ΠΟΙΗΤΕΣ.. (ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ)

Λυπήθηκα πολύ σήμερα, μαθαίνοντας την απώλεια ενός σημαντικού καλλιτέχνη, του Jim Carroll (1949-2009). Είχα ακούσει το 1980, απο το ροκ κλαμπ (της Παρασκευής) του Γιάννη Πετρίδη, το People who died απο το πρώτο άλμπουμ του Catholic Boy (1980). To άλμπουμ δεν είχε κυκλοφορήσει τότε σε ελληνικό βινύλιο, αλλά σε εκείνη τη σειρά-φετιχ "εισαγωγής σε ελληνική τιμή" (τι εποχές!!!!) και όπως ήταν φυσικό εξαγοράστηκε με μια σειρά (εως και απαράδεκτων) γευμάτων στη φοιτητική λέσχη - για την εξοικονόμηση του ποσού, αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί.

Ο δίσκος είχε ακόμη δυο τρια εκπληκτικά κομμάτια, αλλά μόνο του το People who Died άξιζε για δέκα!


Τη δεκαετία του '90 γυρίστηκε ταινια η αυτοβιογραφία του "Basketball Diaries" με τον ..Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο ρόλο του Κάρολ απ' όπου και το βίντεο...

People Who Died
Teddy sniffing glue he was 12 years old
Fell from the roof on East Two-nine
Cathy was 11 when she pulled the plug
On 26 reds and a bottle of wine
Bobby got leukemia, 14 years old
He looked like 65 when he died
He was a friend of mine

Those are people who died, died Those are people who died, died Those are people who died, died Those are people who died, died They were all my friends, and they died

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten
So they died of hepatitis in upper Manhattan
Sly in Vietnam took a bullet in the head
Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed
They were two more friends of mine
Two more friends that died / I miss 'em--they died

Mary took a dry dive from a hotel room
Bobby hung himself from a cell in the tombs
Judy jumped in front of a subway train
Eddie got slit in the jugular vein
And Eddie, I miss you more than all the others,
And I salute you brother/ This song is for you my brother

Herbie pushed Tony from the Boys' Club roof
Tony thought that his rage was just some goof
But Herbie sure gave Tony some bitchen proof
"Hey," Herbie said, "Tony, can you fly?"
But Tony couldn't fly . . . Tony died

Brian got busted on a narco rap
He beat the rap by rattin' on some bikers
He said, hey, I know it's dangerous,
but it sure beats Riker's
But the next day he got offed
by the very same bikers

Φυσικά, γίνεται αντιληπτό πολύ εύκολα πως δεν έχω και πολλά να πω για το συγκεκριμένο τραγούδι. Όχι γιατι είναι πολύ προσωπική η ιστορία που το συνοδεύει. Όχι. Αλλά, να, καμμιά φορά οι λέξεις δεν αρκούν να περιγράψουν, να ευχαριστήσουν ή να αποχαιρετήσουν.

Έτσι, αναθέτω το βάρος σε κάποιους άλλους να μιλήσουν για ποιητές.

Είναι ένα σπουδαίο φολκ/προγκρέσιβ/ποπ/ότιταμπέλαθέλετε ισπανικό γκρουπ, οι Aguaviva και απο το άλμπουμ τους Poetas Andaluces de Ahora (1975), το συγκινητικό Poetas Andaluces
Πολύ μεγάλη ιστορία αυτοί οι τύποι, πολύ κυνήγι απο το καθεστώς του Φράνκο και μια σειρά απο πάρα παρα πολύ καλά άλμπουμ.. (ψάξτε το λιγάκι αν θέλετε..)



Poetas Andaluces
¿Qué cantan los poetas andaluces de ahora?
¿qué miran los poetas andaluces de ahora?
¿qué sienten los poetas andaluces de ahora?
Cantan con voz de hombre
pero, ¿dónde los hombres?
Con ojos de hombre miran
pero, ¿dónde los hombres?
Con pecho de hombre sienten
pero, ¿dónde los hombres?
Cantan, y cuando cantan parece que están solos
Miran, y cuando miran parece que están solos
Sienten, y cuando sienten parece que están solos
¿Qué cantan los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué miran los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué sienten los poetas, poetas andaluces de ahora?
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran , parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran , parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Pero, ¿dónde los hombres?
¿Es que ya Andalucía se ha quedado sin nadie?
¿Es que acaso en los montes andaluces no hay nadie?
¿que en los campos y mares andaluces no hay nadie?
¿No habrá ya quien responda a la voz del poeta,
quien mire al corazón sin muro del poeta?
Tantas cosas han muerto, que no hay más que el poeta
Cantad alto , oiréis que oyen otros oídos
Mirad alto, veréis que miran otros ojos
Latid alto, sabréis que palpita otra sangre
No es más hondo el poeta en su oscuro subsuelo encerrado
Su canto asciende a más profundo, cuando abierto en el aire
ya es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres .
. .
Βέβαια, το τραγούδι δεν είναι για τον καημένο τον Jim Carroll. Και το ξέρω, δεν κολλάνε τα δυο τραγούδια. Κολλάνε? Με τίποτα. Καλώς ή κακώς αυτό το κομμάτι άκουγα όταν τυχαία έμαθα για τον Κάρολ. Έτσι, ας βάλω και μια φωτογραφία εξ ίσου άσχετη, με φωτεινές ψυχές τάχα μου που πετάνε, για να ολοκληρωθεί αυτή η ανάρτηση..

Η ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Ένας απο τους σημαντικότερους άγγλους συνθέτες του 16ου-17ου αιώνα είναι ο John Dowland (1563-1626). Η γνωριμία μας έγινε εκεί γύρω στις αρχές των '90, μέσω του πολύ καλού περιοδικού Classic CD (που μάλλον έχει σταματήσει πια -?) και του εξαιρετικά κατατοπιστικού του ψηφιακού δίσκου. Μου έκανε εντύπωση η μελαγχολία που έβγαινε απο το συγκεκριμένο κομμάτι - δεν θυμάμαι ποιο ήταν και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία να το ψάξω αυτή τη στιγμή-, μελαγχολία που δεν ήταν απλά μια ηχητική συνοδεία κάποιας "απώλειας", αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι έξω απο αυτά που μπορεί κανείς να συλλάβει χρησιμοποιώντας απλώς τις αισθήσεις του, όση εμπιστοσύνη και να είχε σε αυτές. Λίγους μήνες μετά αισθάνθηκα πολύ άσχημα, διαπιστώνοντας πως είχα κι άλλα έργα του σε κάποιο άλλο cd της Ναξος, απλά δεν είχα μπει στον κόπο να "την ψάξω". Είναι τελικά εκπληκτικό το πως μπορεί μια μουσική που γράφτηκε πριν απο εκατοντάδες χρόνια να παρασύρει σκέψεις, όνειρα, φόβους, ελπίδες σε ένα χορό δίχως αρχή και τέλος, όπως αυτόν που κάνουν τα φθινοπωρινά φύλλα μόλις αρχίσει να φυσά ο λίγο πριν τη βροχή άνεμος. Την ίδια βροχή που θα τα ξαναρίξει κάτω, ποδοπατώντας τα και βάζοντάς τα στην οριστική διαδικασία της σήψης.

Μετά απο αρκετά χρόνια και με συνεχώς καινούργιες μουσικές γνωριμίες στο μυαλό μου, δεν θα μπορούσα να αφήσω να μου "ξεφύγει" αυτή η μουσική μαγεία που ξεπηδά απο το έργο του Dowland. Ας ακούσουμε λοιπόν ένα απο τα πλέον γνωστά τραγούδια του, με την εξαιρετική ερμηνεία του Andreas Scholl - έχουμε ήδη γνωριστεί εδω και αρκετές αναρτήσεις- το "Flow my Tears". Σύμφωνα με διάφορες πηγές, εχει γραφτεί αρχικά ως ορχηστρικό με τίτλο Lachrymae Pavane. Οι στίχοι προστέθηκαν αργότερα. Πιθανόν η εκτέλεση που παρακολουθούμε εδω να είναι λίγο πιο 'αυθεντική' μια και είναι φωνή και λαούτο. Απλά.

Flow my Tears
Flow, my tears, fall from your springs!
Exiled for ever, let me mourn;
Where night's black bird her sad infamy sings,
There let me live forlorn.

Down vain lights, shine you no more!
No nights are dark enough for those
That in despair their lost fortunes deplore.
Light doth but shame disclose.

Never may my woes be relieved,
Since pity is fled;
And tears and sighs and groans my weary days
Of all joys have deprived.

From the highest spire of contentment
My fortune is thrown;
And fear and grief and pain for my deserts
Are my hopes, since hope is gone.

Hark! you shadows that in darkness dwell,
Learn to contemn light
Happy, happy they that in hell
Feel not the world's despite

Μεγαλείο..

Ναι, το είχαν κάψει οι γερμανοί, οι γνωστοί πλιατσικολόγοι της ορεινής μεραρχίας Edelweiss και το συγκεκριμένο χωριό ήταν αυτό με τα περισσότερα κατεστραμμένα - ολοκληρωτικά- σπίτια. Μαζί είχαν εξοντώσει και κάμποσες ψυχές, μάρτυρας η κατοπινή στήλη μνημείο στην είσοδο του χωριού. Κι εδώ θυμάμαι οχι μόνο τον πατέρα μου, αλλά και τη γιαγιά μου να περιγράφει και να ξαναπεριγράφει την ιστορία του ναζί που πέταξε το βρέφος ψηλά και το κάρφωσε στο όπλο. Ναι, υπάρχει κι αυτό το θύμα στον πέτρινο κατάλογο..

Θυμάμαι αρκετά απογεύματα, εκεί στην πλατεία, ανάμεσα απο την εκκλησία και το σχολείο και τα δυο τεράστια πλατάνια, να περνάω ανέμελα μερικές απο τις μέρες των καλοκαιρινών μου διακοπών - του δημοτικού, με πλαστικές φτηνές μπάλες να παίζω με άλλα παιδιά ή να πηγαίνουμε εκδρομες με παρέες των γονιών μου σε υπέροχα μέρη πάνω απο το χωριό.

Και πάντα, πριν φτάσουμε ή αφού είχαμε ήδη φύγει.. "δεν μου έδειξες το σπίτι, πατέρα. Που ήταν το σπίτι μας, πατέρα;". Κι όλο κάποια άλλη κουβέντα, κάποια συζήτηση - ήταν και αρκετά δύσβατος ο δρόμος, 2μιση ώρες απο τα Γιάννενα με λεωφορείο άγονης γραμμής. Ξέρετε πόσο ενδιαφέρουσα είναι μια διαδρομή με ένα τέτοιο όχημα; Να εδω ο Λάκμος, να εκεί το ενα γεφύρι, εδω το άλλο ποτάμι, εκεί πέρα πήγαινε ο παππούς και έκοβε ξύλα και κει πέρα η Γκαμήλα.

Βέβαια, μεγαλώνοντας, έκανα και κάποιες περίεργες σκέψεις, του στιλ: "Δεν θέλει ο πατέρας μου να στενοχωρηθώ που θα δω χαλάσματα, αλλά κάποτε, θα.. το φτιάξω, και έστω για λίγες μέρες το χρόνο, θάρχομαι και θάχω κι ένα τζάκι να ... Ασε που δεν θα χρειάζεται να μένω και στο τουριστικό περίπτερο",

Χμμ..Ναι, το περίπτερο. Και όχι μόνο. Κάτι μου χτυπούσε καμπανάκι. Κάτι δεν πήγαινε καλά.

Τα χρόνια πέρασαν με φυσιολογικούς ρυθμούς, αλλά με γεγονότα που έβγαλαν όλες αυτές τις επιθυμίες-στόχους-ανησυχίες απο τη σωστή σειρά.

Το έχω ξαναγράψει πως τα φοιτητικά μου χρόνια με απομάκρυναν πάρα πολύ από αρκετά σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, ίσως επειδή είχα απο μικρός μια υπερβολική δόση τους που μάλλον με απωθούσε παρά με έλκυε.

Ο πατέρας μου, παρ΄όλα αυτα, πάντα πιστός στην έννοια "χωριό". Σταθερά συνδρομητής στην εφημερίδα του χωριού, να μαθαίνει νέα για ένα μέρος που του ήταν τόσο οικείο, αλλά και τόσο - όπως αποδεικνυεται μέρα με τη μέρα, και μακάρι να βγω κάποτε ψεύτης - ξένο. Να στέλνει (κρυφά απο τη μητέρα μου) χρήματα που και που, τώρα θα με γελάσω, για την εκκλησία, δεν θυμάμαι, όχι δεν θυμάμαι.. Και με κάθε ευκαιρία, "πάμε στο χωριό;". Αλλά τώρα, για λίγες ώρες, έτσι, να πιούμε λίγο απο το υπέροχο νερό και ίσα ίσα να δει κάποια πρόσωπα, κάποιους λίγους φίλους και να μάθει ποιοι έφυγαν και ποιοι δεν γύρισαν. Σπιτι όμως, πουθενά.

Ακόμη και πριν απο μερικά χρόνια που πήγαμε, πάλι μου "ξέφυγε". "Ελα μωρε τώρα, θα 'μενες εδώ;"

Να με πάρει ο διάολος, όμως, εντάξει ίσως να μην έμενα εκεί, αλλά είχα ήδη παρατηρήσει πως κάποιοι άλλοι αρχίζαν και χτίζαν, επισκεύαζαν και όπως είναι νόμος στα χωριά, επέκτειναν και την περιουσία τους.

Και συνεχίσαμε να πηγαίνουμε (Και δεν κάνω πλάκα, είναι 1:45 βράδι, αν πάρω τηλέφωνο στο σπίτι και του πώ "πάμε αύριο στο χωριό?", θα μου πεί "παμε τώρα!"). Και κάθε φορά, τα ίδια.

Πες πως είναι γονίδια, πες δεν ξέρω τι, είναι λίγα χρόνια τώρα που μου κόλλησε το μικρόβιο. Πριν απο κανα χρόνο, ναι, τον Οκτώβρη ήταν, είχα συνάντηση στο πανεπιστήμιο με τον επιβλέποντά μου στις 5. Η ωρα ήταν 2, δεν πεινούσα και ο δρόμος είναι πολύ καλός πια - το ξέχασα αυτό, και σε μισή ώρα είμαι έξω απο το τουριστικό περίπτερο. Αισθάνθηκα περίεργα. Μόνος μου. Χωρίς τους γονείς μου. Ειχα ξαναπάει πριν 7-8 χρόνια με τη γυναίκα μου και καθήσαμε για 1 ωρα. Όμως τώρα ήμουν μόνος μου. Και το τζάκι? Οι τοίχοι με την ξύλινη επένδυση που είχα φανταστεί; Έφυγα πολύ μπερδεμένος.

Ίσως επειδή είχα μάθει πριν απο λίγο καιρό την ιστορία του σπιτιού και πως λειτουργούν πολλές φορές οι νόμοι στα χωριά. Πέρα απο φιλίες, πέρα απο λόγους, πέρα απο ηθική.

Το καλοκαίρι πριν απο ενα μήνα περιπου, βρέθηκα στο χωριό. Δεν σκόπευα να είμαι εκεί. Απλά, ήθελα τη μέρα της γιορτής μου να μην είμαι σπίτι, ήθελα να είμαι κάπου αλλού-οπουδήποτε και μια και η σύζυγός μου δεν μπορούσε να έρθει, ξεκίνησα μόνος μου για ένα ταξιδάκι 10 ωρών μαζί βάζω και την επιστροφή. Τρέλα ε?

Αν και η μεγαλύτερη τρέλα ήταν που έφυγα έχοντας μόνο 2 cd στο αυτοκινητο. Το ένα απο αυτά με αγγλικά τραγούδια του 17ου αιώνα...
Δεν κατάλαβα καλά καλά πως βρέθηκα στην πλατεία ανάμεσα απο την εκκλησία και το σχολείο. Απόγευμα, 5 η ώρα, ελάχιστοι στα δρομάκια και μάλιστα όχι ελληνική γλώσσα, ο παππούς μου θα τα καταλάβαινε. Περιπλάνησα αρκετή ώρα το βλέμμα μου γύρω στις λεπτομέρειες που ξεπηδούσαν απο αυτό το οικείο περιβάλλον των παιδικών μου αναμνήσεων.
Και επειδή έχω τη μανία του εκπαιδευτικού (περισσότερο απ' όσο περίμενα) άρχισα να παρατηρώ το δημοτικό.
Ομολογώ πως ήμουν πολύ χαλαρός. Αρχισαν πάλι να μου έρχονται κι εκείνες οι εικόνες - φαντασίας με το τζάκι στο μικρό σπίτι και με το συνεχή γλυκό ήχο των τρεχούμενων νερών. Μην το σκέφτεσαι πια, τέλος είπαμε.
Το δημοτικό. Με τη σκάλα του, την πινακίδα του, τη σκεπή του, το σπασμένο παράθυρο ... και σε ενα παράθυρο, ανάμεσα στο τζάμι και στην κουρτίνα, ενα μεγαλειώδες θέαμα, που με έκανε να μην καταλάβω αν ο γεράκος που πέρασε και με καλησπέρησε πριν χαθεί δεν είδα που, αν με είπε με το όνομά μου ή του πατέρα μου.
Και τελικά, το μυαλό μας ή καλύτερα η μνήμη μας ή τέλος πάντων αυτό που κρύβεται ανάμεσα απο τα αυτιά μας και πίσω απο τα μάτια μας, ειναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να κλέψει, ίσως γιατι δεν μετριέται σε τετραγωνικά - αυτά ειναι για αρχιτεκτονες και τοπογράφους. Ίσως αυτό να αναζητεί και ο πατέρας μου κάθε φορά που βρίσκεται εκεί. Τις αναμνήσεις της παιδικής του ζωής και τον ήχο των κρυστάλλινων νερών τη νύχτα
Τώρα βέβαια εμπλουτίζω κι εγώ τις δικές μου.. Δεν βλέπεις κάθε μέρα την υδρόγειο σε τέτοια θέση, έτσι δεν ειναι;

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

All is loneliness before me
Loneliness divorce me
Loneliness before me 

Φυσικά... Για πάρα πολλούς. Και δεν χρειάζεται κανείς να είναι σε ερημονήσι για να αισθάνεται έτσι. Ούτε να είναι σε μια άδεια πόλη μια νύχτα μετά από βροχή, ούτε σε ένα καφενείο κλειστό τα ξημερώματα.

Βέβαια, μπορεί να είναι με την καλύτερη -δυνητικά και εγκυκλοπαιδικά- παρέα και, παρ' όλα αυτά να είναι μόνος του. Όχι να αισθάνεται. Να είναι.

Η ιστορία μας όμως δεν θα ασχοληθεί με την μοναξιά κανενός απο εμάς. Ίσως γιατί δυσκολεύομαι εξαιρετικά να εκφράσω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό. Ίσως, απο την άλλη, να αισθάνομαι πως δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για την μοναξιά άλλων ανθρώπων.

Έτσι, ας δούμε τι επιφυλάσσει η σημερινή ανάρτηση.

Mια μουσική ιδιοφυία κατ' ευθείαν απο τους πολύβουους δρόμους της Νέας Υόρκης, ο Louis T. Hardin (1916-1999), γνωστός περισσότερο (?) ως Moondog, έδωσε τη δική του εκδοχή της μοναξιάς στο All is Loneliness. Το κομμάτι, διάρκειας πάνω κάτω ενός λεπτού, εμφανίζεται στην επίσημη δισκογραφία του στο άλμπουμ Moondog 2 του 1971. 'Ομως, είναι γραμμένο πολύ, πάρα πολύ πιο πριν.

Λιτό, οπως θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο που γνώρισε ένα άλλο είδος μοναξιάς, αυτό της απώλειας της όρασης, αποτέλεσμα μιας στιγμής νεανικής απροσεξίας, μιας έκρηξης ...και....

Το 1967, στο πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί η Janis Joplin, με το πρώτο σχήμα, τους Big Brother and the Holding Co, εμφανίζεται (ως τελευταίο τραγούδι, αλλά στην κανονική βινυλιακή κυκλοφορία) το All is Loneliness, σε μια εξαιρετική ερμηνεία. Το τραγούδι, έχει επιμηκυνθεί κατα ενα λεπτό ακόμη, ίσως και λίγο παραπάνω. Έχει αποκτήσει τον χρόνο που χρειάζεται για να γίνει πιο γνωστό, να παιχτεί στο ραδιοφωνο, αλλά...

..Αλλά η Τζάνις αγγίζει τις blues ψυχές. Το τραγούδι του Μoondog, είναι περισσότερο μπλουζ, περισσότερο απο πάρα πολλά άλλα, όμως δεν εχει τίποτε το συμβατικό. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι (μεταξύ αυτών και οι αποκαλούμενοι "πιουρίστες", είδος προς περιφρόνηση) θα αδιαφόρησαν γι αυτή τη θρηνητική απόδοση του τραγουδιού.

1993. Kυκλοφορεί το Demon Box των Νορβηγών Motorpsycho. Ένα πολύ δυνατό άλμπουμ αυτής της τρομερής και δημιουργικής παρέας απο το βορρά. Δεν έχουν ακόμη εντελώς πάρει το δρόμο που τους καταξίωσε στη συνείδησή μου, αυτόν του σύγχρονου προγκρέσιβ, αλλά στο δίσκο υπάρχουν έντονα ίχνη πως το γκρουπ είναι κάτι το ξεχωριστό. Έχω ακούσει ελάχιστα πράγματα, ας πούμε ψήγματα απο το δίσκο, και απλώς έχω δει και κάποιες κριτικές. Δυο χρόνια αργότερα, βρίσκομαι σε μεγάλο δισκάδικο της Αθήνας - που δεν έχει βινύλια πια - και ψαχουλεύω στα ράφια. Η μουσική που παίζει, σε ένα πικάπ δίπλα στην μεσαία κολώνα, είναι ιδιαίτερα δυνατή - όχι σε ένταση, αλλά σε πάθος. Ξαφνικά, ένα απίστευτο κομμάτι κάνει έντονη την παρουσία του στο υπόγειο και με αποπροσανατολίζει στην αναζήτησή μου. Ψάχνομαι να δω τι είναι. Στην αρχή σκέφτηκα να ρωτήσω τους υπαλλήλους του μαγαζιού, αλλά είχα παλιότερα "πάρει το μάθημά μου", με τη μορφή ενός ξερολίστικου και αγενούς μπλαζέ ύφους, και προτίμησα να το ψάξω μόνος μου. Ναι, είναι το Demon Box. Είμαι τυχερός που το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο (ελάχιστους) και ο dj βαριόταν να βάζει διάφορα. Είμαι τυχερός ακόμη που η ετικέτα του βινυλίου ήταν απο την πλευρά που επέτρεπε την αναγνωριση του. Φεύγω, και πηγαίνω στο μαγαζί του φίλου μου του Πάνου, το βρίσκω και το αγοράζω (μαζί με άλλα). Το ίδιο απόγευμα, αναζητώ το κομμάτι και.. ναι, είναι το All is Loneliness...

Μια διασκευή καταπληκτική, αφήνει τη γευση μιας μοναχικής ιεροτελεστίας ή ενός τραγικού αφορισμού. Και ήδη, η διάρκεια έχει φτάσει τα πέντε λεπτά..


..Και οι στίχοι?
Εδώ τα πράγματα μπλέκονται λίγο μια και φαίνεται πως όσοι ασχολήθηκαν με το τραγούδι, έδωσαν και το δικό τους στίγμα. Θα βάλω τους στίχους, για τους δικούς μου λόγους, όπως αποδόθηκαν απο την Joplin.

All is loneliness
before me
Loneliness here for me.
Loneliness.

All is loneliness
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me
Loneliness here for me.

All is loneliness
Loneliness here for me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness.

Loneliness come botherin' 'round my house
Loneliness come botherin'
Loneliness come botherin'
Loneliness come botherin' round my house
Loneliness

Loneliness come worryin' round my door
Loneliness come worryin'
Loneliness come worryin'
Loneliness come worryin' round my door
Loneliness, oh loneliness

All is
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness before me
Loneliness ...

Kλείνω αυτή την "εγκυκλοπαιδική" (ας την βαφτίσω έτσι) ανάρτηση, με την παρατήρηση πως οι τρεις εκτελέσεις που ανέφερα, έχουν κι ένα αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό. Μεγαλώνουν με την πάροδο των ετών. Μήπως σημαίνει κι αυτό κάτι σχετικό με τη μοναξιά?

ΛΟΓΟΙ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ (ΣΟΒΑΡΟΙ)

Ένα απο τα ομορφότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ από το πολύ σπουδαίο και αγαπημένο γκρουπ των Jethro Tull, το Reasons for Waiting, έχει απόψε σειρά.

Αναπόσπαστο κομμάτι του εκπληκτικού Stand Up (1969) - πιθανόν του καλύτερου άλμπουμ των JT. Φυσικά οι διαφωνίες εδώ πέφτουν βροχή, μια και πολλοί φίλοι θεωρούν ως καλύτερο το Aqualung, άλλοι το Passion Play, άλλοι το Songs from the Wood, ενω ένα σημαντικό μέρος του εαυτού μου εγείρει και αυτό τις ενστάσεις του, με το σχεδόν ατράνταχτο επιχείρημα "..μα τι λες βρε Σωτήρη, αφού ξέρεις όλο το Thick as a Brick σχεδόν απ' έξω".

Όλοι έχουν δίκιο.

Φυσικά δεν είναι μόνο τα άλμπουμ που προανέφερα. Και στα υπόλοιπα - εννοώ μέχρι τα 1977- υπάρχουν απίστευτες και αξέχαστες στιγμές.

Τότε, γιατί έχω τετοιο "κόλλημα" με το Stand Up"?
Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω. Βασική προυπόθεση όμως πάνω απ' όλα είναι να το έχει ακούσει κανείς.

Θυμάμαι όταν πρωτόπαιξε στο πικάπ μου, έπαθα πλάκα με την εκπληκτική γραμμή του μπάσου στο πρώτο πρώτο τραγούδι (A new day yesterday), με το φοβερό φολκ άρωμα που έβγαινε σχεδόν απο κάθε στροφή του δεύτερου κομματιού (υπεύθυνο εδώ κυρίως - αλλά όχι μόνο -το φλάουτο του Άντερσον), με το Bouree (εδώ ο Μπαχ μπαίνει στο στούντιο και κυνηγάει τον Άντερσον μέχρι να σιγουρευτεί πως τον όνομά του θα μπει στα κρέντιτς του δίσκου. Ώσπου ακούει όλο το κομμάτι και επιστρέφει ευτυχισμένος στη Λειψία...)

Τι να πρωτογράψω? Κάθε τραγούδι και μια ανάμνηση!!
Αα! Εκεί στο We Used to Know, ε ρε τι κουβέντα είχε γίνει!!!
Το κομμάτι είναι 99% το Hotel California!!!! Και αναπόφευκτα εδώ μπαίνουν και οι τότε συμφοιτητές μου..

Σιγά μην έκλεψαν οι Eagles το τραγούδι, και δώστου και απο δω και απο κει, και λάθος γράφει ημερομηνία το εξώφυλλο, το τι μαλακία είχε ειπωθεί, μια και το Χοτέλ Καλιφόρνια ήταν - μην ξεχνάμε- το must της τότε φοιτητικής παρέας σε κάθε μπαράκι (λίγο πολύ και σε αρκετούς αμετανόητους μέχρι τώρα)...

--Και μην μου πείτε πως κι εσείς όταν τ΄ακούτε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, δεν ανοίγετε την ένταση.. Εμένα εξακολουθεί, 33 χρόνια μετά, να μου τη σπάει. Απωθημένο? Μπορεί. Αλλα δεν είμαστε εδώ για τους Ιγκλς, οκ?

Και φτάνουμε στην κομματάρα!!!!!



Reasons for Waiting
What a sight for my eyes
To see you in sleep.
Could it stop the sun rise
Hearing you weep?
You're not seen, you're not heard
But I stand by my word.
Came a thousand miles Just to catch you while you're smiling.

What a day for laughter
And walking at night.
Me following after, your hand holding tight.
And the memory stays clear with the song that you hear.
If I can but make
The words awake the feeling.

What a reason for waiting
And dreaming of dreams.
So here's hoping you've faith in impossible schemes,
That are born in the sigh of the wind blowing by
While the dimming light brings the end to a night of loving

Eνα τρομακτικά ερωτικό τραγούδι. Δεν έχει χτίσει ακόμη ο Ian Anderson την εικόνα του "σύγχρονου Πάνα" που του προσέδωσαν αργότερα οι δημοσιογράφοι. Και για κακή μας τύχη, η πορεία των Τζέθρο Ταλ στην ελληνική -και όχι μόνο- καθημερινότητα, ξεκίνησε απο τα πιο εμπορικά άλμπουμ, έτσι δεν μπορέσαμε να έχουμε ακριβώς την ώρα που συνέβαινε, την εξέλιξη του γκρουπ. Ετσι, οι περισσότεροι γνωρίσαμε το σπουδαίο αυτό συγκρότημα, στο τρίτο ή στο τέταρτό του βήμα. Όχι πως έγινε και κάτι κακό, αλλά έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Και είναι λίγοι αυτοί που κάνουν βήματα τέτοια, Οι πιο πολλοί αδιαφορούν ή βαριούνται.

Θυμάμαι ακόμη, Γενάρης του '79, έχω αντιγράψει σε κασέτα (60άρα - που σημαίνει πως υπήρχε πρόβλημα χρόνου) το Thick as a Brick απο τον Αργυριάδη και το ακούμε με το φίλο μου και συμφοιτητή μου τον Ηλία, την εποχή που μελετάμε για τον Σμυρνέλη και τον Παπαγεωργόπουλο. Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να ξεμπερδέψουμε μια εργαστηριακή άσκηση. Τα μυαλά και των δυο, στη μελέτη, μα τα αυτιά στη μουσική..

..really don't mind..
και να το μπάσο και να οι σημειώσεις στον ουρανό...
Το Stand Up το απέκτησα λίγο αργότερα (τρίτο έτος?) και όπως έγραψα πιο πριν σνομπαρίστηκε απ' όλους τους φίλους. Ο μόνος που έδειξε λίγο ενδιαφέρον ήταν ο Γιάννης που χαρακτηριστικά μου είπε πως "ο τάδε στη Θεσσαλονίκη το έχει με την έκδοση που ανοίγοντας το εξώφυλλο, σηκώνονται οι φιγούρες, αλλά μαλλλλάκα, είναι πανάκριβο.."
Πάντα, όταν άκουγα αυτό το κομμάτι, μπερδευότανε το παρελθόν με το μέλλον και κορόιδευαν το παρόν. Τα όνειρα με την πραγματικότητα, ο φόβος με τον πόθο, η ζωή με τον θάνατο, ο έρωτας με την αδιαφορία, το πρωί με το απόγευμα..
Απόγευμα.. Η χειρότερη (αλλά ίσως και η καλύτερη, ε?) ώρα για να το ακούσεις..
Στην υγειά των ονείρων μας

(υγ: Και φυσικά το We used to know ειναι του 1969, ενω το Hotel California του 1977. Τα συμπεράσματα δικά σας. Όλα εγω θα τα λέω?)

ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΕ Τ' ΑΜΑΞΙ ΜΟΥ ΡΟΖΙΤΑ??

Σε υπερ-ευχαριστώ Willie DeVille (1953-2009) για την κομματάρα που συνόδευσε τα φοιτητικά μου καλοκαίρια (και ας ήταν λιγότερα απο τους φοιτητικούς μου χειμώνες...) Και φυσικά, η φοβερή συλλογή That Summer! (1979) - oυσιαστικά ενα σάουντρακ- που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω μια "παρέα" από απίθανους τύπους, δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει ένα τόσο "καλοκαιρινό" τραγούδι... (Να μην λησμονήσω να γράψω πως ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τα μαγικά ονόματα Puente και Baretto και τότε - 1980- δεν ήξερα τι σήμαιναν..)

Spanish Stroll

Hey Mr. Jim I can see the shape you’re in
Finger on your eyebrow
And left hand on your hip
Thinking that you’re such a lady killer
Think you’re so slick!
Alright

Brother Johnny, he caught a plane and he got on it
Now he’s a razor in the wind
And he got a pistol in his pocket
They say the man is crazy on the West Coast
Lord there ain’t no doubt about it!
Well all right

Sister Sue tell me baby what are we gonna do
She said take two candles,
And then you burn them out
Make a paper boat,light it and.... send it out
send it out now..

Spanish Stroll
Spanish Stroll
Spanish Stroll

Hey Rosita! Donde vas con mi carro Rosita?
tu sabes que te quiero
pero ti me quitas todo
ya te robasta mi television y mi radio
y ahora quiere llevarse mi carro
no me haga asi, rosita
ven aqui
ehi, estese aqui al lado rosita
Spanish Stroll

Mira aqui!

Hey Johny! Yeah, tenth street Johny
We’ve been looking for you man
Everybody told me you had moved uptown
Hey! you wanna go for a ride
I’m going uptown myself
For what?

Yeah, ain’t it right?
Yeah, one time for Tito Puente, one time
Are you ready?
Yeah, of course we cannot leave out, Mr Ray Baretto
Are you ready?Are you ready?Are you ready?

Σε ευχαριστώ λοιπόν κύριε Ντεβίλ, γιατί κάθε φορά που άκουγα αυτό το τραγούδι, μου έφτιαχνε η κακή μου διάθεση. Εκτος απο απόψε, που με έκανε και βούρκωσα...

Καλό σου ταξίδι

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΞΥΜΝΗΣΗΣ

Απο τις μεγάλες μου αδυναμίες, η γλυκύτατη αλλά και "αιχμηρή" συνομήλική μου Anne Clark, στο The Power Game απο το εξαιρετικό Pressure Points του 1985. To άλμπουμ αυτό ήταν μια τεράστια έκπληξη για μένα καθώς ναι μεν είχα διαβάσει πάρα πολλά για την Κλαρκ και είχα ακούσει και το Lovers Retreat (θεέ, τι κομματάρα!!) ένα βράδι στο ραδιόφωνο, όμως δεν μπορούσα να φανταστώ την ενέργεια που θα έβγαινε απο τα αυλάκια του. Πίσω απο την φοβερή παραγωγή, ο κατάλληλος άνθρωπος, ο John Foxx.

Πάνε 25 χρόνια τώρα που έχει καθιερώσει αυτό το στιλ ερμηνείας, απαγγέλλοντας την ποίησή της πάνω απο τη μουσική της, ενω συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι ενεργή - ενεργότατη, θα έλεγα. (Πάρα πολύ καλό και το πρόσφατο έργο της The Smallest Acts of Kindness - 2008, ενώ κάποιος που θα ψάξει το έργο της καλό είναι να μην παραβλέψει την εξαιρετική συνεργασία με ένα άλλο μεγάλο των υπέροχων βρετανικών '80s, τον Martyn Bates σε ποίηση του Ρίλκε)

The Power Game
I've been sitting here all day
trying to understand
Why people wants to rule each other
When the problem's close at hand
A little less of what you want
And more of what you're got
Is enough to keep you struggling
Without hatching other plots
But justify yourself
Don't satisfy yourself
You should be out there voting
Say the power mongers gloating
You hide behind the left or right
To add power to your claims
But what you're really saying
Doesn't need theories to explain
Self glorification is what you really mean
The glory you say you despise
Is what makes it more obscene
I'll fight to make life better
In any way I can
I'll break the rules that you tie to me
If it means staying who I am
Don't tell me how to live my life
Don't tell me what you do
Repression always brought about
By people with politics and attitudes like you
People
And politics
And attitudes
And you

Θυμάμαι, όταν πρωτοέβαλα το βινύλιο στο πικάπ, τέλη της δεκαετίας του '80, ήταν ένα πολύ μελαγχολικό απόγευμα. Τα γραφεία είχαν κλείσει και τα διαμερίσματα απέναντι ήταν άδεια, δεν ήταν καν η κοπελίτσα που άκουγε τη μουσική που έβαζα... Απο λάθος στις ετικέτες του δίσκου, πρώτο έπαιξε το κομμάτι της ανάρτησης (είναι το πρώτο της δευτερης πλευράς - αν έχει επιτέλους κάποια σημασία)...

Δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, αλλά θες η ένταση που άκουγα τη μουσική, θες η παραγωγή (τα 'παμε πριν!) που είχε ενα αμυδρό "έκο", θες σε τελική ανάλυση η ίδια η ερμηνεία, μου φάνηκε πως τα παράθυρα απέναντι άνοιξαν -όλα- και εμφανίστηκαν πρόσωπα γνωστά, άγνωστα, αδιάφορα, αγαπημένα..

Ακόμα και τώρα, που η ζωή μου είναι λίγο (!) διαφορετική απο τότε (μιλάμε για 20+ χρόνια πριν!), είναι μάλλον δύσκολο να συγκρατήσω κάποιους κόμπους που μου ανεβαίνουν στο λαιμό όταν ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά σίγουρα αδύνατο να τιθασεύσω τις αναμνήσεις (καλές ή κακές, δεν έχει σημασία) εκείνης της πολύ περίεργης εποχής...

Η ΦΩΝΗ (ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ)

...και θα είναι εκεί, πάντα, όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι. Νέοι, όχι τόσο ηλικιακά, όσο στην ψυχή που λέμε.

Και είχα ακούσει πως ο άνθρωπος (?) είναι εκπληκτικός στις συναυλίες του. Όμως, αυτό που έζησα χτες βράδι, παρέα με καλούς φίλους, στο φρούριο της Κέρκυρας, είναι απο αυτά που εύκολα μπορείς και χωρίς ενδοιασμούς να τα κατατάξεις σε κάτι που χαρακτηρίζεται παραπάνω απο απλά μια "εμπειρία".

Η ενέργεια που έβγαινε επι σκηνής, το πηγαίο "κέφι" (που, παρεπιπτόντως, θεωρείται εσφαλμένα ως ελληνική επινόηση και αποκλειστικότητα ---- λάθος), η ζωντάνια, δεν μπορούν να περιγραφούν τόσο απλά εδώ, σε μια ανάρτηση που γίνεται κάτω απο το βάρος πολλών υποχρεώσεων.

Ο Ερικ ήταν εδω.
Και τα τραγούδια του ήταν εδώ.

Επιτρέψτε μου μια συγκινησιακή φόρτιση - που ναι μεν περίμενα πως θα υπήρχε, όχι όμως στο βαθμό που κατέληξε.
Βλέπετε, καλό και τεράστιο και το House of the Rising Sun και το Boom Boom και το I'm Crying και το We Gotta get out of this place και το Don't let me be Misunderstood, και, και...
(Άλλωστε, απο τους πρώτους δίσκους που φρόντισε η ίδια μου η ζωή να ακούσω, ήταν αυτοί των Ανιμαλς, έτσι ωστε ακούγοντας οποιοδήποτε απο τα παραπάνω ήταν σαν να με καλημέριζε καθημερινά ενας καλός και πιστός φίλος)
Το σοκ -ενα ακόμη, δηλαδή- στη (μουσική) ζωή μου ήρθε όταν έβαλα στο πικάπ μου, τέλη των '70 - αρχές '80 τα δυο αριστουργήματα The Twain shall Meet (1968) και Winds of Change (1967).

Εκεί συνειδητοποίησα πως ο Eric Burdon δεν ήταν απλά ενας εκπληκτικός περφόρμερ, αλλά και ένας συνθέτης ολκής και τεράστιας πολιτικοκοινωνικής ευαισθησίας.

"Ψαγμένοι" έλληνες ροκάδες - και το λέω με τη μεγαλύτερη ΕΙΡΩΝΕΙΑ που βγάζει η φράση αυτή - θεωρούν αυτα τα δυο άλμπουμ (ειδικά το δευτερο) άχρηστα, γεμάτα βλακώδη τραγουδάκια χωρίς λόγο ύπαρξης. Διάβαζα πρόσφατα την κριτική που έκανε ενας απο αυτούς τους δυστυχισμένους σε ενα μουσικό φόρουμ και εκνευρίστηκα...Ναι, πράγματι χρειάζεται θάρρος για να γράφει κανείς τέτοιες βλακείες...

San Franciscan Nights

Strobe lights beam,create dreams
Walls move,minds do to
On a warm San Francisco night
Old child,young child feel alright
On a warm San Francisco Night
Angels sing,leather wings
Jeans of blue,Harley Davidsons too
On a warm San Francisco night
Old angels,young angels feel alright
On a warm San Francisco night

I Wasn't born there,perhaps I'll die there
There's no place left to go
San Francisco

Cop's face is filled with hate
Heavens above,he's on a street called love
When will they ever learn ?
Old cop,young cop feel alright
On a warm San Francisco night

The children are cool
They don't raise fools
It's an American dream
Includes indians too

Στο τέλος του τραγουδιού, ο Burdon ούρλιαξε "Jeronimo!!".
Όμως, ήδη τα πάντα γύρω μου ήταν θολά..

Σήμερα πρωί, αρκετές ώρες μετά τη συναυλία, το μυαλό μου δεν είχε επιστρέψει ακόμη. Κατα τις 10, είχα αποφασίσει ποιο τραγούδι θα έβαζα, για συντροφιά σε αυτή την ανά-γνωση//ανά-μνηση.
Δεν θα 'χα γράψει 2-3 γραμμές εδώ και μου τηλεφώνησε ο Χυτήρης... (Ο Σπύρος είχε πάρει διαπίστευση και έβγαζε φωτογραφίες αβέρτα - 500 μου 'πε)
"Σώτο, μόλις έπαιξε το San Franciscan Nights..."
Ναι, Σπύρο και γω, κι ο Κώστας, κι ο Γιάννης... το ίδιο...

--Πρέπει να ευχαριστήσω τον αδελφό μου για την πολύ καλή φωτό - οι δικές μου βγήκαν θολές

για το έργο του Ερικ (στο σύνολό του) θα γίνει μια άλλη μεγάλη ανάρτηση...