηματίζω εκεί που είναι τώρα η γραμματεία.

Ένα μεσημεράκι του '83 λοιπόν, έχει τελειώσει το μάθημα και έχουμε χάσει το αστικό για να γυρίσουμε στην πόλη. Είμαστε τρεις συμφοιτητές, με τον έναν έχω χαθεί πια, ενώ τον άλλον τον έχω σαν αδερφό μου. Ξεκινάμε λοιπόν να περπατήσουμε από το κτίριο μέχρι να βγούμε στο δρόμο Ιωαννίνων - Αρτας (δεν είχε γίνει ακόμη ο δρόμος που υπάρχει τώρα - και βγαίνει στην Πεδινή - -για όσους ξέρουν). Λάσπες, πέτρες, λάσπες, χώματα, λάσπες, νερά και ένας βασανιστικός ήλιος και η καλη τριάδα συζητάει για ... το Pornography!!!!

Κάποια στιγμή, την ωραία κουβέντα για αυτή τη δισκάρα (μόλις είχε αγοραστεί απο του Κώτση - 28ης Οκτωβρίου ήταν, έχει κλείσει εδω και παρα πολλά χρόνια - ούτε ξέρω που είναι ο Άγγελος) που μας έχει κάνει να ξεχάσουμε τις λάσπες που έχουν σκεπάσει τα παπούτσια μας, τη διακόπτει μια ... μπουλντόζα!!

Και ένας πολύ ευγενικός εργάτης - οδηγός, που σταματάει δίπλα μας και μας γνέφει "ανεβείτε στη ..φαγάνα". Μετά χαράς κι ευχαριστούμε!!!

Και η καλή παρέα ανέβηκε και συνέχισε την κουβέντα που είχε, λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα. Κι αναρωτιέμαι πάντα ποιος σκηνοθέτης μας έβαλε κι εμάς και τη μπουλντόζα και τον Ρόμπερτ Σμιθ να παίζουμε σε αυτό το σουρρεαλιστικό μονόπρακτο, με φόντο πίσω μας αυτό το απέραντο "χωράφι" - της γνώσης πια.

ΠΟΙΗΤΕΣ.. (ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ)

2009-09-14T17:32:00.003+03:00

Λυπήθηκα πολύ σήμερα, μαθαίνοντας την απώλεια ενός σημαντικού καλλιτέχνη, του Jim Carroll (1949-2009). Είχα ακούσει το 1980, απο το ροκ κλαμπ (της Παρασκευής) του Γιάννη Πετρίδη, το People who died απο το πρώτο άλμπουμ του Catholic Boy (1980). To άλμπουμ δεν είχε κυκλοφορήσει τότε σε ελληνικό βινύλιο, αλλά σε εκείνη τη σειρά-φετιχ "εισαγωγής σε ελληνική τιμή" (τι εποχές!!!!) και όπως ήταν φυσικό εξαγοράστηκε με μια σειρά (εως και απαράδεκτων) γευμάτων στη φοιτητική λέσχη - για την εξοικονόμηση του ποσού, αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί.

Ο δίσκος είχε ακόμη δυο τρια εκπληκτικά κομμάτια, αλλά μόνο του το People who Died άξιζε για δέκα!

Τη δεκαετία του '90 γυρίστηκε ταινια η αυτοβιογραφία του "Basketball Diaries" με τον ..Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο ρόλο του Κάρολ απ' όπου και το βίντεο...

People Who Died
Teddy sniffing glue he was 12 years old
Fell from the roof on East Two-nine
Cathy was 11 when she pulled the plug
On 26 reds and a bottle of wine
Bobby got leukemia, 14 years old
He looked like 65 when he died
He was a friend of mine

Those are people who died, died Those are people who died, died Those are people who died, died Those are people who died, died They were all my friends, and they died

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten
So they died of hepatitis in upper Manhattan
Sly in Vietnam took a bullet in the head
Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed
They were two more friends of mine
Two more friends that died / I miss 'em--they died

Mary took a dry dive from a hotel room
Bobby hung himself from a cell in the tombs
Judy jumped in front of a subway train
Eddie got slit in the jugular vein
And Eddie, I miss you more than all the others,
And I salute you brother/ This song is for you my brother

Herbie pushed Tony from the Boys' Club roof
Tony thought that his rage was just some goof
But Herbie sure gave Tony some bitchen proof
"Hey," Herbie said, "Tony, can you fly?"
But Tony couldn't fly . . . Tony died

Brian got busted on a narco rap
He beat the rap by rattin' on some bikers
He said, hey, I know it's dangerous,
but it sure beats Riker's
But the next day he got offed
by the very same bikers

Φυσικά, γίνεται αντιληπτό πολύ εύκολα πως δεν έχω και πολλά να πω για το συγκεκριμένο τραγούδι. Όχι γιατι είναι πολύ προσωπική η ιστορία που το συνοδεύει. Όχι. Αλλά, να, καμμιά φορά οι λέξεις δεν αρκούν να περιγράψουν, να ευχαριστήσουν ή να αποχαιρετήσουν.

Έτσι, αναθέτω το βάρος σε κάποιους άλλους να μιλήσουν για ποιητές.

Είναι ένα σπουδαίο φολκ/προγκρέσιβ/ποπ/ότιταμπέλαθέλετε ισπανικό γκρουπ, οι Aguaviva και απο το άλμπουμ τους Poetas Andaluces de Ahora (1975), το συγκινητικό Poetas Andaluces
Πολύ μεγάλη ιστορία αυτοί οι τύποι, πολύ κυνήγι απο το καθεστώς του Φράνκο και μια σειρά απο πάρα παρα πολύ καλά άλμπουμ.. (ψάξτε το λιγάκι αν θέλετε..)

Poetas Andaluces
¿Qué cantan los poetas andaluces de ahora?
¿qué miran los poetas andaluces de ahora?
¿qué sienten los poetas andaluces de ahora?
Cantan con voz de hombre
pero, ¿dónde los hombres?
Con ojos de hombre miran
pero, ¿dónde los hombres?
Con pecho de hombre sienten
pero, ¿dónde los hombres?
Cantan, y cuando cantan parece que están solos
Miran, y cuando miran parece que están solos
Sienten, y cuando sienten parece que están solos
¿Qué cantan los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué miran los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué sienten los poetas, poetas andaluces de ahora?
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran , parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran , parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Pero, ¿dónde los hombres?
¿Es que ya Andalucía se ha quedado sin nadie?
¿Es que acaso en los montes andaluces no hay nadie?
¿que en los campos y mares andaluces no hay nadie?
¿No habrá ya quien responda a la voz del poeta,
quien mire al corazón sin muro del poeta?
Tantas cosas han muerto, que no hay más que el poeta
Cantad alto , oiréis que oyen otros oídos
Mirad alto, veréis que miran otros ojos
Latid alto, sabréis que palpita otra sangre
No es más hondo el poeta en su oscuro subsuelo encerrado
Su canto asciende a más profundo, cuando abierto en el aire
ya es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres .
. .
Βέβαια, το τραγούδι δεν είναι για τον καημένο τον Jim Carroll. Και το ξέρω, δεν κολλάνε τα δυο τραγούδια. Κολλάνε? Με τίποτα. Καλώς ή κακώς αυτό το κομμάτι άκουγα όταν τυχαία έμαθα για τον Κάρολ. Έτσι, ας βάλω και μια φωτογραφία εξ ίσου άσχετη, με φωτεινές ψυχές τάχα μου που πετάνε, για να ολοκληρωθεί αυτή η ανάρτηση..

Η ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

2009-09-08T00:09:00.010+03:00

Ένας απο τους σημαντικότερους άγγλους συνθέτες του 16ου-17ου αιώνα είναι ο John Dowland (1563-1626). Η γνωριμία μας έγινε εκεί γύρω στις αρχές των '90, μέσω του πολύ καλού περιοδικού Classic CD (που μάλλον έχει σταματήσει πια -?) και του εξαιρετικά κατατοπιστικού του ψηφιακού δίσκου. Μου έκανε εντύπωση η μελαγχολία που έβγαινε απο το συγκεκριμένο κομμάτι - δεν θυμάμαι ποιο ήταν και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία να το ψάξω αυτή τη στιγμή-, μελαγχολία που δεν ήταν απλά μια ηχητική συνοδεία κάποιας "απώλειας", αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι έξω απο αυτά που μπορεί κανείς να συλλάβει χρησιμοποιώντας απλώς τις αισθήσεις του, όση εμπιστοσύνη και να είχε σε αυτές. Λίγους μήνες μετά αισθάνθηκα πολύ άσχημα, διαπιστώνοντας πως είχα κι άλλα έργα του σε κάποιο άλλο cd της Ναξος, απλά δεν είχα μπει στον κόπο να "την ψάξω". Είναι τελικά εκπληκτικό το πως μπορεί μια μουσική που γράφτηκε πριν απο εκατοντάδες χρόνια να παρασύρει σκέψεις, όνειρα, φόβους, ελπίδες σε ένα χορό δίχως αρχή και τέλος, όπως αυτόν που κάνουν τα φθινοπωρινά φύλλα μόλις αρχίσει να φυσά ο λίγο πριν τη βροχή άνεμος. Την ίδια βροχή που θα τα ξαναρίξει κάτω, ποδοπατώντας τα και βάζοντάς τα στην οριστική διαδικασία της σήψης.

Μετά απο αρκετά χρόνια και με συνεχώς καινούργιες μουσικές γνωριμίες στο μυαλό μου, δεν θα μπορούσα να αφήσω να μου "ξεφύγει" αυτή η μουσική μαγεία που ξεπηδά απο το έργο του Dowland. Ας ακούσουμε λοιπόν ένα απο τα πλέον γνωστά τραγούδια του, με την εξαιρετική ερμηνεία του Andreas Scholl - έχουμε ήδη γνωριστεί εδω και αρκετές αναρτήσεις- το "Flow my Tears". Σύμφωνα με διάφορες πηγές, εχει γραφτεί αρχικά ως ορχηστρικό με τίτλο Lachrymae Pavane. Οι στίχοι προστέθηκαν αργότερα. Πιθανόν η εκτέλεση που παρακολουθούμε εδω να είναι λίγο πιο 'αυθεντική' μια και είναι φωνή και λαούτο. Απλά.

Flow my Tears
Flow, my tears, fall from your springs!
Exiled for ever, let me mourn;
Where night's black bird her sad infamy sings,
There let me live forlorn.

Down vain lights, shine you no more!
No nights are dark enough for those
That in despair their lost fortunes deplore.
Light doth but shame disclose.

Never may my woes be relieved,
Since pity is fled;
And tears and sighs and groans my weary days
Of all joys have deprived.

From the highest spire of contentment
My fortune is thrown;
And fear and grief and pain for my deserts
Are my hopes, since hope is gone.

Hark! you shadows that in darkness dwell,
Learn to contemn light
Happy, happy they that in hell
Feel not the world's despite

Μεγαλείο..

Ναι, το είχαν κάψει οι γερμανοί, οι γνωστοί πλιατσικολόγοι της ορεινής μεραρχίας Edelweiss και το συγκεκριμένο χωριό ήταν αυτό με τα περισσότερα κατεστραμμένα - ολοκληρωτικά- σπίτια. Μαζί είχαν εξοντώσει και κάμποσες ψυχές, μάρτυρας η κατοπινή στήλη μνημείο στην είσοδο του χωριού. Κι εδώ θυμάμαι οχι μόνο τον πατέρα μου, αλλά και τη γιαγιά μου να περιγράφει και να ξαναπεριγράφει την ιστορία του ναζί που πέταξε το βρέφος ψηλά και το κάρφωσε στο όπλο. Ναι, υπάρχει κι αυτό το θύμα στον πέτρινο κατάλογο..

Θυμάμαι αρκετά απογεύματα, εκεί στην πλατεία, ανάμεσα απο την εκκλησία και το σχολείο και τα δυο τεράστια πλατάνια, να περνάω ανέμελα μερικές απο τις μέρες των καλοκαιρινών μου διακοπών - του δημοτικού, με πλαστικές φτηνές μπάλες να παίζω με άλλα παιδιά ή να πηγαίνουμε εκδρομες με παρέες των γονιών μου σε υπέροχα μέρη πάνω απο το χωριό.

Και πάντα, πριν φτάσουμε ή αφού είχαμε ήδη φύγει.. "δεν μου έδειξες το σπίτι, πατέρα. Που ήταν το σπίτι μας, πατέρα;". Κι όλο κάποια άλλη κουβέντα, κάποια συζήτηση - ήταν και αρκετά δύσβατος ο δρόμος, 2μιση ώρες απο τα Γιάννενα με λεωφορείο άγονης γραμμής. Ξέρετε πόσο ενδιαφέρουσα είναι μια διαδρομή με ένα τέτοιο όχημα; Να εδω ο Λάκμος, να εκεί το ενα γεφύρι, εδω το άλλο ποτάμι, εκεί πέρα πήγαινε ο παππούς και έκοβε ξύλα και κει πέρα η Γκαμήλα.

Βέβαια, μεγαλώνοντας, έκανα και κάποιες περίεργες σκέψεις, του στιλ: "Δεν θέλει ο πατέρας μου να στενοχωρηθώ που θα δω χαλάσματα, αλλά κάποτε, θα.. το φτιάξω, και έστω για λίγες μέρες το χρόνο, θάρχομαι και θάχω κι ένα τζάκι να ... Ασε που δεν θα χρειάζεται να μένω και στο τουριστικό περίπτερο",

Χμμ..Ναι, το περίπτερο. Και όχι μόνο. Κάτι μου χτυπούσε καμπανάκι. Κάτι δεν πήγαινε καλά.

Τα χρόνια πέρασαν με φυσιολογικούς ρυθμούς, αλλά με γεγονότα που έβγαλαν όλες αυτές τις επιθυμίες-στόχους-ανησυχίες απο τη σωστή σειρά.

Το έχω ξαναγράψει πως τα φοιτητικά μου χρόνια με απομάκρυναν πάρα πολύ από αρκετά σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, ίσως επειδή είχα απο μικρός μια υπερβολική δόση τους που μάλλον με απωθούσε παρά με έλκυε.

Ο πατέρας μου, παρ΄όλα αυτα, πάντα πιστός στην έννοια "χωριό". Σταθερά συνδρομητής στην εφημερίδα του χωριού, να μαθαίνει νέα για ένα μέρος που του ήταν τόσο οικείο, αλλά και τόσο - όπως αποδεικνυεται μέρα με τη μέρα, και μακάρι να βγω κάποτε ψεύτης - ξένο. Να στέλνει (κρυφά απο τη μητέρα μου) χρήματα που και που, τώρα θα με γελάσω, για την εκκλησία, δεν θυμάμαι, όχι δεν θυμάμαι.. Και με κάθε ευκαιρία, "πάμε στο χωριό;". Αλλά τώρα, για λίγες ώρες, έτσι, να πιούμε λίγο απο το υπέροχο νερό και ίσα ίσα να δει κάποια πρόσωπα, κάποιους λίγους φίλους και να μάθει ποιοι έφυγαν και ποιοι δεν γύρισαν. Σπιτι όμως, πουθενά.

Ακόμη και πριν απο μερικά χρόνια που πήγαμε, πάλι μου "ξέφυγε". "Ελα μωρε τώρα, θα 'μενες εδώ;"

Να με πάρει ο διάολος, όμως, εντάξει ίσως να μην έμενα εκεί, αλλά είχα ήδη παρατηρήσει πως κάποιοι άλλοι αρχίζαν και χτίζαν, επισκεύαζαν και όπως είναι νόμος στα χωριά, επέκτειναν και την περιουσία τους.

Και συνεχίσαμε να πηγαίνουμε (Και δεν κάνω πλάκα, είναι 1:45 βράδι, αν πάρω τηλέφωνο στο σπίτι και του πώ "πάμε αύριο στο χωριό?", θα μου πεί "παμε τώρα!"). Και κάθε φορά, τα ίδια.

Πες πως είναι γονίδια, πες δεν ξέρω τι, είναι λίγα χρόνια τώρα που μου κόλλησε το μικρόβιο. Πριν απο κανα χρόνο, ναι, τον Οκτώβρη ήταν, είχα συνάντηση στο πανεπιστήμιο με τον επιβλέποντά μου στις 5. Η ωρα ήταν 2, δεν πεινούσα και ο δρόμος είναι πολύ καλός πια - το ξέχασα αυτό, και σε μισή ώρα είμαι έξω απο το τουριστικό περίπτερο. Αισθάνθηκα περίεργα. Μόνος μου. Χωρίς τους γονείς μου. Ειχα ξαναπάει πριν 7-8 χρόνια με τη γυναίκα μου και καθήσαμε για 1 ωρα. Όμως τώρα ήμουν μόνος μου. Και το τζάκι? Οι τοίχοι με την ξύλινη επένδυση που είχα φανταστεί; Έφυγα πολύ μπερδεμένος.

Ίσως επειδή είχα μάθει πριν απο λίγο καιρό την ιστορία του σπιτιού και πως λειτουργούν πολλές φορές οι νόμοι στα χωριά. Πέρα απο φιλίες, πέρα απο λόγους, πέρα απο ηθική.

Το καλοκαίρι πριν απο ενα μήνα περιπου, βρέθηκα στο χωριό. Δεν σκόπευα να είμαι εκεί. Απλά, ήθελα τη μέρα της γιορτής μου να μην είμαι σπίτι, ήθελα να είμαι κάπου αλλού-οπουδήποτε και μια και η σύζυγός μου δεν μπορούσε να έρθει, ξεκίνησα μόνος μου για ένα ταξιδάκι 10 ωρών μαζί βάζω και την επιστροφή. Τρέλα ε?

Αν και η μεγαλύτερη τρέλα ήταν που έφυγα έχοντας μόνο 2 cd στο αυτοκινητο. Το ένα απο αυτά με αγγλικά τραγούδια του 17ου αιώνα...
Δεν κατάλαβα καλά καλά πως βρέθηκα στην πλατεία ανάμεσα απο την εκκλησία και το σχολείο. Απόγευμα, 5 η ώρα, ελάχιστοι στα δρομάκια και μάλιστα όχι ελληνική γλώσσα, ο παππούς μου θα τα καταλάβαινε. Περιπλάνησα αρκετή ώρα το βλέμμα μου γύρω στις λεπτομέρειες που ξεπηδούσαν απο αυτό το οικείο περιβάλλον των παιδικών μου αναμνήσεων.
Και επειδή έχω τη μανία του εκπαιδευτικού (περισσότερο απ' όσο περίμενα) άρχισα να παρατηρώ το δημοτικό.
Ομολογώ πως ήμουν πολύ χαλαρός. Αρχισαν πάλι να μου έρχονται κι εκείνες οι εικόνες - φαντασίας με το τζάκι στο μικρό σπίτι και με το συνεχή γλυκό ήχο των τρεχούμενων νερών. Μην το σκέφτεσαι πια, τέλος είπαμε.
Το δημοτικό. Με τη σκάλα του, την πινακίδα του, τη σκεπή του, το σπασμένο παράθυρο ... και σε ενα παράθυρο, ανάμεσα στο τζάμι και στην κουρτίνα, ενα μεγαλειώδες θέαμα, που με έκανε να μην καταλάβω αν ο γεράκος που πέρασε και με καλησπέρησε πριν χαθεί δεν είδα που, αν με είπε με το όνομά μου ή του πατέρα μου.
Και τελικά, το μυαλό μας ή καλύτερα η μνήμη μας ή τέλος πάντων αυτό που κρύβεται ανάμεσα απο τα αυτιά μας και πίσω απο τα μάτια μας, ειναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να κλέψει, ίσως γιατι δεν μετριέται σε τετραγωνικά - αυτά ειναι για αρχιτεκτονες και τοπογράφους. Ίσως αυτό να αναζητεί και ο πατέρας μου κάθε φορά που βρίσκεται εκεί. Τις αναμνήσεις της παιδικής του ζωής και τον ήχο των κρυστάλλινων νερών τη νύχτα
Τώρα βέβαια εμπλουτίζω κι εγώ τις δικές μου.. Δεν βλέπεις κάθε μέρα την υδρόγειο σε τέτοια θέση, έτσι δεν ειναι;

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

2009-08-27T15:08:00.006+03:00

All is loneliness before me
Loneliness divorce me
Loneliness before me

Φυσικά... Για πάρα πολλούς. Και δεν χρειάζεται κανείς να είναι σε ερημονήσι για να αισθάνεται έτσι. Ούτε να είναι σε μια άδεια πόλη μια νύχτα μετά από βροχή, ούτε σε ένα καφενείο κλειστό τα ξημερώματα.

Βέβαια, μπορεί να είναι με την καλύτερη -δυνητικά και εγκυκλοπαιδικά- παρέα και, παρ' όλα αυτά να είναι μόνος του. Όχι να αισθάνεται. Να είναι.

Η ιστορία μας όμως δεν θα ασχοληθεί με την μοναξιά κανενός απο εμάς. Ίσως γιατί δυσκολεύομαι εξαιρετικά να εκφράσω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό. Ίσως, απο την άλλη, να αισθάνομαι πως δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για την μοναξιά άλλων ανθρώπων.

Έτσι, ας δούμε τι επιφυλάσσει η σημερινή ανάρτηση.

Mια μουσική ιδιοφυία κατ' ευθείαν απο τους πολύβουους δρόμους της Νέας Υόρκης, ο Louis T. Hardin (1916-1999), γνωστός περισσότερο (?) ως Moondog, έδωσε τη δική του εκδοχή της μοναξιάς στο All is Loneliness. Το κομμάτι, διάρκειας πάνω κάτω ενός λεπτού, εμφανίζεται στην επίσημη δισκογραφία του στο άλμπουμ Moondog 2 του 1971. 'Ομως, είναι γραμμένο πολύ, πάρα πολύ πιο πριν.

Λιτό, οπως θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο που γνώρισε ένα άλλο είδος μοναξιάς, αυτό της απώλειας της όρασης, αποτέλεσμα μιας στιγμής νεανικής απροσεξίας, μιας έκρηξης ...και....

Το 1967, στο πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί η Janis Joplin, με το πρώτο σχήμα, τους Big Brother and the Holding Co, εμφανίζεται (ως τελευταίο τραγούδι, αλλά στην κανονική βινυλιακή κυκλοφορία) το All is Loneliness, σε μια εξαιρετική ερμηνεία. Το τραγούδι, έχει επιμηκυνθεί κατα ενα λεπτό ακόμη, ίσως και λίγο παραπάνω. Έχει αποκτήσει τον χρόνο που χρειάζεται για να γίνει πιο γνωστό, να παιχτεί στο ραδιοφωνο, αλλά...

..Αλλά η Τζάνις αγγίζει τις blues ψυχές. Το τραγούδι του Μoondog, είναι περισσότερο μπλουζ, περισσότερο απο πάρα πολλά άλλα, όμως δεν εχει τίποτε το συμβατικό. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι (μεταξύ αυτών και οι αποκαλούμενοι "πιουρίστες", είδος προς περιφρόνηση) θα αδιαφόρησαν γι αυτή τη θρηνητική απόδοση του τραγουδιού.

1993. Kυκλοφορεί το Demon Box των Νορβηγών Motorpsycho. Ένα πολύ δυνατό άλμπουμ αυτής της τρομερής και δημιουργικής παρέας απο το βορρά. Δεν έχουν ακόμη εντελώς πάρει το δρόμο που τους καταξίωσε στη συνείδησή μου, αυτόν του σύγχρονου προγκρέσιβ, αλλά στο δίσκο υπάρχουν έντονα ίχνη πως το γκρουπ είναι κάτι το ξεχωριστό. Έχω ακούσει ελάχιστα πράγματα, ας πούμε ψήγματα απο το δίσκο, και απλώς έχω δει και κάποιες κριτικές. Δυο χρόνια αργότερα, βρίσκομαι σε μεγάλο δισκάδικο της Αθήνας - που δεν έχει βινύλια πια - και ψαχουλεύω στα ράφια. Η μουσική που παίζει, σε ένα πικάπ δίπλα στην μεσαία κολώνα, είναι ιδιαίτερα δυνατή - όχι σε ένταση, αλλά σε πάθος. Ξαφνικά, ένα απίστευτο κομμάτι κάνει έντονη την παρουσία του στο υπόγειο και με αποπροσανατολίζει στην αναζήτησή μου. Ψάχνομαι να δω τι είναι. Στην αρχή σκέφτηκα να ρωτήσω τους υπαλλήλους του μαγαζιού, αλλά είχα παλιότερα "πάρει το μάθημά μου", με τη μορφή ενός ξερολίστικου και αγενούς μπλαζέ ύφους, και προτίμησα να το ψάξω μόνος μου. Ναι, είναι το Demon Box. Είμαι τυχερός που το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο (ελάχιστους) και ο dj βαριόταν να βάζει διάφορα. Είμαι τυχερός ακόμη που η ετικέτα του βινυλίου ήταν απο την πλευρά που επέτρεπε την αναγνωριση του. Φεύγω, και πηγαίνω στο μαγαζί του φίλου μου του Πάνου, το βρίσκω και το αγοράζω (μαζί με άλλα). Το ίδιο απόγευμα, αναζητώ το κομμάτι και.. ναι, είναι το All is Loneliness...

Μια διασκευή καταπληκτική, αφήνει τη γευση μιας μοναχικής ιεροτελεστίας ή ενός τραγικού αφορισμού. Και ήδη, η διάρκεια έχει φτάσει τα πέντε λεπτά..

..Και οι στίχοι?
Εδώ τα πράγματα μπλέκονται λίγο μια και φαίνεται πως όσοι ασχολήθηκαν με το τραγούδι, έδωσαν και το δικό τους στίγμα. Θα βάλω τους στίχους, για τους δικούς μου λόγους, όπως αποδόθηκαν απο την Joplin.

All is loneliness
before me
Loneliness here for me.
Loneliness.

All is loneliness
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me.

All is loneliness
Loneliness here for me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness.

Loneliness come botherin' 'round my house
Loneliness come botherin'
Loneliness come botherin'
Loneliness come botherin' round my house
Loneliness

Loneliness come worryin' round my door
Loneliness come worryin'
Loneliness come worryin'
Loneliness come worryin' round my door
Loneliness, oh loneliness

All is
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness ...

Kλείνω αυτή την "εγκυκλοπαιδική" (ας την βαφτίσω έτσι) ανάρτηση, με την παρατήρηση πως οι τρεις εκτελέσεις που ανέφερα, έχουν κι ένα αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό. Μεγαλώνουν με την πάροδο των ετών. Μήπως σημαίνει κι αυτό κάτι σχετικό με τη μοναξιά?

ΛΟΓΟΙ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ (ΣΟΒΑΡΟΙ)

2009-08-16T20:44:00.010+03:00

Ένα απο τα ομορφότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ από το πολύ σπουδαίο και αγαπημένο γκρουπ των Jethro Tull, το Reasons for Waiting, έχει απόψε σειρά.

Αναπόσπαστο κομμάτι του εκπληκτικού Stand Up (1969) - πιθανόν του καλύτερου άλμπουμ των JT. Φυσικά οι διαφωνίες εδώ πέφτουν βροχή, μια και πολλοί φίλοι θεωρούν ως καλύτερο το Aqualung, άλλοι το Passion Play, άλλοι το Songs from the Wood, ενω ένα σημαντικό μέρος του εαυτού μου εγείρει και αυτό τις ενστάσεις του, με το σχεδόν ατράνταχτο επιχείρημα "..μα τι λες βρε Σωτήρη, αφού ξέρεις όλο το Thick as a Brick σχεδόν απ' έξω".

Όλοι έχουν δίκιο.

Φυσικά δεν είναι μόνο τα άλμπουμ που προανέφερα. Και στα υπόλοιπα - εννοώ μέχρι τα 1977- υπάρχουν απίστευτες και αξέχαστες στιγμές.

Τότε, γιατί έχω τετοιο "κόλλημα" με το Stand Up"?
Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω. Βασική προυπόθεση όμως πάνω απ' όλα είναι να το έχει ακούσει κανείς.

Θυμάμαι όταν πρωτόπαιξε στο πικάπ μου, έπαθα πλάκα με την εκπληκτική γραμμή του μπάσου στο πρώτο πρώτο τραγούδι (A new day yesterday), με το φοβερό φολκ άρωμα που έβγαινε σχεδόν απο κάθε στροφή του δεύτερου κομματιού (υπεύθυνο εδώ κυρίως - αλλά όχι μόνο -το φλάουτο του Άντερσον), με το Bouree (εδώ ο Μπαχ μπαίνει στο στούντιο και κυνηγάει τον Άντερσον μέχρι να σιγουρευτεί πως τον όνομά του θα μπει στα κρέντιτς του δίσκου. Ώσπου ακούει όλο το κομμάτι και επιστρέφει ευτυχισμένος στη Λειψία...)

Τι να πρωτογράψω? Κάθε τραγούδι και μια ανάμνηση!!
Αα! Εκεί στο We Used to Know, ε ρε τι κουβέντα είχε γίνει!!!
Το κομμάτι είναι 99% το Hotel California!!!! Και αναπόφευκτα εδώ μπαίνουν και οι τότε συμφοιτητές μου..

Σιγά μην έκλεψαν οι Eagles το τραγούδι, και δώστου και απο δω και απο κει, και λάθος γράφει ημερομηνία το εξώφυλλο, το τι μαλακία είχε ειπωθεί, μια και το Χοτέλ Καλιφόρνια ήταν - μην ξεχνάμε- το must της τότε φοιτητικής παρέας σε κάθε μπαράκι (λίγο πολύ και σε αρκετούς αμετανόητους μέχρι τώρα)...

--Και μην μου πείτε πως κι εσείς όταν τ΄ακούτε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, δεν ανοίγετε την ένταση.. Εμένα εξακολουθεί, 33 χρόνια μετά, να μου τη σπάει. Απωθημένο? Μπορεί. Αλλα δεν είμαστε εδώ για τους Ιγκλς, οκ?

Και φτάνουμε στην κομματάρα!!!!!

Reasons for Waiting
What a sight for my eyes
To see you in sleep.
Could it stop the sun rise
Hearing you weep?
You're not seen, you're not heard
But I stand by my word.
Came a thousand miles Just to catch you while you're smiling.

What a day for laughter
And walking at night.
Me following after, your hand holding tight.
And the memory stays clear with the song that you hear.
If I can but make
The words awake the feeling.

What a reason for waiting
And dreaming of dreams.
So here's hoping you've faith in impossible schemes,
That are born in the sigh of the wind blowing by
While the dimming light brings the end to a night of loving

Eνα τρομακτικά ερωτικό τραγούδι. Δεν έχει χτίσει ακόμη ο Ian Anderson την εικόνα του "σύγχρονου Πάνα" που του προσέδωσαν αργότερα οι δημοσιογράφοι. Και για κακή μας τύχη, η πορεία των Τζέθρο Ταλ στην ελληνική -και όχι μόνο- καθημερινότητα, ξεκίνησε απο τα πιο εμπορικά άλμπουμ, έτσι δεν μπορέσαμε να έχουμε ακριβώς την ώρα που συνέβαινε, την εξέλιξη του γκρουπ. Ετσι, οι περισσότεροι γνωρίσαμε το σπουδαίο αυτό συγκρότημα, στο τρίτο ή στο τέταρτό του βήμα. Όχι πως έγινε και κάτι κακό, αλλά έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Και είναι λίγοι αυτοί που κάνουν βήματα τέτοια, Οι πιο πολλοί αδιαφορούν ή βαριούνται.

Θυμάμαι ακόμη, Γενάρης του '79, έχω αντιγράψει σε κασέτα (60άρα - που σημαίνει πως υπήρχε πρόβλημα χρόνου) το Thick as a Brick απο τον Αργυριάδη και το ακούμε με το φίλο μου και συμφοιτητή μου τον Ηλία, την εποχή που μελετάμε για τον Σμυρνέλη και τον Παπαγεωργόπουλο. Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να ξεμπερδέψουμε μια εργαστηριακή άσκηση. Τα μυαλά και των δυο, στη μελέτη, μα τα αυτιά στη μουσική..

..really don't mind..
και να το μπάσο και να οι σημειώσεις στον ουρανό...
Το Stand Up το απέκτησα λίγο αργότερα (τρίτο έτος?) και όπως έγραψα πιο πριν σνομπαρίστηκε απ' όλους τους φίλους. Ο μόνος που έδειξε λίγο ενδιαφέρον ήταν ο Γιάννης που χαρακτηριστικά μου είπε πως "ο τάδε στη Θεσσαλονίκη το έχει με την έκδοση που ανοίγοντας το εξώφυλλο, σηκώνονται οι φιγούρες, αλλά μαλλλλάκα, είναι πανάκριβο.."
Πάντα, όταν άκουγα αυτό το κομμάτι, μπερδευότανε το παρελθόν με το μέλλον και κορόιδευαν το παρόν. Τα όνειρα με την πραγματικότητα, ο φόβος με τον πόθο, η ζωή με τον θάνατο, ο έρωτας με την αδιαφορία, το πρωί με το απόγευμα..
Απόγευμα.. Η χειρότερη (αλλά ίσως και η καλύτερη, ε?) ώρα για να το ακούσεις..
Στην υγειά των ονείρων μας

(υγ: Και φυσικά το We used to know ειναι του 1969, ενω το Hotel California του 1977. Τα συμπεράσματα δικά σας. Όλα εγω θα τα λέω?)

ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΕ Τ' ΑΜΑΞΙ ΜΟΥ ΡΟΖΙΤΑ??

2009-08-07T20:52:00.005+03:00

Σε υπερ-ευχαριστώ Willie DeVille (1953-2009) για την κομματάρα που συνόδευσε τα φοιτητικά μου καλοκαίρια (και ας ήταν λιγότερα απο τους φοιτητικούς μου χειμώνες...) Και φυσικά, η φοβερή συλλογή That Summer! (1979) - oυσιαστικά ενα σάουντρακ- που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω μια "παρέα" από απίθανους τύπους, δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει ένα τόσο "καλοκαιρινό" τραγούδι... (Να μην λησμονήσω να γράψω πως ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τα μαγικά ονόματα Puente και Baretto και τότε - 1980- δεν ήξερα τι σήμαιναν..)

Spanish Stroll

Hey Mr. Jim I can see the shape you’re in
Finger on your eyebrow
And left hand on your hip
Thinking that you’re such a lady killer
Think you’re so slick!
Alright

Brother Johnny, he caught a plane and he got on it
Now he’s a razor in the wind
And he got a pistol in his pocket
They say the man is crazy on the West Coast
Lord there ain’t no doubt about it!
Well all right

Sister Sue tell me baby what are we gonna do
She said take two candles,
And then you burn them out
Make a paper boat,light it and.... send it out
send it out now..

Spanish Stroll
Spanish Stroll
Spanish Stroll

Hey Rosita! Donde vas con mi carro Rosita?
tu sabes que te quiero
pero ti me quitas todo
ya te robasta mi television y mi radio
y ahora quiere llevarse mi carro
no me haga asi, rosita
ven aqui
ehi, estese aqui al lado rosita
Spanish Stroll

Mira aqui!

Hey Johny! Yeah, tenth street Johny
We’ve been looking for you man
Everybody told me you had moved uptown
Hey! you wanna go for a ride
I’m going uptown myself
For what?

Yeah, ain’t it right?
Yeah, one time for Tito Puente, one time
Are you ready?
Yeah, of course we cannot leave out, Mr Ray Baretto
Are you ready?Are you ready?Are you ready?

Σε ευχαριστώ λοιπόν κύριε Ντεβίλ, γιατί κάθε φορά που άκουγα αυτό το τραγούδι, μου έφτιαχνε η κακή μου διάθεση. Εκτος απο απόψε, που με έκανε και βούρκωσα...

Καλό σου ταξίδι

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΞΥΜΝΗΣΗΣ

2009-08-03T01:49:00.010+03:00

Απο τις μεγάλες μου αδυναμίες, η γλυκύτατη αλλά και "αιχμηρή" συνομήλική μου Anne Clark, στο The Power Game απο το εξαιρετικό Pressure Points του 1985. To άλμπουμ αυτό ήταν μια τεράστια έκπληξη για μένα καθώς ναι μεν είχα διαβάσει πάρα πολλά για την Κλαρκ και είχα ακούσει και το Lovers Retreat (θεέ, τι κομματάρα!!) ένα βράδι στο ραδιόφωνο, όμως δεν μπορούσα να φανταστώ την ενέργεια που θα έβγαινε απο τα αυλάκια του. Πίσω απο την φοβερή παραγωγή, ο κατάλληλος άνθρωπος, ο John Foxx.

Πάνε 25 χρόνια τώρα που έχει καθιερώσει αυτό το στιλ ερμηνείας, απαγγέλλοντας την ποίησή της πάνω απο τη μουσική της, ενω συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι ενεργή - ενεργότατη, θα έλεγα. (Πάρα πολύ καλό και το πρόσφατο έργο της The Smallest Acts of Kindness - 2008, ενώ κάποιος που θα ψάξει το έργο της καλό είναι να μην παραβλέψει την εξαιρετική συνεργασία με ένα άλλο μεγάλο των υπέροχων βρετανικών '80s, τον Martyn Bates σε ποίηση του Ρίλκε)

The Power Game
I've been sitting here all day
trying to understand
Why people wants to rule each other
When the problem's close at hand
A little less of what you want
And more of what you're got
Is enough to keep you struggling
Without hatching other plots
But justify yourself
Don't satisfy yourself
You should be out there voting
Say the power mongers gloating
You hide behind the left or right
To add power to your claims
But what you're really saying
Doesn't need theories to explain
Self glorification is what you really mean
The glory you say you despise
Is what makes it more obscene
I'll fight to make life better
In any way I can
I'll break the rules that you tie to me
If it means staying who I am
Don't tell me how to live my life
Don't tell me what you do
Repression always brought about
By people with politics and attitudes like you
People
And politics
And attitudes
And you

Θυμάμαι, όταν πρωτοέβαλα το βινύλιο στο πικάπ, τέλη της δεκαετίας του '80, ήταν ένα πολύ μελαγχολικό απόγευμα. Τα γραφεία είχαν κλείσει και τα διαμερίσματα απέναντι ήταν άδεια, δεν ήταν καν η κοπελίτσα που άκουγε τη μουσική που έβαζα... Απο λάθος στις ετικέτες του δίσκου, πρώτο έπαιξε το κομμάτι της ανάρτησης (είναι το πρώτο της δευτερης πλευράς - αν έχει επιτέλους κάποια σημασία)...

Δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, αλλά θες η ένταση που άκουγα τη μουσική, θες η παραγωγή (τα 'παμε πριν!) που είχε ενα αμυδρό "έκο", θες σε τελική ανάλυση η ίδια η ερμηνεία, μου φάνηκε πως τα παράθυρα απέναντι άνοιξαν -όλα- και εμφανίστηκαν πρόσωπα γνωστά, άγνωστα, αδιάφορα, αγαπημένα..

Ακόμα και τώρα, που η ζωή μου είναι λίγο (!) διαφορετική απο τότε (μιλάμε για 20+ χρόνια πριν!), είναι μάλλον δύσκολο να συγκρατήσω κάποιους κόμπους που μου ανεβαίνουν στο λαιμό όταν ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά σίγουρα αδύνατο να τιθασεύσω τις αναμνήσεις (καλές ή κακές, δεν έχει σημασία) εκείνης της πολύ περίεργης εποχής...

Η ΦΩΝΗ (ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ)

2009-07-29T09:56:00.003+03:00

...και θα είναι εκεί, πάντα, όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι. Νέοι, όχι τόσο ηλικιακά, όσο στην ψυχή που λέμε.

Και είχα ακούσει πως ο άνθρωπος (?) είναι εκπληκτικός στις συναυλίες του. Όμως, αυτό που έζησα χτες βράδι, παρέα με καλούς φίλους, στο φρούριο της Κέρκυρας, είναι απο αυτά που εύκολα μπορείς και χωρίς ενδοιασμούς να τα κατατάξεις σε κάτι που χαρακτηρίζεται παραπάνω απο απλά μια "εμπειρία".

Η ενέργεια που έβγαινε επι σκηνής, το πηγαίο "κέφι" (που, παρεπιπτόντως, θεωρείται εσφαλμένα ως ελληνική επινόηση και αποκλειστικότητα ---- λάθος), η ζωντάνια, δεν μπορούν να περιγραφούν τόσο απλά εδώ, σε μια ανάρτηση που γίνεται κάτω απο το βάρος πολλών υποχρεώσεων.

Ο Ερικ ήταν εδω.
Και τα τραγούδια του ήταν εδώ.

Επιτρέψτε μου μια συγκινησιακή φόρτιση - που ναι μεν περίμενα πως θα υπήρχε, όχι όμως στο βαθμό που κατέληξε.
Βλέπετε, καλό και τεράστιο και το House of the Rising Sun και το Boom Boom και το I'm Crying και το We Gotta get out of this place και το Don't let me be Misunderstood, και, και...
(Άλλωστε, απο τους πρώτους δίσκους που φρόντισε η ίδια μου η ζωή να ακούσω, ήταν αυτοί των Ανιμαλς, έτσι ωστε ακούγοντας οποιοδήποτε απο τα παραπάνω ήταν σαν να με καλημέριζε καθημερινά ενας καλός και πιστός φίλος)
Το σοκ -ενα ακόμη, δηλαδή- στη (μουσική) ζωή μου ήρθε όταν έβαλα στο πικάπ μου, τέλη των '70 - αρχές '80 τα δυο αριστουργήματα The Twain shall Meet (1968) και Winds of Change (1967).

Εκεί συνειδητοποίησα πως ο Eric Burdon δεν ήταν απλά ενας εκπληκτικός περφόρμερ, αλλά και ένας συνθέτης ολκής και τεράστιας πολιτικοκοινωνικής ευαισθησίας.

"Ψαγμένοι" έλληνες ροκάδες - και το λέω με τη μεγαλύτερη ΕΙΡΩΝΕΙΑ που βγάζει η φράση αυτή - θεωρούν αυτα τα δυο άλμπουμ (ειδικά το δευτερο) άχρηστα, γεμάτα βλακώδη τραγουδάκια χωρίς λόγο ύπαρξης. Διάβαζα πρόσφατα την κριτική που έκανε ενας απο αυτούς τους δυστυχισμένους σε ενα μουσικό φόρουμ και εκνευρίστηκα...Ναι, πράγματι χρειάζεται θάρρος για να γράφει κανείς τέτοιες βλακείες...

San Franciscan Nights

Strobe lights beam,create dreams
Walls move,minds do to
On a warm San Francisco night
Old child,young child feel alright
On a warm San Francisco Night
Angels sing,leather wings
Jeans of blue,Harley Davidsons too
On a warm San Francisco night
Old angels,young angels feel alright
On a warm San Francisco night

I Wasn't born there,perhaps I'll die there
There's no place left to go
San Francisco

Cop's face is filled with hate
Heavens above,he's on a street called love
When will they ever learn ?
Old cop,young cop feel alright
On a warm San Francisco night

The children are cool
They don't raise fools
It's an American dream
Includes indians too

Στο τέλος του τραγουδιού, ο Burdon ούρλιαξε "Jeronimo!!".
Όμως, ήδη τα πάντα γύρω μου ήταν θολά..

Σήμερα πρωί, αρκετές ώρες μετά τη συναυλία, το μυαλό μου δεν είχε επιστρέψει ακόμη. Κατα τις 10, είχα αποφασίσει ποιο τραγούδι θα έβαζα, για συντροφιά σε αυτή την ανά-γνωση//ανά-μνηση.
Δεν θα 'χα γράψει 2-3 γραμμές εδώ και μου τηλεφώνησε ο Χυτήρης... (Ο Σπύρος είχε πάρει διαπίστευση και έβγαζε φωτογραφίες αβέρτα - 500 μου 'πε)
"Σώτο, μόλις έπαιξε το San Franciscan Nights..."
Ναι, Σπύρο και γω, κι ο Κώστας, κι ο Γιάννης... το ίδιο...

--Πρέπει να ευχαριστήσω τον αδελφό μου για την πολύ καλή φωτό - οι δικές μου βγήκαν θολές

για το έργο του Ερικ (στο σύνολό του) θα γίνει μια άλλη μεγάλη ανάρτηση...

ΟΤΑΝ Τ' ΑΚΟΥΣ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ...

2009-07-26T19:47:00.008+03:00

Ομολογώ πως οι Uriah Heep δεν αποτέλεσαν ποτέ το "αγαπημένο" μου συγκρότημα. Παρ' όλα αυτά, δεν μπορώ παρά να μην αναγνωρίσω την ικανότητά τους να γράφουν πολύ καλά δουλεμένα τραγούδια και τον περφεξιονισμό τους στην ερμηνεία. Σίγουρα θα με είχαν κερδίσει απο πολύ παλιά, αν είχα σαν αδυναμία τους Deep Purple (και γι αυτούς ισχύουν τα ίδια μέσα μου) ή για να το θέσω πιο εκφραστικά, "αν οι παρέες μου στην εφηβεία μου ήταν διαφορετικές". Ήμουν και πολύ μαζεμένος εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '70 (αν κάποιος δεν με ήξερε καλά πιθανόν να με θεωρούσε μάλλον δειλό) και είχα προτίμηση σε πιο δύσκολα μουσικά είδη - αν μου επιτρέπεται αυτή η έκφραση. Ίσως καλύτερη έκφραση είναι "πιο ψαγμένα".

Τέλος πάντων, δεν νομίζω πως ενδιαφέρει κανέναν αυτή η "αυτο-εξομολόγηση", οπότε προχωράμε παρακάτω.

Το 1971 λοιπόν, κυκλοφορησε το "Look at yourself" με ένα εξώφυλλο-καθρέφτη (αθάνατα σέβεντις με την κιτσαρία σας!!!) και με ένα τραγούδι 10λεπτο και βάλε, το July Morning. Το βίντεο που βρίσκεται στο youtube είναι χαρακτηριστικό της εποχής: παντελόνια καμπάνες, μαλλί απίστευτο (σχεδόν περμανάντ) και η ερμηνεία του David Byron (1947-1985) κορυφαία. Επιτηδευμένη; Δεν ξέρω. Μάλλον όχι, μια και η εποχή περιείχε πολλή δόση περισσότερο "αφέλειας" παρά ψέμματος.

July Morning

There I was on a july morning
Looking for love
With the strength
Of a new day dawning
And the beautiful sun

At the sound
Of the first bird singing
I was leaving for home
With the storm
And the night behind me
And a road of my own

With the day came the resolution
Ill be looking for you
La la la la

I was looking for love
In the strangest places
Wasn't a stone
That I left unturned
Must have tried more
Than a thousand faces
But not one was aware
Of the fire that burned

In my heart, in my mind, in my soul
La la la la

There I was on a july morning
I was looking for love
With the strength
Of a new day dawning
And the beautiful sun

And at the sound of the first bird singing I was leaving for home
With the storm and the night behind me
yeah, and a road of my own

Το τραγούδι λοιπόν αυτό άργησα να το ακούσω (δέκα χρόνια απο την αρχική του κυκλοφορία). Ομολογώ πως θα το είχα θάψει κιόλας στη μνήμη μου (μπα?), μια και όπως ανέφερα παραπάνω η σχέση μου με το συγκρότημα που πήρε το όνομά του απο ενα χαρακτήρα του Ντίκενς, δεν ήταν και η πιο δυνατή. Όμως, μια πιθανόν ασήμαντη ιστορία των αρχών των '80 μου το επαναφέρει στη μνήμη μου και το αντίστροφο.

Μέσα σε όλα αυτά, ένα απο τα άλμπουμ που αγόρασα (και απόλαυσα) τις μέρες που απολυόμουν απο το στρατό, με τα χρήματα της τελευταίας συντήρησης, ήταν το Salisbury - εξαιρετικό. Αργότερα, καλοί μαθητές μου (ναι, συμβαίνει και αυτό!) μου χάρισαν και ενα άλλο, το Firefly. Εντάξει, γνώμη γενικά δεν άλλαξα.

Και το July Morning;

Το ακούγαμε και το συζητάγαμε πρόσφατα με δυο καλούς φίλους και μαζί κουβεντιάζαμε και την ιστορία που λέγαμε και απο κει πήρα την ιδέα να κάνω αυτή την ανάρτηση. Κάποτε χρειάζεται να ασχολούμαστε και με πράγματα που συγκίνησαν (και ίσως συγκινούν ακόμη, ποιος ξέρει) και κάποιους άλλους και όχι μόνο εμάς.

Μπορεί ενα τραγουδάκι απλό, προβλέψιμο, απο αυτά που ίσως να μην μας αγγίζουν τη δεδομένη στιγμή, να είναι εξαιρετικά σημαντικό στην ιστορία κάποιου άλλου δικού μας ανθρώπου.

Να, ακόμη κανείς μπορεί να δει (αν είναι λίγο ευφάνταστος ή αν έχει καλή μνήμη) ένα ζευγαράκι (γύρω στα 21) καβάλα πάνω σε ενα αυτόματο παπάκι, με την κοπέλλα οδηγό και το αγόρι να απολαμβάνει ακόμη το χάδι απο τα μακριά ξανθά μαλλιά, να κρατιέται απο τη μέση της και να ταξιδεύουν (με τη φαντασία τους) σε απίστευτους Ιούληδες.

Μπορεί ίσως να δει παρατημένο το παπί έξω απο το σπίτι της, παρ' ολίγον τραγικό συνεργάτη της ζωής.
Μπορεί να ακούσει τον νεαρό να λέει την συνήθη (της τότε εποχής) φράση του "ε! καλά τώρα!", φράση που είχε (απ' ότι λέγεται) γίνει αγαπημένη της.
Μπορεί πάλι να αφουγκραστεί τη θλίψη απο τον ανεκπλήρωτο έρωτα των δυο νέων, θυσία στο βωμό της γονικής βλακείας (καλά τα γράφω??)
Μπορεί να ακούσει μάλιστα απο τα χείλη της τη φράση "έχεις ακούσει το July Morning? Όταν τ΄ακούς να με θυμάσαι"..

Περίεργο πάντως εκείνο το καλοκαίρι. Παιζόταν πολύ τακτικά και το Julia...
Αφέλεια, είπα, ε?

Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στον καλό μου φίλο Κώστα Αργυρόπουλο που συγκινήθηκε (όπως κι εγώ) όταν άκουσε την ιστορία...

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ...

2009-07-22T19:20:00.008+03:00

Έπρεπε να φτάσει 22 Ιουλίου για να αποκαλύψω μια από τις μεγαλύτερες μουσικές αδυναμίες μου; Όχι βέβαια. Απλά κάθε ανάρτηση που γίνεται εδώ έχει και την αφορμή της. Κάτι μπορεί να είδα, να άκουσα, να θυμήθηκα, είτε εγώ είτε όμως και κάποιος φίλος, έτσι ώστε να δοθεί το έναυσμα για να γραφτεί κάποια ιστορία, ίσως αδιάφορη τις περισσότερες φορές μα σίγουρα γι αυτό το λόγο και πάρα πολύ προσωπική.

Απο τους πρώτους δίσκους που πήρα στην καταναλωτική πορεία μου στο χρόνο, ήταν το Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972). Πρέπει να ήταν γύρω στα 1979 όταν το είχα αγοράσει απο κάποιο μαγαζί (που δεν υπάρχει πια) στην Κέρκυρα, και μάλιστα σε μια θλιβερή εκτύπωση της Minos (απο αυτές που τα μπάσα είχαν χαθεί στο φερι μποτ).

Βέβαια, σε κουβέντα που είχαμε προχτές σχετικά με το δίσκο αυτό, ο καλός μου φίλος Γιάννης μου επεσήμανε χαρακτηριστικά "άργησες δηλαδή να τον ακούσεις", θεωρώντας υπερβολικό το χρονικό διάστημα των επτά ετών απο την κυκλοφορία του εως την ένταξη στη δισκοθήκη μου. Πιθανον.

Ο David Bowie δεν έπαψε ποτέ να είναι ένας απο τους ανθρώπους-καλλιτέχνες που έχουν/είχαν/θα έχουν την ιδιότητα να με συγκινούν μέσα απο το έργο τους. Και μπορεί να έχει περάσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε μια άλλη μουσική κατεύθυνση, την οποία δεν παρακολουθώ (ή καλυτερα, παρακολουθώ αλλά αδιάφορα πια), όμως έργα σαν αυτά της εποχής του Ζιγκι ή ακόμη περισσότερο εκείνη η εκπληκτική τριλογία του τέλους των 70's που κλείνει με το τεράστιο έργο των "τρομακτικών τεράτων", επιστρέφοντας ξανά εκεί, στον ταγματάρχη Τομ, κάνοντας μια απίστευτη "επάνοδο", ε! δεν κυκλοφοράνε και κάθε χρόνο. Απο κει και μετά, πήρα και το Lets Dance.. και σταμάτησα να παρακολουθώ τον κύριο Jones. Πιθανόν να μην φταίει ο ίδιος, αλλά τόσα αριστουργήματα μέσα σε μια δεκαετία, είναι λίγο δύσκολο φαίνεται να τα αντέξω.

Από το (αγαπημένο μου) Ziggy Stardust, διάλεξα (για ποικίλους έως και προφανείς λόγους) το Five Years. Πρώτο πρώτο στο άλμπουμ, σε εισάγει αμέσως στο τι ακολουθεί σε αυτή τη δισκάρα.

Πολλά χρόνια μετά (1993), όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη και στο μαγαζί του Rollin' Under, αγόρασα (κάτω απο το "έκπληκτο" βλέμμα του Μπάμπη) και το Ζίγκι, αυτή τη φορά σε ..cd. Ομολογώ πως το βινύλιο δεν το ξανάκουσα απο τότε, για να μην πω πως μάλλον πρέπει να το χάρισα κιόλας...

Five Years

Pushing thru the market square, so many mothers crying
News had just come over, we had five years left to cry in
News guy wept and told us, earth was really dying
Cried so much his face was wet, then I knew he was not lying
I heard telephones, opera house, favourite melodies
I saw boys, toys electric irons and t.v.s
My brain hurt like a warehouse, it had no room to spare
I had to cram so many things to get everything in there
And so many people, and all the tall-short people
And all the nobody people, and all the somebody people
I never thought I'd need so many people

A girl my age went off her head, hit some tiny children
If the black hadn't a-pulled her off, I think she would have killed them
A soldier with a broken arm, fixed his stare to the wheels of a cadillac
A cop knelt and kissed the feet of a priest, and a queer threw up at the sight of that

I think I saw you in an ice-cream parlour, drinking milk shakes cold and long
Smiling and waving and looking so fine, dont think
You knew you were in my song
And it was cold and it rained so I felt like an actor
And I thought of ma and I wanted to get back there
Your face, your race, the way that you walk
I kiss you, youre beautiful, I want you to walk

Weve got five years, stuck on my eyes
Five years, what a surprise
Weve got five years, my brain hurts a lot
Five years, thats all we 've got
Weve got five years, what a surprise
Five years, stuck on my eyes
Weve got five years, my brain hurts a lot
Five years, thats all weve got
Weve got five years, stuck on my eyes
Five years, what a surprise
Weve got five years, my brain hurts a lot
Five years, thats all weve got
Weve got five years, what a surprise
Weve got five years, stuck on my eyes
Weve got five years, my brain hurts a lot
Five years, thats all weve got
Five years
Five years
Five years
Five years

Προχτές, βρήκα αυτή τη φωτογραφία.. Είναι 1981 και την έχει τραβήξει ο συγχωρεμένος ο Αργυριάδης. Μια ίδια είχε και αυτός, δεν ξέρω τι μας είχε πιάσει τότε και βγαίναμε φωτογραφίες με τα ακουστικά στ αυτιά. Πρέπει να είχε και αυτός ενα ζευγάρι και προσπαθούσαμε να δούμε ποια είναι καλύτερα? Μπορεί. Σύγκριση άμεση δεν μπορούσε να γίνει γιατι ο δικός μου φίλιπς έπαιρνε πενταπολικό βύσμα, ενω ο κενγουντ του γιάννη rca. Παντως, υπάρχει (πρέπει να την έχουν οι δικοί του, διάβολε) παρόμοια και με αυτόν.

Το βινύλιο που παίζει στο συγκεκριμένο σκηνικό, ΕΙΝΑΙ το Ziggy Stardust. Το θυμάμαι πολύ καλά. Είχαμε πάντα την πεποίθηση πως σε αυτό το άλμπουμ, αλλά και στο -θεέ- Aladdin Sane κάτι δεν πήγαινε καλά με την ελληνική ηχογράφηση -πέρα απο την έλλειψη μπάσσων. Σαν να είχε κατι σαν "εκο". Α, βρε Γιαννάκη, τι χρόνια..

...
Πέντε χρόνια..
Κάθε φορά στη ζωή μας. Πέντε χρόνια..
(συνεχίζεται - οπως και όλα)

ΟΙ ΕΠΤΑ ΣΑΜΟΥΡΑ'Ι΄ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΣΠΙΤΙΑ

2009-07-13T00:50:00.007+03:00

Ένα μικρό διάλειμμα από τις μικρές μου αναμνήσεις/ιστορίες για ένα σύντομο ταξίδι του μυαλού σε κάποιον άλλο χώρο, μακρινό τόσο χρονικά όσο και τοπικά.

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για τον μεγάλο Ακίρα Κουροσάβα. Ήδη, έγινε μια ανάρτηση εδώ και πολύ καιρό και σίγουρα θα γίνουν κι άλλες. Και αφού με ενδιαφέρει και η μουσική πλευρά των έργων του, είναι μια καλή ευκαιρία να "γνωρίσουμε" έναν σπουδαίο δημιουργό του 20ου αιώνα, τον Fumio Hayasaka (1914 - 1955) που έφυγε από αυτόν τον κόσμο σε ηλικία μόλις 41 χρονών χτυπημένος από την φυματίωση.

Ποιος ήταν ο Hayasaka?

Ούτε εγω τον ήξερα, όταν πριν από κάποια χρόνια είχα δει σε κάποιο cd του Toru Takemitsu "in memoriam Fumio Hayasaka". Ήταν το Ρέκβιεμ για έγχορδα. Δεν σκέφτηκα να ψάξω σε μια εγκυκλοπαίδεια μουσικής που έχω, μια και δεν είχα ξανακούσει το όνομα.

Ακόμη κι όταν σε κάποιο (κρατικό προφανώς!) κανάλι είχα δει τους Επτά Σαμουράι δεν είχα μπορέσει να καταλάβω ποια μεγαλοφυΐα είχε συνθέσει αυτή την εξαιρετική μουσική που ακούγονταν σε αρκετά σημεία της εκ των 10 κορυφαίων ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου. Γιαπωνέζικα δεν έχω μάθει και ούτε πρόκειται φυσικά. Έτσι, μέσω διαδικτύου, κάποια στιγμή, έμαθα όσα μπορούσα (που λέει ο λόγος) γι αυτή τη μουσική ιδιοφυΐα που επηρέασε τόσο τον Τακεμίτσου όσο όμως και μια άλλη αδυναμία μου, τον Μασάρου Σάτο.

Νομίζω πως η παραπάνω παραπομπή με το έργο του Χαγιασάκα, είναι αρκετή για να δείξει τη μεγάλη του αξία.

Είχα βρει έργο του, απο τη Naxos, το Νοέμβρη του 2005. Λίγο μετά, βρήκα και τη μουσική απο τους Επτά Σαμουράι (απο το διαδίκτυο).

Ομολογώ πως θα ήθελα να πω πάρα πολλά πράγματα τόσο για την ταινία, όσο και τις εικόνες που δημιουργεί αυτή η ταπεινά μεγαλειώδης μουσική του Hayasaka.

Nα πω για τη μάχη του δίκαιου με το άδικο, για τους λίγους ρομαντικούς που πεταμένοι στα αζήτητα είναι πρόθυμοι μέσα και στα ελαττώματά τους και τις αδυναμίες τους πάντα να προσφέρουν την υπηρεσία τους στους αδύναμους, για την εξέλιξη των κοινωνιών και των ευαισθησιών των καθημερινών ανθρώπων, γι αυτούς που υπερασπίζονται δικαιώματα, στοιχειώδη - αυτονόητα - κεκτημένα...

Όμως, δεν μπορώ.

Κάθησα απόψε να χαζέψω -στην κυριολεξία!- λίγο στην τηλεόραση και τυφλώθηκα. Μα, στο ένα κανάλι είχε κάτι γυαλιστερά φορέματα και φαντεζί κορμιά του ηρωδείου (μελλοντικά) και σε ένα άλλο είχε ..φωτιές! Στην αρχή μάλιστα, νόμισα πως ήταν η νέα έγχρωμη (!) έκδοση της αρχής των 7 Σαμουράι, εκεί που οι ληστές κάνουν τις ληστρικές επιθέσεις στους αγρότες, μετά όμως κατάλαβα πως τα σπίτια που έβλεπα ήταν χάρτινα και η κοπέλα που έλεγε "σήμερα η πόλη μας γιορτάζει" δεν μιλούσε γιαπωνέζικα...

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ (ΑΔΙΚΑ) ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΛΙ ΤΟΙΧΟΥ

2009-07-10T11:34:00.009+03:00

Ένα απο τα συγκροτήματα που λάτρεψα στην κυριολεξία απο την στιγμή που το βινύλιο με τη βελόνα του πικάπ επάνω του πήρε τις πρώτες στροφές στο πλατώ, ήταν οι Moffs. Ιδρυτική φιγούρα ο Τom Kazas - ελληνικής καταγωγής- φοβερός μουσικός και εξαίρετος άνθρωπος. Περισσοτερα θα μπορούσε να μας πει ο Σπύρος Χυτήρης, μια και τον είχε γνωρίσει και του είχε πάρει συνέντευξη όταν είχε έρθει στην Ελλάδα. Ο Σπύρος, φοβερό ταλέντο στο ψυχεδελικό σκίτσο, είχε φτιάξει σε στυλ κόμικ την ιστορία του Another Day in the Sun. O Kάζας, μόλις του το είπε ο Σπύρος... μουρλάθηκε! Ήθελε πάση θυσία να το δει.. Ο καλός μου συμμαθητής, μέσα στις (πολλές) υποχρεώσεις της τότε εποχής, το ...ξέχασε!

Δεν είμαι σίγουρος πως και πότε ακριβώς πήρα το αριστούργημα που λέγεται Labyrinth (1988). Θα ήταν 1989; 1990; Το είχα αγοράσει απο το RU ή μου το είχε φέρει ο Σπύρος;Έχουν περάσει ανελέητα τα χρόνια. Όμως..

Όμως, οι Λαβύρινθοι είναι χώροι που είναι φτιαγμένοι για να χάνεσαι κα σε εναν απο τους τοίχους του αυτού του λαβύρινθου είναι το Tapestry. Αυτό το απίστευτο - το μοναδικό - το ατελείωτο - το βάλτε το όταν θα πεθαίνω- κομμάτι. Και δεν είναι μόνο η μουσική.. Ειναι και οι στίχοι.

Tapestry

Feel - the sun-drenched silent night
Weave - your life-long Tapestry

Rise - as the threads are paths for you
Move - in a ritual dance of life

Come - as the lotus spreads itself
Watch - as the pattern makes itself

Lie - as the final seeds are sown
Die - as the final stitch is sewn

Θυμάμαι, όταν πήγαινα -μικρός- στο σπίτι των παππούδων μου (των γονιών του πατέρα μου), ένα αρκετά παλιό χαλί τοίχου, μπάντα, όπως τη λέει η μητέρα μου. Ήταν στον τοίχο δίπλα απο το κρεββάτι και απεικόνιζε σκηνές με κάποια όαση ίσως, καμήλες, φοίνικες, τέτοια πράγματα. Παρά τη φθορά του χρόνου μπορούσε να διαπιστώσει κανείς πως ήταν εξαιρετικά κεντημένο. Κάποια απλά τέτοια πράγματα είχε σώσει η γιαγιά μου, όπως κάποια πιάτα (πολύ καλής ποιότητας) και κάποια ποτηράκια της ρακής. Αναμνήσεις μιας άλλης, παλιότερης ζωής που είχε χαραχθεί στην ψυχή της, όχι όμως με την ψευδαίσθηση μιας μετεμψύχωσης, αλλά με έντονα σημάδια, όπως αυτά που αφήνει ο καλλιτεχνης πάνω σε ένα τέτοιο, ανατολίτικο χαλί, αλλάζοντας ανάλογα με το σχέδιο που έχει στο μυαλό του τα χρώματα των κλωστών.

Ακόμη, θυμάμαι πως τα καλοκαίρια που με έστελναν οι γονείς μου εκεί στα παππούδια, δεν γνώριζα αυτό που μου είναι πολύ οικείο πλέον: την αυπνία. Αρκούσε να χαζέψω λίγο στο χαλάκι και ...σαν να σηκωνόταν άμμος απο το τοπίο που απεικονίζονταν, σιγά σιγά τα μάτια μου έκλειναν και κοιμόμουν ήσυχος και πιθανόν ευτυχισμένος.

Ακόμη και τη χρονιά που η γιαγιά μου ήταν στα τελευταία της στο νοσοκομείο, είχα δει το χαλί εκεί, στον τοίχο. Πάντα το ίδιο φθαρμένο και πάντα το ίδιο ζωντανό..

Βέβαια, ήδη είχα διαπιστώσει αρκετές απουσίες απο το σπίτι. Κάποια έπιπλα, ενα παλιό ψυγείο (απο αυτά που παίρνανε πάγο, καμάρι του παππού μου όσο ζούσε - αλλά δυστυχώς και φετίχ των κυνηγών παλαιών αντικειμένων), όλα τα τραπεζομάντηλα και τα σεμέν, την κρεμαστή ψωμιέρα.. Και ακόμη, τη μεγάλη μου αδυναμία (και του πατέρα μου): το παλιό ραδιόφωνο...

Όμως, το χαλί εκεί. Σταθερό. Ίσως και να μην το είχαν προσέξει οι ..όσοι τέλος πάντων είχαν τη δυνατότητα να μπανοβγαίνουν στο σπίτι με το πρόσχημα πως φροντίζουν την κυρά Ευδοκία, πέρα απο τους λίγους, ελάχιστους αγνούς ανθρώπους που πραγματικά της στάθηκαν.

Εκείνο το βράδι που βρέθηκα στα Τρίκαλα, πήγα για ύπνο στους άλλους μου παππούδες (συγχωρεμένους πιά), τη γλυκιά μου γιαγια Σπυριδούλα και τον αξέχαστό μου παππού Βαγγέλη. Δεν μου πήγαινε να κοιμηθώ στο άδειο σπίτι. Πιθανόν αυτό να ήταν και μια λάθος κίνηση.

Φυσικά, και η γάτα της εκεί ήταν, άρα μπορώ να πω πως θα είχα καλή παρέα, αλλά και πάλι αν μάθαινε πως την είχα βάλει μέσα στο σπίτι (κάτι που απαγόρευε αυστηρά) θα στενοχωριόταν (που λέει ο λόγος). Η γάτα παρεπιπτόντως, δεν της κράτησε ποτέ κακία και όσοι βρέθηκαν στην κηδεία ακόμη βουρκώνουν όταν θυμούνται πως ξαφνικά εμφανίστηκε απο τον κήπο και προχωρούσε μπρος απο την πομπή ως το νεκροταφείο...

Όταν αποφάσισε ο πατερας μου να νοικιάσει το σπίτι, πήγε να πάρει τα πράγματα που είχαν απομείνει. Μια φορητή τηλεόραση - ασπρόμαυρη (την εποχή της έγχρωμης tv ποιος θα νοιαζόταν γι αυτήν;) και μια ξύλινη βαλίτσα (προπολεμική του παππού, με ενα θησαυρό μέσα)..

Όμως το χαλί, ΠΟΥΘΕΝΑ. Ξέρω πως κάποιος τελικά το εντόπισε. Ίσως το είχε σταμπάρει απο πιο παλιά και απλά περίμενε την ευκαιρία. Και ο θησαυρός (που είπα πριν) στην βαλίτσα γλύτωσε γιατι δεν ήταν φυσικά χρήματα ή ..λίρες, αλλά ΒΙΒΛΙΑ. Εεε.. το χαλί έχει άλλη "γοητεία" βλέπεις.

Αλλά μια και λατρεύω τα παραμύθια της ζωής, προτιμώ να πιστεύω -εγκλωβισμένος σε έναν αφελή συναισθηματισμό- πως το χαλί τύλιξε τη γιαγιά μου για το ταξίδι της και χάθηκε μαζί της, λες και τελικά αυτό το χαλί, αυτό το άλλοτε κομψοτέχνημα, δεν ήταν τίποτε άλλο απο την ίδια τη ζωή...

ΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2009-07-05T11:35:00.003+03:00

Ναι, είναι μια πάρα πολύ έντονα συναισθηματική δραστηριότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που γενικά αποφεύγουν να δουν φωτογραφίες του παρελθόντος - εννοώ δικές τους ή δικών τους ανθρώπων, ίσως γιατί είναι ασήκωτο το φορτίο των αναμνήσεων που θα επιστρέψουν μέσα απο αυτές. Βλέπει κανείς τις αλλαγές, μετρά τις απώλειες, θυμάται τα όνειρα...

Στη σημερινή ανάρτηση, ένα τραγούδι των τούρκων Yabancılar, του 1967. Το τραγούδι τιτλοφορείται Ağıt (θρήνος, μοιρολόι) και αποτελούσε την μια πλευρά στο μοναδικό 45άρι που κυκλοφόρησαν οι "Ξένοι" (μια και αυτό σημαίνει το όνομα του γκρουπ). Και τα δυο τραγούδια βρίσκονται στην εξαιρετική συλλογή Altın Mikrofon (το Χρυσο μικρόφωνο) που περιλαμβάνει καλλιτεχνες που έπαιρναν μέρος στον ομώνυμο μουσικό διαγωνισμό..

Hem okudum hemi yazdim,
yalan Dünya senden bezdim!
Dağlar koyağını gezdim,
yiten yavru bulunur mu?

Να μην λησμονήσω να γράψω πως τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική δεν είναι του συγκροτήματος, αλλά παραδοσιακοί, είναι ενα μοιρολόι.

Ειναι η μητέρα που λέει στην αρχή "το έχω ακούσει και έχει γραφτεί, απατηλέ κόσμε πως λες ψέματα".. και στη συνέχεια "μήπως βρήκατε το μικρό μου κουταβάκι", αναφερόμενη στην απώλεια του παιδιού της.

Το κανονικό ποίημα είναι αρκετά μεγαλύτερο και έχει όλη τη ιστορία, απλώς το συγκρότημα έδωσε τη δική του ψυχεδελική εκδοχή και το αποτέλεσμα ειναι εκπληκτικό.

Ας πούμε πως οι Yabancilar έδωσαν κάτι σαν αυτό που έκανε η μεγάλη Μαρίζα Κωχ στις αρχές της δεκαετίας του '70, με εκείνη τη φανταστική σειρά των έργων της (υπο την έννοια της "προχωρημένης" διασκευής, και όχι μόνο με στοιχεία της μουσικής παράδοσης - εκεί υπάρχουν και άλλα πολύ σημαντικά ονόματα).

Μου άρεσε πολύ η σειρά παλαιών (κυρίως) φωτογραφιών που έβαλε αυτός που το ανέβασε στο διαδίκτυο, εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης. Και επειδή είμαι και λίγο εγωιστής, βάζω και μια δική μου στην ταράτσα του σπιτιού μου. Είναι 1965 και φυσικά είναι ο παππούς μου που είναι πίσω απο το φακό και η φωνή του που είναι στ αυτιά μου.

ΕΝΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΙΣΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΕΓΓΡΑΦΗ

2009-06-30T21:32:00.005+03:00

Την ίδια μέρα που ξεκίνησε η καλή μου κυρία Μαίρη για το μεγάλο της ταξίδι, διάλεξε να (συν)ταξιδέψει ο μεγάλος Sky Saxon. Τι να πω εγω γι αυτή τη φοβερή μορφή??
Θυμάμαι όταν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το ομώνυμο των Seeds, το Web of Sound και το Future.. Είχε "αναλάβει" η Music Box αυτό το θεάρεστο έργο, εκεί στα τέλη των '70 - αρχές '80.
Θυμάμαι πως βάζοντας το άλμπουμ στο πικάπ, είχα πάθει ενα σοκ νομίζοντας πως η βελόνα του είχε χαλάσει. Ήταν η εποχή που ψάχναμε με όλους αυτούς τους φίλους, που κατα διαστήματα αναφέρω εδω, καλές εγγραφές, σε μια μάταιη αλλά και ακίνδυνη αναζήτηση του τέλειου. Και ξαφνικά ....I can't seem to make you mine αναμεσα απο άπειρα χρατς χριτς...
Κι όμως...
Η ενέργεια που έβγαινε-και γαμώ το, ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ!!- απο αυτό το ταπεινό, κακογραμμένο βινύλιο είναι πέρα απο κάθε λέξη.
Κάθε φορά που βάζω να ακούσω -απο το βινύλιο πάντα - το Pushin' too Hard αισθάνομαι πως επιστρέφουν όλα και όλοι εκεί που είχαμε αποχωριστεί..

You're pushin' too hard, uh-pushin' on me
You're pushin' too hard, uh-what you want me to be
You're pushin' too hard about the things you say
You're pushin' too hard every night and day
You're pushin' too hard
Pushin' too hard on me (too hard)

Well all I want is to just be free
Live my life the way I wanna be
All I want is to just have fun
Live my life like it's just begun
But you're pushin' too hard
Pushin' too hard on me (too hard)

Well, better listen girl to what I'm tellin' you
You better listen girl, or we are through
You better stop all your foolin' around
Stop your runnin' all over town
'Cause you're pushin' too hard
Pushin' too hard on me (too hard)

Well I know there's a lotta fish in the sea
I know some would-uh stay by me
So if you don't think I'm gonna try
You better ask yourself the reason why
'Cause you're pushin' too hard
Pushin' too hard on me (too hard)

Pushin' too hard, pushin' too hard
Pushin' too hard, pushin' too hard
Pushin' too hard, pushin' too hard
Pushin' too hard on me (too hard)

Πάντα είχα την απορία τι ήταν εκείνος ο θόρυβος σαν σπασμένο ποτήρι στα μισά του τραγουδιού. Και μάλιστα, υπήρξε εποχή (εκεί στα μισα του '80) που όταν άκουγα κάποιον αντίστοιχο θόρυβο στη γειτονιά, περίμενα πως θα άκουγα και το τραγούδι.
Η απορία μου λύθηκε βλέποντας αυτό το βιντεάκι (απο την αμερικάνικη σειρά "πεθερές" του 1966 - όταν δηλ. γράφτηκε το τραγούδι)...
Στο καλό Richard Marsh, και να προσέχεις εκεί ψηλά που θα πετάς τα ντέφια σου!!!

ΦΙΛΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ, ΜΑΚΡΥΝΗΣ, ΟΜΩΣ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΕΠΟΧΗΣ

2009-06-25T22:23:00.008+03:00

Δεν σκόπευα να κάνω κάποια ανάρτηση απόψε. Ίσως με κούρασε η προηγούμενη, μια και ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Όμως, είναι υποχρέωσή μου να αποχαιρετήσω έναν άνθρωπο και μέσα απο αυτό το ιστολόγιο.

Δεν θυμάμαι ειλικρινά, πως ξεκίνησε αυτή η φιλία των γονιών μου με αυτή την οικογένεια. Απο τα πολύ παιδικά μου χρόνια (αδιάψευστος μάρτυρας οι άπειρες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής) αυτό το ζευγάρι ήταν απο τις εικόνες, τους ήχους, τις μυρωδιές που ακόμη έχω στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Βέβαια, ο θάνατος του Σωφρόνη χώρισε άσπλαχνα τους δυο αυτούς πολυαγαπημένους ανθρώπους εκεί γύρω στα μέσα του '70. Ενας γλυκύτατος και αξιοπρεπέστατος δάσκαλος..

Θυμάμαι όταν γεννήθηκε ο αδελφός μου, το Μάρτη του '71. Αυτοί οι άνθρωποι με είχαν πάρει στο σπίτι τους, να με φιλοξενήσουν και με είχαν καλύτερα κι απο παιδί τους. Να καθήσω να διαβάσω τα μαθήματά μου, χωρίς να μου λείψει τίποτε που θα με έβγαζε απο την ..καθημερινότητά μου. Βέβαια, η χαρά μου που -επιτέλους- είχα αποκτήσει αδελφάκι, με είχε κάνει να βάλω σε δευτερη μοίρα το εξαιρετικό φαγητό της κυρίας Μαίρης, είχα ξεχάσει τόσα χρόνια τις διδακτικές ιστορίες του κυρίου Σωφρόνη και τα παιχνίδια που παίζαμε με τον γιο τους Νίκο, μεγαλύτερό μου αλλά χρυσό παιδί - πάντα. Η Νούλη, η κόρη τους, "σνόμπαρε" τα πιτσιρίκια!!

Βλέπεις, ήταν αρκετά δύσκολο να ξεσηκωθούν οι γιαγιάδες απο τα Τρίκαλα, είχαν τα δικά τους προβλήματα και να μην ξεχνάμε, ήταν 1971 και οι μετακινήσεις δεν ήταν 2-2,5 ώρες, αλλά ολόκληρο ταξίδι που ήθελε πολύ σκέψη...

Όμως, εστω και γι αυτό το "λίγο" διάστημα που χρειάστηκε, είχα γονείς. Αυτούς τους φανταστικούς ανθρώπους.

Τα τελευταία 10-15 χρόνια, οι ρυθμοί της ζωής μου, όλα αυτά που αλλάζουν χωρίς να το πάρεις καλά καλά είδηση, με είχαν φέρει μακρυά, πολύ μακρυά απο την ευγενική κυρία Μαίρη. Ερχόνταν επίσκεψη στους γονείς μου βέβαια, όχι ακριβώς τακτικά όσο παλιά, αλλά ερχόνταν. Με τα λούσα της, την ευγένειά της και πάντα με εκείνο το απίστευτο χαμόγελο...

Τι θυμήθηκα τώρα...

Εκείνο το μεσημέρι του Μάρτη, τότε που είχε γεννηθεί ο Γιώργος, κάποιος (τώρα η μνήμη μου κάνει νερά) , ποιός όμως, ο πατέρας μου, ο κύριος Σωφρόνης, η κυρία Άννα -άλλος άγιος άνθρωπος..-.. δεν θυμάμαι, μου είχε κάνει δώρο ένα αεροπλάνο απο τα συναρμολογούμενα που μου άρεσαν -απο τότε- μανιωδώς.

Αποτελεί βέβαια μια εντελώς διαφορετική ιστορία η ενασχόλησή μου με αυτό το χόμπι, όμως τότε, ήταν η απλή λύση για να μου κάνουν συγγενείς και οικογενειακοί φίλοι δώρο.
Το συγκεκριμένο αεροπλανάκι (ενα Wellington 1/72 της Airfix - σε μαύρο πλαστικό) το θυμάμαι σαν τώρα, όπως θυμάμαι πως το κολλούσα άτσαλα (δεν χρησιμοποιούσα ακόμη χρώματα τότε εννοείται) στην κυριολεξία ξαπλωμένος στο πάτωμα του σαλονιού της κυρίας Μαίρης, ακριβώς σαν να ήμουν σπίτι μου.

Το δώρο αυτό αποτελούσε φαίνεται μέρος κάποιου είδους "ψυχοπαιδαγωγικής" μια και κάποιος πιθανόν να είχε ενημερώσει - λανθασμένα- τους γονείς μου πως το καινούργιο παιδί θα προκαλούσε συναισθηματικά κενά στο μεγαλύτερο. Στην περίπτωσή μου, όμως, αυτά ήταν μαλακίες και συγγνώμη κι όλας. Απο την πρώτη στιγμή που είδα τον αδερφό μου, είχα στην κυριολεξία ξετρελλαθεί απο τη χαρά μου!! Είχα επιτέλους τη δική μου παρέα!!!

Και αυτό το είχε καταλάβει η κυρία Μαίρη, απο την πρώτη στιγμή...

Όπως κι εγω σήμερα το μεσημέρι περνώντας έξω απο ένα γραφείο τελετών και ενώ συνήθως το αποφεύγω, γύρισα ενστικτωδώς το βλέμμα μου προς τα κηδειόσημα και αναγνώρισα το όνομα που ήταν στο ένα απο αυτά.

Ξέρετε τι μου άρεσε? Δεν έγραφε ηλικία. Και πολύ σωστά. Δεν έχουν ηλικία ούτε τα χαμόγελα, ούτε οι καλοί άνθρωποι.

Το αριστουργηματικό Magnificat του εκ των κορυφαίων σύγχρονων συνθετών, εσθονού Arvo Pärt συντροφιά όχι μόνο στο ταξίδι σου, αλλά και στις αναμνήσεις που ξεπηδούν απο τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Κυρα Μαίρη, καλό ταξίδι...

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ (ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΛΑ ΤΗΣ ΤΟΤΤΕΝΑΜ)

2009-06-24T20:48:00.016+03:00

Τι στην ευχή σημαίνει ο τίτλος, θα μπορούσε να αναρωτηθεί ο αποψινός επισκέπτης. Και θα είχε δίκιο. Και ποια είναι τέλος πάντων η σχέση του τραγουδιού της ανάρτησης (είπαμε πως η μουσική είναι το κυρίαρχο θέμα σε αυτό το μπλογκ, άντε και μερικές φωτογραφίες) με το δρόμο ή καλύτερα την άκρη του και κυρίως τι σχέση έχει η ... Τόττεναμ με όλα αυτά?

Κανονικά, σαν ενας καλός οικοδεσπότης αυτού του ιστολογίου, θα έπρεπε να εξηγήσω τα πάντα απο την αρχή, αν υποθέσουμε πως κάποιος έθετε ένα τέτοιο θέμα.

Ας δούμε αν θα τα καταφέρω.
Πρώτα πρώτα, η Τόττεναμ.

Το καλοκαίρι του 1972, ο Ολυμπιακός αποκλείει για τα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ την Κάλιαρι (των μεγάλων Ρίβα, Ντομενγκίνι και με προπονητή τον Φάμπρι) με δυο νίκες. Παιδάκι, 12 χρονών, παρακολουθώ και τους δυο αγώνες στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση. Δεύτερος γύρος, και ο Ολυμπιακός κληρώνεται με την τεράστια -τότε- Τόττεναμ. Κάνω όλα τα μαθήματά μου το απόγευμα, και κάθομαι με τον πατέρα μου να δούμε το παιχνίδι (σε περιγραφή Γ.Διακογιάννη) απ ευθείας απο το White Hart Lane. Η παρέα του Μαρτιν Τσιβερς παίζει ποδόσφαιρο απο άλλο πλανήτη και το σκορ φτάνει στο 4-0. Λίγο πριν το τέλος, δίνεται και ενα πέναλτι ακόμη στους εγγλέζους, το εκτελεί ο Πίτερς, αποκρούει ο Κελεσίδης, δίνει επανάληψη ο -κακός- διαιτητής, το ξανααποκρούει (το μπλόκαρε, για την ακρίβεια) ο Κελεσίδαρος. Ήταν η πρώτη φορά που είδα να τσαντίζεται ο πατέρας μου για ποδοσφαιρικό αγώνα. Και η τελευταία. Στον επαναληπτικό, κερδίζει 1-0 ο Ολυμπιακός (με γκολ του Αργυρούδη) και αποκλείεται.

Θυμάμαι ακόμη και τώρα εκείνο το βράδι της συντριβής, με τους εγγλέζους να έχουν ένα -ετσι μου είχε φανεί- υπεροπτικό στιλ. Θυμάμαι ακόμη και τη διαρρύθμιση του δωματίου - τριανταεφτά χρόνια μετά - αλλά γι αυτό δεν φταίει η Τόττεναμ, αλλά η κατα κανόνα -ίσως όμως ενίοτε και επιλεκτική - φωτογραφική μου μνήμη που μου επιτρέπει να θυμάμαι λεπτομέρειες. Κάτι που δεν ίσχυε με τον ίδιο τρόπο και για τα μαθήματα. Τότε ήταν άλλωστε η χρυσή εποχή της παπαγαλίας, αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι αυτό, τουλάχιστον απόψε. Μην ξεχνάμε και το όλο πλαίσιο της τότε εποχής.

Ξανασυναντηθήκαμε με τους Spurs - το παρατσούκλι της Τόττεναμ, αρκετά σαββατα, τότε που η τηλεόραση έδειχνε (μαγνητοσκοπημένο) κάποιο παιχνίδι της πρώτης κατηγορίας της αγγλίας. Δεν ένοιωθα αντιπάθεια, αλλά εάν έδειχνε αγώνα στον οποίο είχε χάσει, ε! Ψιλοχαιρόμουν! Ίσως βέβαια να ήταν και νευρική αντίδραση μια και σάββατο μεσημέρι έβγαινε όλη η κούραση του σχολείου. (Τότε κάναμε μάθημα και τα σάββατα - χώρια ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός..)

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε μια σειρά απο κοσμοιστορικά γεγονότα - τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε προσωπικό επίπεδο... Πολυτεχνείο, Εισβολή στην Κύπρο, μεταπολίτευση, ΠΑΣ Γιάννενα, εφηβεία, έρωτες, Πανεπιστήμιο, έμφραγμα του πατέρα μου, απορρίψεις, καινούργιοι φίλοι, ενδιαφέροντα...

Τακτικός "θαμώνας" των άρθρων του "Ηχου" και της "Μουσικής", διαβάζω τακτικά, ξανά και ξανά κάθε διθυραμβικό σχόλιο για κάποιο νέο γκρουπ. Κάποια στιγμή, σε εναν μουσικό απολογισμό (τι εποχές!!!) πέφτω επάνω σε ενα συγκρότημα με ένα περίεργο όνομα. Ελάχιστα χρόνια μετά, ο καλός μου φίλος Λάκης μου δίνει τη δυνατότητα να ακούσω το δίσκο και η περιέργειά μου πλέον μετατρέπεται σε εκείνο το φοβερό/υπέροχο/θλιβερό συναίσθημα που εκφράζεται με τη φράση "πρέπει να το βρω να το αγοράσω"...

Το συγκρότημα ήταν οι WAH! του εξαιρετικού Pete Wylie (μαζί με ΜcCullogh και Cope ότι καλύτερο είχε βγει απο το Λίβερπουλ - μετά τους Μπιτλς) και το άλμπουμ NAH=POO-The Art of Bluff (1981). Θυμάμαι πως και ο Λάκης είχε επικεντρωθεί σε 2-3 τραγούδια - του άρεσε βέβαια όλο το άλμπουμ- και συγκεκριμένα στο Other Boys, στο Seven Minutes to Midnight (που παρ' ολίγον να ήταν αυτό στην αποψινή ανάρτηση), και φυσικά στο... Somesay.

Γραμμένο αρκετά πιο πριν, πέρασε απο διάφορες εκδόσεις, πριν εμφανιστεί στην καλύτερη, -κατ εμέ- αυτή του βινυλίου.
Δεν ξέρω το λόγο, αλλά οι στίχοι, όπου κι αν έψαξα, αναφέρονται στην έκδοση του 12ιντσου. Τι διαφορά εχει:
Πρώτ΄απ' όλα η διάρκεια. Στην έκδοση αυτή υπερβαίνει τα 3μισυ λεπτά. Στο lp είναι γύρω στα 6, και περιέχει το σολάρισμα της κιθάρας και το παιχνίδισμα στο μπάσο - απίστευτο.
Και δεύτερον, οι στίχοι.. Στο άλμπουμ είναι απείρως πιο πικροί...
Τι να κάνω λοιπόν..
Ας βάλω το "βίντεο" απο το youtube (που έχει την έκδοση του 12ιντσου) με τους αντίστοιχους στίχους και στη συνέχεια την αγαπημένη μου του δίσκου - με τις απαραίτητες σημειώσεις..

SOMESAY

Somesay they offer a choice... Somesay - to fall or be pushed Somesay we must end up nowhere But they - their lives must be hushed!

Tired of looking in mirrors, seeing things I'll never be...
Angry with the figureheads who send us up blind alleys...
Bug guns come blasting - I'll have to stay and fight...
Big hooks are coming and the little fish they bite.

Somesay: "these things aren't for long."
Somesay - but history will tell.
Somesay - what's happened is just the start.
Somesay - less pain when we yell!

Talk about the future, listen to the past
Dance dance dance dance to the music of the last chance man
He's died a dozen deaths - he'll die a dozen more
Trouble from the start with a mind like yours

Somesay: "The truth is in check." Somesay: "It's black or it's white." Somesay - the secret's to not turn back... Somesay - STAY! it's time for the fight! Fight the liars! Fight the liars! - Ain't it the truth!

Kαι η έκδοση του lp:

Εδώ, παίζει πολύ, πάρα πολύ η φράση "Ι'm wasting my life..". Φράση που την έχω ξεστομίσει -δίκαια ή άδικα, δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή- πάρα πολλές φορές..

Πέρασαν κι άλλα χρόνια.
άλλα κορίτσια, πτυχίο, στρατός, εμπειρίες, άλματα, θάνατοι... επιστροφή στα παλιά λημέρια.
Το βινύλιο όμως δεν ήταν ακόμη στο σπίτι μου. Ήταν 1986 Νοέμβρης. Δεκατέσσερα χρόνια μετά τη γνωριμία μου με την Τόττεναμ.
Με περίμενε υπομονετικά στο HMV του Λονδίνου. Είχε δοθεί απο τον Οκτώβρη ένα ποσό σε αγγλικές λίρες (δύσκολη η συναλλαγή τότε) και μια λίστα με 4-5 βινύλια-φετίχ σε ενα πρόσωπο που θα αναλάμβανε την αγγαρεία να τα βρει και να τα αγοράσει για λογαριασμό μου. Και βέβαια, λίγους μήνες αργότερα, θα τα έφερνε εδώ.
Ο παππούς του συγκεκριμενου ανθρώπου, αλλά και όλη η οικογένεια, είχαν άμεση σχέση με τη ..μισητή Τόττεναμ. Απο κει έμαθα και για το όνομα του γηπέδου. Και απο κει συνειδητοποίησα - μια και ουδέποτε με είχε απασχολήσει - πως το "χαρτ" δεν ήταν heart (καρδιά) αλλά Hart . Δηλαδή ενα -πολύ γνωστό μου- ...επίθετο.
Τα βινύλια και μεταξύ αυτών οι WAH! παραδόθηκαν με -αρκετή- καθυστέρηση στα χέρια μου. Ομολογώ πως ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Θεωρούσα τα χρήματα ήδη χαμένα.
Η συνάντηση, κάποιο πρωί του καλοκαιριού του '87 στο δρόμο στις αλυκές, ήταν πολύ φορτισμένη. Πρέπει να τραυλισα κανα δυο φορές "δεν τα θέλω", αλλά τα πήρα τελικά. Ακόμη και λίγες πέννες -τα ρέστα- ήταν εκεί μέσα.
Δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω μου. Φοβήθηκα πως εκεί, στην άκρη του δρόμου, θα έβλεπα τη φανέλλα της Τόττεναμ ξανά - όπως εκείνο το εφιαλτικό βράδι..
..για φαντάσου, έχουν περάσει κιόλας 22 χρόνια..

ΑΠ' ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΩΣ ΤΙΣ ΕΞΙ...

2009-06-22T22:23:00.006+03:00

Απόψε, ένα εξαιρετικό συγκρότημα, εκείνης της μοναδικής - και αξεπέραστης - εποχής των βρετανικών '60s, οι Pretty Things στο υπέροχο (φτωχά τα λόγια, τόχουμε ξαναπεί) Midnight to Six Man, απο το άλμπουμ "Get the Picture" του 1966.

Και τι δεν μπορούσες να δεις εκείνη τη χρονιά, αν ζούσες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Kinks, Beatles, Rolling Stones, Them, Yardbirds, Animals, John Mayall ... για να αναφέρω λίγα μόνο ονόματα..

Και ανάμεσα σε αυτά, το γκρουπ που πήρε το όνομά του απο ενα τραγούδι του Μπο Ντίντλι, που ίσως δεν έφτιαξε το ίδιο όνομα-μύθος με τους προαναφερόμενους, όμως και αυτό σηματοδότησε με την παρουσία του τα τότε δρώμενα.

Όπως συνέβη και με τη δική μου σχέση με αυτό το γκρουπ. Σε δευτερη μοίρα αρχικά (σιγά μωρέ τώρα, ποιοι Πρίτι Θινγκς). Η προσέγγιση (και αναπόφευκτα το ..σοκ) ήρθε μέσω του αριστουργηματικού S.F. Sorrow που σημαίνει πως δεν ακολούθησε τη φυσιολογική σειρά της δισκογραφίας.

Μα.. για μισό λεπτό!

Δεν μπορεί να υπάρχει σειρά σε κάτι που το ερωτευόμαστε! Δεν μπορούμε πάντα να ελέγχουμε συναισθήματα και διαθέσεις. Δηλαδή κάποιος που γνώρισε τους Μπιτλς απο το Sgt. Pepper's και τους λάτρεψε απο αυτό ή τους Κινκς απο το Something else, τι έχασε?

Ίσα ίσα, χτίστηκε πιο γρήγορα μια σχέση αληθινή, μια σχέση πάθους.

Μidnight to Six Man

I'll never see
The people I know
In the bright lights of day
So how can I say
That you're any friend of mine
See you any time
I'm feelin' fine
Midnight till six
Well that's my time
That's your time

Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six

I sleep through the day
I wake around four
But I always feel down
Never get off the floor
Till the night comes around
See you downtown
Yeah take in some sound
Baby we'll score
Oh tell me some more
Tell him some more

See you downtown
Yeah take in some sound
Baby we'll score
Oh tell me some more
Tell him some more

Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six
Midnight, midnight to six

Ο Phil May στο τραγούδι αυτό περιγράφει, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό απο το περιεχόμενο των στίχων, την καθημερινότητα ενός μποέμ τύπου ή έστω - για να γίνω πιο πεζός - ενός που έχει εξασφαλισμένη την (καλή) ζωή του. Βέβαια, και τώρα αν βγει κανείς απο Παρασκευή ή Σάββατο βράδι ή βρίσκεται σε διακοπές, η εικόνα πρέπει να είναι "οικεία". Τουλάχιστον έτσι μαθαίνω.

Όμως εμένα, που να με πάρει ο διάβολος, ο τίτλος με παραπέμπει αλλού... Στις νυχτερινές βάρδιες, για παράδειγμα, που έκανε ο πατέρας μου στον ραδιοφωνικό σταθμό, τότε, τα χρόνια που έπρεπε να υπάρχουν τεχνικοί σε 24ωρη βάση. Ή στις νυχτερινές βάρδιες που κάνουν μέχρι σήμερα τόσοι και τόσοι άνθρωποι του μόχθου.. Και αρκετές φορές, για ψίχουλα. Για να ζήσουν την οικογένειά τους.

Όχι πως και η πρωινή βάρδια δεν έχει τα δικά της.. Άσε που καμιά φορά γίνεται και "αμοντάριστο πλάνο"... Και τότε, τα πράγματα δεν είναι καθόλου "pretty"...

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ (ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΖΕΥΟΥΝ)

2009-06-19T21:36:00.004+03:00

Μια μουσικός που για αρκετά χρόνια ήθελα πολύ να δω, ήταν η Márta Sebestyén. Θυμάμαι είχα πάθει πλάκα - οπως και αρκετοί γνωστοί - με τη διασκευή (αν μπορεί κανείς να την πει ετσι) του ηπειρώτικου τραγουδιού "Ελένη" και το ωραίο πλέξιμο που είχε φτιάξει με το ιρλανδέζικο "Leaving Derry Quay". Άρχισε να γίνεται πιο γνωστή χάρη στη συμμετοχή τραγουδιών της στη μουσική του "Άγγλου ασθενή".

Εξαιρετική μουσικός με ευρύτατη παιδεία - και όχι μόνο μουσική, έχει αφοσιωθεί σε αυτό που ονομάζουμε παραδοσιακή μουσική όχι όμως με "μουσειακό" τρόπο, αλλά με δημιουργικό έτσι ωστε να είναι εύκολα "προσβάσιμη" και στα αυτιά ακόμη και ενός όχι και τόσο έτοιμου ακροατή.

Τελικά τα κατάφερα πέρυσι το καλοκαίρι, όταν είχε δώσει μια συναυλία στο "Σχολείον" στην Πειραιώς. Εμπειρία. Πριν απο κάθε τραγούδι εξηγούσε τι θα ακούσουμε, πότε γράφτηκε, σε ποια περίοδο της ιστορίας αναφέρεται και οτι μετά π.χ. την τρίτη στροφή, έχει βάλει και ενα σκοπό της ηπείρου ("αν το προσέξετε, θα το αναγνωρίσετε"). Υπήρχαν στιγμές που αισθανόμουν σαν μαθητής σε ένα απίστευτο μάθημα μουσικής εκπαίδευσης. Παραφωνία, μια ηλίθια κυρία τρια σκαλοπάτια πιο κάτω, που ....ενοχλήθηκε -φωναχτά- για το γεγονός οτι η Σεμπεστιέν εξηγούσε τα τραγούδια στα αγγλικά!! (Έχουμε μιλήσει ξανά για το ανίκητο της βλακείας)

Συνταξιδιώτες σε αυτό το υπέροχο ταξίδι, το γκρουπ της, τρεις εκπληκτικοί μουσικοί, ο Balázs Szokolay Dongó (ότι είχε να κάνει με πνευστά), ο Mátyás Bólya (λαούτο, ζίθερ) και ο Kalman Balogh (τσίμπαλομ).

Διάλεξα ενα υπέροχο τραγούδι απο το άλμπουμ της του 2008 "Nyitva látám mennyeknek kapuját" (Βλέπω ορθάνοιχτες τις πόρτες του παράδεισου), ένα έργο όπου (και εδω) αναζητά μυρωδιές απο αναμνήσεις της ουγγαρέζικης -κυρίως- παράδοσης. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι πάνω κάτω ο τίτλος της ανάρτησης Virágszedők (Αυτοί που μαζεύουν λουλούδια). Ασύλληπτη ομορφιά.

Φεύγοντας προχτές για τα Γιάννενα, είχα - μέσα σε όλες τις άλλες, πολύ πιο σοβαρές σκέψεις μου- στο μυαλό μου κάτι άλλο για ανάρτηση. Όμως κάποια εξωτερικά ερεθίσματα, κάποιες ειδήσεις, μου ανέτρεψαν τα σχέδια. Και αφού δεν είμαι μηχανή, αλλά ούτε φτιαγμένος απο πέτρα, απέφυγα -προσωρινά- την ανάρτηση που είχα στο μυαλό μου, γιατι με ξέρω καλά και ξέρω πως θα ξέφευγα απελπιστικά.

Οπότε, καλό είναι που και που να αναζητά κανείς λίγη πνευματική και συναισθηματική γαλήνη μέσα απο τη μουσική που τόσο πλούσια βγαίνει απο τραγούδια σαν και το αποψινό, όταν τα πράγματα σκουραίνουν.
Και μετά, ίσως σκεφτεί και δεύτερη φορά πριν κόψει ενα λουλούδι.

IΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΘΛΑΣΕΩΝ

2009-06-11T19:32:00.004+03:00

Εξαιρετικός καλλιτέχνης ο Bill Callaghan, μέσα απο το μουσικό του όχημα, τους Smog, μας αφηγείται εδώ με τον μοναδικό του τρόπο το φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ό Rock Bottom Riser, από το άλμπουμ του 2005 A River Ain't Too Much to Love (τι τίτλος!).

Οι Smog μου συστήθηκαν τη δεκαετία του '90, όχι απο το πρώτο άλμπουμ τους (το ήδη κυκλοφορημένο το 1990, εξαιρετικό "Sewn to the Sky", με τον Κάλαχαν να είναι μόλις 24 ετών), αλλά με το τέταρτο, το "Wild Love" του 1995, που είχε δώσει και το κομμάτι Bathysphere (ένα υπέροχο κομμάτι που σε κάνει να νομίζεις πως είσαι σε ένα βαθυσκάφος και σιγά σιγά χάνεται ο αέρας... και συ παρακαλάς να μην τελειώσει - το τραγούδι) σε μια απο τις συλλογές -cd του περιοδικού Audio. Απο κει και ο κεραυνοβόλος έρωτας.

Πάρα πολύ ενδιαφέρον εως συναρπαστικό και το βίντεο που συνοδεύει το τραγούδι...

Rock Bottom Riser
I love my mother
I love my father
I love my sisters too

I bought this guitar
To pledge my love
To pledge my love to you

I am a rock
Bottom riser
And I owe it all to you

I saw a gold ring
At the bottom of the river
Glinting
At my foolish heart
Oh my foolish heart
Had to go diving
Diving diving
Into the murk

And from the bottom of the river
I looked up for the sun
Which had shattered in the water
And the pieces were raining down
Like gold rings
That passed through my hands
As I thrashed and grabbed
I started rising rising

I left my mother
I left my father
Left my sisters too
Left them standing on the banks
And they pulled me out
Of this mighty mighty river
I am a rock
Bottom riser
And I owe it all to you

Προφανώς, δεν μπορεί, δεν γίνεται κάθε τραγούδι που αναρτώ να έχει και κάποια -δική μου- ιστορία. Θα ήταν εως και παράλογο κάτι τέτοιο. Και εδώ που τα λέμε, κάποια στιγμή, θα έπρεπε να ελαττώσω λίγο τα πολλά λόγια που γράφω μια και η μουσική και όχι το εγω είναι αυτό που θέλω να τονίζω σε αυτό τον ιστότοπο.

Μια και είναι ένα τραγούδι όχι απώλειας, αλλά μάλλον εκδήλωσης χαράς και ευγνωμοσύνης για αποφυγή "παρ' ολίγον απώλειας", νομίζω οτι καλύπτει πολλά περισσότερα απ' όσα θα ήμουν σε θέση να γράψω!!
Επομένως, αρκούμαι να ανεβάσω απλά μια φωτό. Τι δείχνει? Ίσως κάποιον που δεν αναδύθηκε και επομένως, φύτρωσε εκεί ..στο βυθό.

ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΞΗΣ (ΚΑΙ ΠΗΞΗΣ, ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ)

2009-06-09T00:48:00.010+03:00

Δεν μπόρεσα ποτέ μου να καταλάβω για ποιο λόγο αρκετοί δημοσιογράφοι χαρακτήριζαν - και σε ενα μεγάλο βαθμό εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν - την Siouxsie Sioux ως "ιέρεια του πανκ". Ναι, το έχω διαβάσει, και μάλιστα και σε καλά περιοδικά και αρκετές φορές. Φυσικά, μόνο το πρώτο άλμπουμ των Siouxsie and the Banshees έχει κάποιον "αέρα" όχι πανκ, αλλά κάτι το βίαιο ή ας πούμε .. το πρωτόγονο. Όχι όμως πανκ. Με τίποτε.

Για μένα, και στην περίπτωση των Siouxsie and the Banshees, η γνωριμία εξελίχθηκε παράταιρα σε σχέση με τις κυκλοφορίες τους. Δεν ενδιαφέρει κανέναν αυτό το γεγονός όμως. Απόψε, αυτό που ενδιαφέρει, είναι να αφηγηθώ μια ιστορία που αναφέρεται σε ένα απο τα άλμπουμ που κυκλοφόρησε αυτο το γκρουπ και που είναι απο τα αγαπημένα μου.

Οι Siouxsie and the Banshees, όλη τη δεκαετία του '80, κατά ένα περίεργο τρόπο - που αρκετές φορές άγγιξε τα όρια του μεταφυσικού (ας πούμε) - βρίσκονταν στο πλάι μου ή και μπροστά μου σε διάφορα γεγονότα που για τον ένα ή τον άλλο λόγο με σημάδεψαν. Και αν αυτό το ρήμα φαίνεται ή ακούγεται πομπώδες, εντάξει, το αποσύρω, αλλά μέχρι να βρω κάτι άλλο εξ ίσου εκφραστικό, θα χάσω πολύτιμο χρόνο.

Πως μπορώ να ξεχάσω το Hyaena ή το Ju Ju ή το Join Hands (ναι, μέτριο αυτό, αλλά..) ή το Tinderbox... Ειδικά το πρώτο και το δεύτερο (πω πω..) συνδέονται με ιστορίες του στρατού (ναι, καλά το γράφω), ενω το τελευταίο με την αρχή μιας φάσης της ζωής μου, ενα "κλικ" πριν απο το σήμερα. Και με τεράστια τραγούδια... Και βέβαια, θα επιστρέψω εκεί κάποια στιγμή. Είναι τόσες οι αναμνήσεις..

Όμως, την τιμητική του απόψε έχει το "Ενα φιλί στο σπίτι των ονείρων" ή αλλιώς "A Kiss in the Dreamhouse", του 1982.
Θυμάμαι σαν και τώρα, πως το είχα αγοράσει λίγες μέρες αφού είχα εγκατασταθεί στο καινούργιο μου σπίτι - και τελευταίο φοιτητικό - στα Γιάννενα, εκεί στην πλατεία Ομήρου. Πικάπ δεν υπήρχε πλέον, είχε μεταφερθεί στην Κέρκυρα, οπότε η ακρόαση άργησε λίγο. Αλλά δεν με πείραζε αυτό. Ήταν ο 5ος χρόνος που θα έμενα στα Γιάννενα και ήδη μερικοί - όχι πολλοί, αλλά πάντως αρκετοί για να με πιάσει άγχος - είχαν αρχίσει να παίρνουν πτυχίο..
Aγαπημένο έργο, θυμάμαι κάθε στροφή και κάθε στίχο και αποφεύγω να το αντιμετωπίζω τακτικά γιατί περιέχει πολλά λουλούδια που με την πάροδο του χρόνου οι κορμοί τους μεγαλώνουν και τα αγκάθια τους πληγώνουν περισσότερο.

Μια λοιπόν και υπάρχει τέτοιου είδους πρόβλημα, θα δώσω το λόγο σε κάποιον άλλο, να μας πει την ιστορία του. Με παρακάλεσε να μην αναφέρω ονόματα. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Σημαντικούς? Όχι, δα, απλά ..να.. κάποιες φορές όλοι αισθανόμαστε ένα "κόμπιασμα" αναφερόμενοι στο παρελθόν. Ειδικά αν για τον οποιονδήποτε λόγο έχουμε φερθεί "σκάρτα".

Που είχα μείνει? Α! Ναι. Και τι δεν είχε αυτή η δισκάρα... Painted Bird, Cascade, Obsession.. και φυσικά...

Melt!
You are the melting man
You are your situation
There is no time to breathe
And yet one single breath
Leads to an insatiable desire
Of suicide... in sex

So many blazing orchids
Burning in your throat
Making you choke
Making you sigh
Sigh in tiny deaths

So Melt!
My lover, melt!
She said melt!
My lover, melt!

You are the melting man
And as you melt
You are beheaded
Handcuffed in lace, blood, & sperm

Swimming in poison
Gasping in the fragrance
Sweat carves a screenplay
Of discipline... and devotion

So Melt!
My lover, melt!
She said melt!
My lover, melt!

Can you see?
See into the black of a long, black car
Pulling away from a funeral of flowers
With my hand between your legs
Melting...

"Είχα βρεθεί στην Αθήνα, φθινόπωρο του '83. Θυμάσαι, Σωτήρη, δεν είχαμε πάρει ακόμη πτυχίο. Άλλη ζωή, σχεδόν ανέμελη, χωρίς καμία δέσμευση. Και αυτό ήταν η στραβή πυξίδα που με είχε οδηγήσει τότε να κάνω μια σειρά απο λάθη. Τεράστια λάθη, φίλε. Και δεν με πειράζει που μου κόστισαν. Με πειράζει ακόμη, 26 χρόνια μετά, που πλήγωνα ανθρώπους. Ειδικά, εκείνο το καταραμένο φθινόπωρο... Είχα, βλέπεις τότε, ένα ολότελα διαφορετικό στιλ, καλός για τα εύκολα και δύστροπος για τα δύσκολα - είναι νωρίς ακόμη, έλεγα. Έτσι, να περνάω καλά και να περνάω κατευθείαν απο τις ανθρώπινες καρδιές αδιαφορώντας για την τήξη που θα προκαλούσε αυτή η απότομη, βίαια και απροσδόκητη διέλευση.
Ναι. Ειναι περίεργο που όλο εκείνο το βράδι, ο -ερασιτεχνικός- ραδιοφωνικός σταθμός έπαιζε απο τις 9:00 ως τα ξημερώματα αυτόν τον δίσκο.. Μπορει και απο πιο πριν, εκεί που καθόμασταν με εκείνη στον ημιόροφο του "Κοραή", έτοιμοι να αποχωριστούμε για πάντα - πριν.. πριν εκείνη πάρει την απόφαση (και το ρίσκο τελικά) να τεθεί στη διαδικασία της τήξης...
Πόσες φορές μπορεί κανείς να γευτεί σε ένα βράδι το Φιλί στο σπίτι των Ονείρων?
Εκείνο που θυμάμαι είναι πως σπάνια πήρα τόσο πάθος και τόση λατρεία σε τόσο σύντομο χρόνο απο άνθρωπο.
Δεν την ξαναείδα απο εκείνο το βράδι. Μιλήσαμε μερικές φορές στο τηλέφωνο, ήθελε να με δει, αλλά εγώ ήμουν αλλού. Ετσι νόμιζα.
Στην ουσία, είχε αρχίσει ήδη η "αργή βύθιση", σαν το Slowdive του τελευταίου τραγουδιού. Ότι μου συνέβη τα επόμενα χρόνια στη ζωή μου, ήταν η ανταπόδοση. Αλλά, τι στα θυμίζω, τα ξέρεις, δεν τα ξέρεις?"
Σιωπή...
Ναι, τα θυμάμαι. Σαν ιστορίες του καθρέφτη, θα μπορούσε να πει κανείς..
Και.. -συνήθως- εκεί που αρχίζει η τήξη, κάπου κοντά - πολύ κοντά είναι και η πήξη... (και το αντίστροφο)

ΤΡΕΙΣ ΚΑΦΕΔΕΣ (ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ)

2009-06-05T00:49:00.007+03:00

Μια αρκετά "περίεργη" περίοδος στην συναρπαστική καριέρα του Bob Dylan ήταν αυτή στην οποία ενσωμάτωσε αρκετά φωνητικά στα τραγούδια του, λες και ήθελε να τους δώσει ενα θρησκευτικό χαρακτήρα. Ναι, ήταν λίγο πριν το τραγικό (απ' όλες τις απόψεις, αλλά κυρίως στιχουργικά) Saved, όταν κυκλοφόρησε το Desire (1976). Eμπορικό άλμπουμ- με την καλή ας πούμε έννοια του όρου- και με τραγούδια σε αρκετά υψηλό επίπεδο, μας συντρόφεψε στα φοιτητικά μας χρόνια κατα κόρον. Σίγουρα, δεν είχε τη θέση που είχαν άλλα αλμπουμ και άλλοι καλλιτέχνες και σαφώς πιο σίγουρα δεν είχε τη θέση ή την "αίγλη", αν προτιμάτε, στην καρδιά μας, των πρώτων έργων του κ.Τσίμερμαν. Ενας άλλος Dylan, που απείχε πολλά μίλια (για να χρησιμοποιήσω τις βρετανικές μονάδες μέτρησης) απο το Like a Rolling Stone ή το Mr Tambourine Man, ή, ή, ή.. αλλά παρ' όλα αυτά είχε την άνεση να δημιουργεί καινούργιους φίλους και θαυμαστές.

O Dylan... Ελπίζω κάποτε, σε μια άλλη πολιτισμική κατάσταση και ίσως σε μια άλλη κοινωνία, με σίγουρα διαφορετικές αρχές και αξίες απ' ότι αυτή που βιώνουμε τώρα και στην οποία καλώς ή κακώς λειτουργούμε καθημερινά, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, να διδάσκεται στο σχολείο το έργο του Ντύλαν, μαζί με το έργο του Αινστάιν και το έργο του Πικάσο και το έργο του Κουροσάβα και του Φελίνι. Με το έργο του Μπρίτεν, του Ταρκόφσκι, του Σκαλκώτα, του Θεοδωράκη, του Βίγια Λόμπος, όλων αυτων των μεγάλων του 20ου αιώνα. Φυσικά και αδικώ πολλόύς, μα πάρα πολλούς, αλλά αυτοί μου ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό. Αύριο, θα εχω κάποιους άλλους..

Το Desire, θυμάμαι, δεν το είχα αγοράσει κατα τη φοιτητική μου πενταετία 1978-1983. Ο λόγος, προφανής για τα δικά μου μέτρα, παράλογος για τη σύγχρονη εποχή: τον δίσκο τον είχε καλός και αγαπημένος φίλος (όσοι με παρακολουθείτε καιρό, φαντάζεστε και ποιος καλός φίλος ήταν, ε?), οπότε ήταν σαν να τον είχα εγώ. Άλλωστε, το Hurricane, το Sara και το τραγούδι της ανάρτησης ήταν τα must σε κάθε καθώς πρέπει μπαράκι της εποχής τότε.

Κάποια στιγμή, δεκαετία του '90, ανάμεσα σε νέα ακούσματα που με είχαν κερδίσει τότε και μετά απο ριζικές αλλαγές στη ζωή μου, βρέθηκα πάλι αντιμέτωπος με το δίσκο αυτό (nice price πια.. ενα είδος ...απόσυρσης) και για λόγους αποκλειστικά νοσταλγικούς και όχι συλλεκτικούς (έτσι πιστεύω) έδωσα το 500ρικο και αγόρασα το βινύλιο. Όλα ήρθαν ξανά πίσω, απο εκεί που τα είχα αφήσει. Αυτό που έλειπε βέβαια ήταν και το πιο σπουδαίο.. Οι άνθρωποι της τότε εποχής. Ήταν ενα στοιχείο που δεν μπορούσε να παραλειφθεί.

Αισθάνομαι περίεργα που το λέω, αλλά άκουγα αυτά τα 2-3 τραγούδια που μου άρεσαν απο παλιά και συνέχιζαν να μου αρέσουν και να μου προξενούν ρίγη συγκίνησης, μα τίποτε δεν έδενε με τα πρόσωπα, τις καταστάσεις ή τη ζωή μου. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα απο τα γατάκια μου (της καλής μου Σουζάνας - άλλη φορά θα γράψω γι αυτή την υπέροχη και αξέχαστη γατούλα) βάλθηκε να μαλώνει με το εξώφυλλο και να τροχίζει τα δοντάκια του σε αυτό.

Το βινύλιο χάρισε αυτά τα 2-3 τραγούδια σε μια ταπεινή κασέτα που μεταφέρθηκε στο αυτοκίνητο για να συντροφεύει τα μικρά ταξίδια μου. Το 2003, κατα την επιστροφή μου στα Γιάννενα (σαν φοιτητής εννοώ, μεταπτυχιακός μεν, αλλά φοιτητής - μου έβγαλαν και πάσο!), οι εικόνες επέστρεψαν. Το One more cup of Coffee βρήκε ξανά την παρέα του, που αυτή τη φορά ήταν οι ατέλειωτες στροφές του παλιου δρόμου Ηγουμενίτσας - Ιωαννίνων. Ας πούμε πως κάποιες φορές, αν ξεχνιόμουν, λειτουργούσε σαν ενα νοσταλγικο νήμα που με έφερνε πιο γρήγορα στα αγαπημένα μου Γιάννενα. Μου θύμιζε μάλιστα τα κυριακάτικα απογεύματα με τον ΠΑΣ του Λόκο, του Τσιτσε, του Γκλασμάνη, του Νιόνιου, του αδικοχαμένου Πρίσκα, του Λιάκου, του συμφοιτητή μου του Μάιπα, του Παπάζογλου, του Παπαγγέλη, του Σειταρίδη... Τι εποχές... Θυμάμαι, κάποιο απόγευμα, ειχα λίγο χρόνο να σταθώ πάνω απο τη Βροσίνα με συντροφιά αυτό το τραγούδι. Και είναι τόσο όμορφη μέσα στη θλίψη της η Ήπειρος..

Νασαι γεννημένος στην Κέρκυρα, ο πατέρας σου απο τα Γιάννενα και η μητέρα σου απο τα Τρίκαλα. Ευλογία απο τη μια, κατάρα απο την άλλη ίσως, μια και η ερώτηση "απο που είσαι?" πάντα προκαλούσε συζητήσεις... και καμιά φορά - όπως θα δούμε- προβλήματα.

Όμως έχω αφήσει αρκετή ώρα μόνο του τον Dylan. Ας δούμε, ή καλύτερα ας ακούσουμε τι έχει να μας πει και συνεχίζουμε..

One more cup of Coffee

Your breath is sweet
Your eyes are like two jewels in the sky.
Your back is straight, your hair is smooth
On the pillow where you lie.
But I don't sense affection
No gratitude or love
Your loyalty is not to me
But to the stars above.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your daddy he's an outlaw
And a wanderer by trade
He'll teach you how to pick and choose
And how to throw the blade.
He oversees his kingdom
So no stranger does intrude
His voice it trembles as he calls out
For another plate of food.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your sister sees the future
Like your mama and yourself.
You've never learned to read or write
There's no books upon your shelf.
And your pleasure knows no limits
Your voice is like a meadowlark
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below

Πήγα προχτές στα Γιάννενα, όπως είχα προαναγγείλει, όχι για δική μου δουλειά για το πανεπιστήμιο, αλλά για ιατρική επίσκεψη συγγενικού μου ανθρώπου. Πρέπει να πω εδω πως προσέχω πολύ, παρα πολύ που παρκάρω, τόσο για να μην εχω σκοτούρες με την τροχαια αλλά κυρίως να μην ενοχλώ κάποιον ή να μην κλείνω κάποιο πάρκινγκ ή κάποια διάβαση ΑΜΕΑ. Στην προέκταση της Χαρ. Τρικούπη, ώρα 16.00, βρίσκω χώρο, κοιτάω, όλα εντάξει. Επιστρέφω 18.30, βρίσκω κλήση απο τη δημοτική αστυνομία (κοπέλλα ήταν η υπάλληλος, δεν κρύβονται τα γυναικεία γράμματα), γιατί δεν είχα βάλει .. κάρτα στάθμευσης. Σωστά. Δεν έφτασα μέχρι το τέλος για να δω την πινακίδα. Αλλά, κανείς δεν είχε κάρτα. Μόνο 2 αυτοκίνητα σε ένα δρόμο 100 μέτρων. Βλέπεις, μόνο εγω είχα πινακίδες κερκυραικές. Με πιάσανε τα γέλια. Τελικά, η κουταμάρα όχι μόνο είναι αθάνατη, αλλά δεν γνωρίζει και σύνορα. Η κλήση έγραφε 18.41 (ήδη τότε ήμουν εκτός πόλης και αγόραζα γλυκά) και το αυτοκίνητό μου, απο μπεζ το είχε αναφέρει ως ..ασημί.

Το ποσό, αστείο, 10 ευρώ. Όσο κοστίζουν τρεις καφέδες - σε κυριλέ μαγαζί. Τα ταχυδρόμησα σήμερα. Μακάρι να κοστίζει πάντα τόσο η βλακεία. Ο Ντύλαν στην επιστροφή ήταν κι αυτός διαφορετικός, σαν να ντρεπότανε.. Τι να πει? Αυτός φταίει?
Α! Και η λίμνη: Πιο φωτεινή αλλά και πιο βρώμικη. Καθρέφτης των καιρών?

ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ

2009-06-01T00:58:00.009+03:00

Έχουν περάσει πολλά χρόνια (για την ακρίβεια, 22) απο τότε που κυκλοφόρησε η φολκ συλλογή της ...Ralph, με τον τίτλο Potatoes (1987). Μόλις τον προηγούμενο χρόνο είχε ξεκινήσει η εκπαιδευτική μου διαδρομή, απο την πλευρά του διδάσκοντος πλέον. Βέβαια, "διδάσκοντος" με την τυπική και επίσημη έννοια του όρου, μια και πάντα μπορεί κανείς να διδαχθεί, ακόμη και όταν διδάσκει ο ίδιος. Και δεν αναφέρομαι βέβαια ούτε στα επιμορφωτικά σεμινάρια ούτε στις μεταπτυχιακές σπουδές. Εάν αυτά υπάρχουν, καλώς να υπάρχουν, αποτελούν εφόδια ετσι κι αλλιώς. Εννοώ την καθημερινή και συνεχή αλληλεπίδραση με το άτομο - μαθητής ή με την ομάδα - τάξη. Ξεφεύγω όμως και το θέμα απόψε δεν έχει να κάνει με εκπαίδευση. Τουλάχιστον έτσι νομίζω.

1987.. Ήδη μερικά χρόνια πριν, είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν (και μάλιστα σφραγισμένα) βινύλια απο τη Virgin, σε ελληνική εγγραφή. Ανάμεσα σε αυτά υπήρχαν βέβαια και εμπορικά άλμπουμ αλλά εμένα με ένοιαζε που έβλεπαν το φως της καθημερινότητας μου αριστουργήματα καλλιτεχνών όπως Wyatt, Smiths, Residents, Τuxedomoon, Simple Minds, Opal, David Sylvian, κλπ. (Πόσο άδικο και μικρό είναι αυτό το "κλπ"..)

Η σχέση μου με τους Residents (και έμμεσα με τη Ralph Records) είχε αρχίσει 7 χρονια πιο πριν και θυμάμαι μάλιστα πως είχα ενθουσιαστεί απο αυτή την πρωτόγνωρη μουσική. Και να σκεφτεί κανείς πως δεν είχα εξερευνήσει ακόμη ούτε το 1/1000 των όσων θα άκουγα στη συνέχεια. Άρα, ήταν φυσιολογικό να αντιμετωπίζω τις κυκλοφορίες της Ralph (εννοώ αυτές που εύρισκα) σαν ένα σπουδαίο γεγονός.

Εκείνο το πρωινό που συναντήθηκα με τη συλλογή Potatoes, στις "Μούσες", δεν χρειάστηκα πάνω απο 2 λεπτά ωστε να πάρω την απόφασή μου να δώσω τα τελευταία μου χρήματα. Έτσι κι αλλιώς, σκέφτηκα πως αφού έμπαινε την άλλη μέρα ο καινόυργιος μήνας, όλο και κάποιος απο τους 4 μαθητές που είχα τότε, θα θυμόταν να με πληρώσει.

Η πρώτη σκέψη που μου πέρασε απο το μυαλό, μολις ο δίσκος άρχισε να παίρνει τις στροφές του στο πλατώ του καλού μου Philips, ήταν ..."ωχ.. δύσκολα τα πράγματα"..
Μια παρέα απίστευτων τραγουδιών, με τη λέξη "απίστευτος" να έχει την πραγματική της σημασία.

Το μεθεπόμενο σαββατοκύριακο, αποπειράθηκα ξανά να κάνω αυτό το άλμπουμ να μου αρέσει. Ήταν και η εποχή τότε που δεν ευνοούσε τέτοιου είδους "έρωτες". Ήταν η εποχή που όπως εύστοχα είχαν δηλώσει μερικά χρόνια πριν οι Gang of Four, "κάποιες φορές νομίζω πως σ΄αγαπώ, αλλά ξέρω πως είναι μόνο ηδονή".

Είχε τάχα το όλο κλίμα επίπτωση και στα ακούσματά μου; Μμμμ.. Όχι ακριβώς. Απλά, άλμπουμ σαν τις "Πατάτες" μου έβαζαν δύσκολα. Περίεργα μουσικά κομμάτια που ο προσδιορισμός "φολκ" τα έκανε ακόμη πιο περίεργα... Φολκ?

Μέσα σε όλα αυτά τα περίεργα, υπήρχαν και ενα δυο κομμάτια που ήταν συναρπαστικα, όπως των Terra Incognita και των Voice Farm, αλλά κυριως το καταπληκτικό The Ballad Of Sawney Bean/Sawney's Death Dance του Snakefinger ή αλλιώς Philip Lithman (1949-1987), αυτού του σπουδαίου κιθαρίστα - μόνιμου (μεχρι τον απροσδόκητο θάνατό του) συνεργάτη των Residents.

Ο Snakefinger έγραψε και τη μουσική και τους στίχους γι αυτή την πραγματική(?) ιστορία.
Ναι, αυτά ήταν και τα τραγούδια που μπορούσα εκείνη την εποχή να αντιμετωπίσω (έτσι νόμιζα τέλος πάντων) απο αυτό το άλμπουμ.

THE BALLAD OF SAWNEY BEAN

When I come down from Liverpool, the day was dull and bleak;
I met an old seafarin' man, his name was Jack McTeague.
He told to me a story about a robber mean,
Who lived in a cave on the Scottish coast, and his name was Sawney Beane

'Twas in the reign of Jolly James, in 1424,
His incestuously inbred family patrolled the Galloway shore.
They robbed the innocent travelers, but worse than that they did,
For they feasted on roasted, murdered men, and then their bones they hid.

So good King James, he heard of this, and he sent 400 men.
On hooks in the cave they found human flesh, and they took the family in.
The women they burned in the public square, but not before they'd seen
The men bleeding to death with no hands and feet, with their leader Sawney Beane

Και ..ναι! Κάθομαι ενα βράδι του ΄92 - 5 χρόνια μετά - με ακουστικά και ακούω -σχεδόν- όλο το άλμπουμ. Προσεκτικά. Και τότε συνειδητοποίησα πως αυτά τα πέντε τραγικά - για τους δικούς μου λόγους - χρόνια, είχα "κρυμμένο" στη δισκοθήκη μου ένα εκπληκτικό άλμπουμ, που παρ' ότι ήταν συλλογή, είχε τέτοια δομή και δυναμική που με άφησε στην κυριολεξία εμβρόντητο. Και, κερασάκι στην ηχητική τούρτα, η απίστευτη κομματάρα του Snakefinger!

Μα ήταν τρομερό.. Τα κομμάτια ήταν πράγματι φολκ! Όμως, ποιανού πλανήτη?? Ακόμη και της Μαρία Μάρκες το τραγούδι είχε κατι το "εξω απο τα συνήθη".. Ή μήπως των Blitzoids? Ή η φοβερή και τρομερή διασκευή των Residents στο κομμάτι το Χανκ Ουίλιαμς? Ή.. ή..

Μέχρι που εμφανίζεται ο Σονι Μπιν και το πάτωμα νομίζεις οτι αρχίζει κι αυτό να τρίζει, ενώ κοιτάς απο το παράθυρο να σιγουρευτείς πως δεν φυσάει. Εντάξει. Αλλά όταν ξεκινάει ο χορός του, αισθάνεσαι πως είσαι κι εσυ ενας απο αυτούς που χορεύουν. Διάβολε, πάντα είχα αρκετή φαντασία, αλλά εδώ τα πράγματα ήταν πολύ έντονα (και δεν έφταιγε το Captain Morgan που μου άρεσε ιδιαίτερα εκείνη την εποχή).

Μετά απο τόσα χρόνια, αυτή η συλλογή δεν είναι απλά ένα ακόμη βινύλιο στη συλλογή μου. Ειναι ενας σιωπηλός μάρτυρας μιας άλλης εποχής που προτιμώ να αποφευγω να θυμάμαι, και όποτε το κάνω είναι για να αγγίξω αυτά που τότε στερήθηκα. Και, πιστέψτε με, ήταν περισσότερα τα μη υλικά απο τα υλικά και εφήμερα..

Και σαν έκπληξη, όλο το άλμπουμ μπορεί κανείς να το βρει και να το ακούσει απο το WFMU

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

2009-05-26T22:59:00.005+03:00

Εμπνευσμένοι κατά μεγάλο μέρος απο τον Άμλετ του William Shakespeare,
"....To be, or not to be? That is the question— ...Devoutly to be wished! To die, to sleep. To sleep, perchance to dream—ay, there's the rub..."
οι στίχοι του κομματιού Adagio (Shadows) των ιταλών New Trolls και απο το άλμπουμ τους "Concerto Grosso per I New Trolls" (1971), δένουν εκπληκτικά με τη μουσική που τους μεταφέρει.
Μάλιστα, αν κάποιος κάνει την (σωστή) κίνηση και ψάξει το άλμπουμ, θα διαπιστώσει πως οι στίχοι αυτοί έρχονται και ξανάρχονται συνέχεια σε όλη τη διάρκειά του.

Ενδεχομένως, ο καλοπροαίρετος ακροατής να κάνει κι άλλες διαπιστώσεις. Όπως για παράδειγμα, ότι το κομμάτι που ακούμε εδώ είναι αφιερωμένο στον Jimi Hendrix, ή οτι ο κύριος υπεύθυνος της εξαιρετικής προκλασσικής ενορχήστρωσης είναι ο αργεντίνος Luis Enriquez Bacalov, πολύ γνωστός για την υπέροχη μουσική ή και μουσική επιμέλεια που έχει δώσει στην 7η τέχνη.

Ακόμη θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πως θα ακουγόνταν ο Μπαχ ή ο Βιβάλντι αν στην εποχή τους είχε εφευρεθεί η ηλεκτρική κιθάρα.

Shadows
Always searching, never finding
Your shadows in the dark
Always searching, never finding
My shadows in the dark
Wishing you to be so near to me
Finding only my lonelines
Waiting for the sun to shine again
Finding that it's gone toο far away
To die
To sleep
Maybe to dream
To die
To sleep
Maybe to dream
Maybe to dream
To dream

Τραγούδι απώλειας και τραγικού απολογισμού - ξέρεις, αυτού που σε πιάνει μετά τις 2 το βράδι. Τραγούδι που ακούγοντάς το θέλεις να έχεις όλους τους φίλους σου κοντά,

να μιλήσεις, να γελάσεις, ίσως και να ονειρευτείς...

Σήμερα δεν ήθελα να γράψω κάποια ιστορία απο αυτές που συνηθίζω. Τον δίσκο άλλωστε αυτόν- μαζί με το τραγούδι φυσικά , τον ανακάλυψα σχετικά αργά, γύρω στο 2002. Τι μπορεί να μου θυμίζει? Ίσως μερικές φορές που τον άκουγα όπως πηγαινοερχόμουν στα Γιάννενα και μάλιστα όχι απο την εγνατία, αλλά απο τον παλιό δρόμο. Που μπορεί μεν να είναι πιο αργός , αλλά δίνει περισσότερες δυνατότητες στάσεων για ρεμβασμό. Καλά που το σκέφτηκα κιόλας. Την έχω ψιλοβαρεθεί την εγνατία. Λες την άλλη βδομάδα να διαλέξω την παλιά μου διαδρομή μπας και επιστρέψουν και τα καλά μου όνειρα?

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΠΤΗ (ΟΧΙ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ)

2009-05-23T01:42:00.005+03:00

Το 1981, o εικοσάχρονος τότε Matt Johnson - μετέπειτα ψυχή των The The, κυκλοφόρησε το εκπληκτικό Burning Blue Soul, ενα εξαιρετικό πειραματικό πρωτοποριακό άλμπουμ που είχε για τελευταίο τραγούδι το συγκλονιστικό Another Boy Drowning, που κοσμεί την αποψινή ανάρτηση.

O δίσκος (η εισαγωγή του για την ακρίβεια) ήταν γι αρκετό καιρό το σήμα της εκπομπής του Αργύρη Ζήλου "Αποηχοι". Το γεγονός μου το επισήμανε γύρω στο '84 ένας συμφοιτητής και αδελφικός φίλος (φτωχές οι λέξεις εδω...), που δεν έμεινε απλά σε αυτό το γεγονός, αλλά εντόπισε και το αριστουργηματικό κομμάτι της ανάρτησης: "Ακου το τελευταίο, είναι εξαιρετικό!!"
Μια και σε κάποιους απο τους φίλους μου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο μουσικό αλλά και στο εν γένει καλλιτεχνικό τους κριτήριο, και παρά το γεγονός πως το Soul Mining του ΄83 δεν μπορώ ακριβώς να πω πως με ξεσήκωσε, όταν σε μια έξοδο στην Αθήνα του 1985 το βρήκα στο Μοναστηράκι (στον τότε "Βασίλακα", έτσι για να ξυπνάω και αναμνήσεις σε κάποιους), σε καλή τιμή κιόλας, το αγόρασα.
Η εποχή που το πήρα το αδίκησε στ' αυτιά μου. Ήταν λίγο καιρό αφού είχα περάσει τη βασική εκπαίδευση του αλεξιπτωτιστή και με την πρώτη συντήρηση είχα πάρει αρκετά βινύλια μαζί. Πολλά απο αυτά τα ήθελα χρόνια (καταραμένο φετίχ), οπότε έδωσα μεγαλύτερη σημασία σε εκείνα ενω -τι κρίμα αλήθεια!- ο Ματ Τζόνσον χρειάστηκε να περιμένει για λίγα χρόνια μέχρι να πάρει τη θέση που άξιζε στην εκτίμησή μου.
Μια σκηνή για την οποία ομολογώ πως ντρέπομαι είναι όταν απολύθηκα και έψαξα τα βινύλια που είχα αγοράσει κατα τη φοβερό εκείνο 21μηνο και τα οποία είχαν μεταφερθεί στην Κέρκυρα πια. Αντικρύζοντας το Burning Blue Soul, έμεινα απορημένος για μια στιγμή.. Πως βρέθηκε αυτό εδώ? Βέβαια, μετά θυμήθηκα. Θυμήθηκα μέχρι και ποια μέρα ήταν... Κυριακή.
Και σύμφωνα με το Tupelo του Cave, "η Δευτέρα κλέβει ότι σου δίνει η Κυριακή"..

Another Boy Drowning
Monday morning, I looked the mirror in the eyes
I think I'd kill myself, if I ever went blind
your life is slipping away,
you found out you're older than you thought
- you were today
You've gotta stay optimistic
It gets harder by the second
We all know we're edging our way toward - the end.
- carving hearts and crosses in my head -
There's people on the streets
throwin' rocks at themselves
Coz they ain't got no money -
and they're livin' in hell -
But there's animals down the road
adding fuel to this heat
It never did take much guts to be a sheep.
There are no voices - as the time approaches,
I wanted to be like Bob Dylan
Until I discovered Moses
Saturday night & I was lying in my bed
The window was open & raindrops
Were bouncing off my head
When it HIT me like a Thunderbolt!!!
I don't know nothing- & I'm scared
that I never will
You pray to your god, that you'll never
feel so much pain again.
But the agony - has just begun.
Movin' on, opening new doors,
Life... just doesn't seem that simple
Anymore -
And in case I don't see you again,
I hope you'll feel glad that you
know me - while I was HERE!!!

Είναι πολύ δύσκολο να μείνει κανείς ατάραχος παρακολουθώντας αυτούς τους στίχους. Η μουσική απο την άλλη, δημιουργεί το κατάλληλο "φόντο" για να ξετυλιχτούν αυτές οι σκέψεις και πίσω απο αυτό το σκηνικό που φέρνει στο νου ψυχή που μόλις πριν λίγο έχει αποχωριστεί (για πάντα?) απο το σώμα, κρύβεται ένας -μετέπειτα- πολύ γνωστός, ο φοβερός και τρομερός Ivo της 4AD.
Φαντάζομαι πως δεν θα "χαθεί" κι αυτό το βίντεο που ειναι δημιουργία του underground σκηνοθέτη George Kuchar (τουλάχιστον έτσι λέει), αλλά δεν βαριέσαι... Όλα προσωρινά είναι κατά βάθος.

ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΩΔΟΥΣ

2009-05-19T18:46:00.005+03:00

H "γνωριμία" μου με τον Brian Eno, ξεκίνησε γύρω στα 1979. Από τους πρώτους μουσικούς ήρωες των φοιτητικών μου χρόνων και της δεύτερης φάσης "λατρείας" ενός μουσικού ιδιώματος - για την πρώτη, δες την προηγούμενη ανάρτηση - μπήκε στη ζωή μου όχι ακριβώς με τη σειρά που είχε ήδη κυκλοφορήσει τα έργα του, αλλά λίγο διαφορετικά..

Ο πρώτος δίσκος του που πέρασε από το πικάπ μου και φυσικά απο τα αυτιά μου ήταν το ...Music for Films. Λίγο μετά ήρθαν ένα δυο από τη σειρά Ambient, ενώ ο δίσκος (1975) που περιέχει το τραγούδι που φιλοξενεί η σημερινή ανάρτηση, ήρθε λίγο μετά κατευθείαν από την Αγγλία, μέσω του καλού μου φίλου -αν και έχουμε χαθεί λίγο τώρα- Νίκου Κόκκαλη.

Μιλώντας για το Music for Films, δυο τρεις μέρες μετά την αγορά του, σε κάποια κινηματογραφική λέσχη των Ιωαννίνων είχε παιχτεί η ταινία για τη ζωή του Egon Schiele . Το σάουντρακ της ταινίας περιέχει το Alternative 3 από το δίσκο αυτό σε μια από τις πλέον απίθανες (και αγαπημένες) σκηνές. (Βάζω το λινκ για το βίντεο, αλλά με επιφύλαξη μιας και είμαι σίγουρος πως αργά ή γρήγορα θα το κατεβάσουν δυστυχώς από το γιουτιουμπ)

Another Green World. Δεν μπορώ να (περι)γράψω τι αισθανόμουν τότε που το άκουγα. Δεν έχω τις λέξεις και ούτε θάθελα να αρχίσω να τις "αγοράζω" όπως θα έκανε στη θέση μου - ενδεχομένως- κάποιος ποιητής.
Θα πω απλά τι αισθάνομαι όταν το ακούω (και το ξανακούω, 30 χρόνια τώρα, όπως και τα περισσότερα έργα του Ίνο) τώρα πια.
Είναι σαν να απαντάνε ο Αϊνστάιν, ο Σρέντιγκερ και ο Χάιζενμπεργκ σε ένα πρόχειρο διαγώνισμα με θέματα που έβαλε ο Νιούτον.
Φυσικά, είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω κάποιο κομμάτι απο αυτό το απίστευτο άλμπουμ , αλλά με οδηγό τις αναμνήσεις μου, επιτρέψτε μου να εκδηλώσω μια προτίμηση.

Πιθανόν να είναι το σόλο - το καλύτερο, περιεκτικότερο, εκφραστικότερο που έπαιξε ποτέ- του Ρόμπερτ Φριπ, πιθανόν να είναι τα αμέσως επόμενα κομμάτια (το In Dark Trees και το The Big Ship) που τροφοδοτούν με πνευματικό καύσιμο τη φαντασία μου, αλλά το St Elmo's Fire....

St Elmo's Fire
Brown Eyes and I were tired
We had walked and we had scrambled
Through the moors and through the briars
Through the endless blue meanders
In the blue August moon
In the cool August moon

Over the nights and through the fires
We went surging down the wires
Through the towns and on the highways
Through the storms in all their thundering
In the blue August moon
In the cool August moon

Well we rested in a desert
Where the bones were white as teeth, sir
And we saw St. Elmo's Fire
Splitting ions in the ether
In the blue August moon
In the cool August moon

...Το St Elmo's Fire είναι αυτό που ακούγοντάς το, έχει την ικανότητα να με κάνει να χαίρομαι για όσα έζησα ή δεν έζησα και την ίδια στιγμή, να λυπάμαι για τα ακριβώς ίδια πράγματα... *
Ξεφεύγοντας λίγο- μια και τελικά γίνομαι κουραστικός να λέω συνέχεια πράγματα απο τη ζωή μου- η ιστορία γύρω απο "τη φωτιά του Αγ. Έλμο" είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αφού τo St.Elmo's Fire είναι μετεωρολογικό φαινόμενο ηλεκτρικής εκκένωσης, που σύμφωνα με τη βιβλιογραφία (αλλά και την wikipedia) εμφανίζεται εντονότερο κατα τη διάρκεια καταιγίδας. Με έντονη παρουσία στην διεθνή λογοτεχνία ανα τους αιώνες, θα ήταν δύσκολο να αφήσει ασυγκίνητο έναν ευαίσθητο, αλλά και λογικό πειραματιστή σαν τον Ίνο.

*Και μαζί του και το Golden Hours και το Everything Merges in the Night και, και, και...
Και η ιστορία -ευτυχώς- συνεχίζεται.....